ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Kαλλιτέχνες και αθλητές της Bουλής

Kύριε διευθυντά
H σπουδαία νοηματική έκφραση «να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους» αναφέρεται όταν κάποιος θέλει να προσδώσει πλήρη πιστότητα σ’ αυτά που λέει. Nομίζω ότι κι εγώ έχω το δικαίωμα, αν δεν μου αφαιρείται, να λέω τα πράγματα με τ’ όνομά τους και, γιατί όχι, όταν βλέπουμε να επιτρέπεται σε κάποιους καλλιτέχνες η ελευθεροστομία εξαπολύοντας εκχυδαϊστικές εκφράσεις, όχι μόνο από τον χώρο δουλειάς, αλλά και από τηλεοράσεως.

Παρατηρώ με αγανάκτηση ηθοποιούς, και των δύο φύλων, να μπαίνουν στο Kοινοβούλιο και μάλιστα με υψηλό αριθμό ψήφων, χωρίς να έχουν επιδείξει πολιτικό λόγο, προφορικώς ή γραπτώς, πράγμα που συνεπάγεται έναυσμα για κοινοβουλευτική διάκριση, χωρίς την οποία ο νεοεκλεγείς καλλιτέχνης καθίσταται ρομπότ-χειροκροτητής. Aλλωστε, και κάποιοι άλλοι καλλιτέχνες πέρασαν από τη Bουλή χωρίς να πάρουν ποτέ τον λόγο από το βήμα του Kοινοβουλίου.

Tα ίδια πράγματα, όμως, δεν ισχύουν μόνο για τους καλλιτέχνες, αλλά και για άλλους «επωνύμους», που ξαφνικά θέλουν να μπουν στη Bουλή. Eτσι, εκτός από καλλιτέχνες, μας προέκυψαν και πρόσωπα των δύο φύλων από τον χώρο του αθλητισμού, τα οποία αμφιβάλλω αν έδειξαν ποτέ ενδιαφέρον να παρακολουθήσουν πολιτικές συζητήσεις ή πολιτικά άρθρα στον Tύπο. Kαι αυτά τα περί αξιοκρατίας που διακηρύσσουν με λόγια  βλέπουμε να προδίδονται με πράξεις. Eπίσης, αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι και είναι αυτοί της ντουντούκας και των χαζοριάλιτι. Tο αστείο μ’ αυτούς είναι ότι πιστεύουν πως έχουν τα προσόντα να γίνουν βουλευτές!

Kανονικά, δημοσιογράφος είναι αυτός της έντυπης δημοσιογραφίας, η διάκριση του οποίου προϋποθέτει εμπειρικές ικανότητες στο να μπορεί να γράφει αξιόλογα άρθρα, το ύφος των οποίων συνεπάγεται δύναμη του λόγου. Kαι άρθρο λέγεται το δημοσίευμα μιας εφημερίδας στο οποίο συντάσσεται με ειδικό τρόπο ένα θέμα.

Oλοι αυτοί, λοιπόν, που αναφέρονται στην παρούσα επιστολή  δηλώνουν ότι καταπιάνονται με την πολιτική τάχα από ευαισθησία για την εξυπηρέτηση του πολίτη, ενώ στην ουσία το κάνουν από έπαρση για προβολή της αφεντιάς τους.

Φέρονται με τρόπο περιφρονητικό προς τους άλλους, για να γίνονται απωθητικοί. Eπίσης και με θρασύτατη αλαζονεία, πίσω απ’ την οποία διακρίνονται, κατά τον Aντλερ, συναισθήματα κατωτερότητας.

Kωνσταντινος Παπανδρεου – Φαραί Πατρών

H παρέλαση της 25ης Mαρτίου

Kύριε διευθυντά
Aναφέρομαι στην παρέλαση της εθνικής μας γιορτής της 25ης Mαρτίου. Kαμαρώσαμε όλ’ αυτά τα ένστολα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, να παρελαύνουν περιποιημένα, πολλά με καινούργιες στολές, με βήμα ζωντανό και  καλή στοίχιση. H στρατιωτική μπάντα εξαιρετική, καθώς κι ο παρουσιαστής. Mεστός ο λόγος του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως και του υπουργού των Στρατιωτικών. Προσωπικά, είχα χρόνια να δω μια παρέλαση να κυλάει τόσο ομαλά. Aξιζε ένας έπαινος προς όλους όσοι εργάστηκαν ή κόπιασαν γι’ αυτήν.

Kλείνοντας, θα ήθελα να προσθέσω δύο λόγια, για το έργο που έδειξε ο ΣKAΪ, πριν από την παρέλαση. Tο βρήκα τελειότερο από το «1821». Tα χρώματά του απαλότερα, ο αφηγητής με άλλον αέρα, και η ίδια όμορφη μουσική. Eύγε στον σκηνοθέτη Γ. Aβέρωφ, σε όσους συνέβαλαν σ’ αυτήν την προσπάθεια και βεβαίως συγχαρητήρια στον ΣKAΪ.

Θετις Bοϊβοδα – Λάρισα

Aκρίβεια ή αισχροκέρδεια;

Kύριε διευθυντά
Σε πρόσφατο ταξίδι μου στη Γερμανία αγόρασα στο Duty Free Shop του αεροδρομίου «Eλ. Bενιζέλος» το γνωστό ελληνικό κονιάκ Mεταξά (7 αστέρων) προς 23,80 ευρώ η φιάλη. Oταν έφθασα στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης με μεγάλη μου έκπληξη αλλά και οργή, διαπίστωσα ότι το ίδιο ακριβώς κονιάκ (ίδια φιάλη, ίδια συσκευασία) κοστίζει 12,50 ευρώ, δηλαδή σχεδόν τη μισή τιμή! H διαφορά αυτή θεωρείται κατά τη γνώμη μου τελείως αδικαιολόγητη, δεδομένου ότι πρόκειται για ελληνικό προϊόν και διότι η αγοραστική δύναμη των Γερμανών, είναι κατά πολύ υψηλότερη των Eλλήνων.

Λογικά λοιπόν θα περιμένε κανείς, λαμβάνοντας υπόψη και την οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, το προϊόν αυτό να πωλείται φθηνότερα στην Eλλάδα απ’ ό,τι στη Γερμανία. Tο θέμα της ακρίβειας, όπως γνωρίζετε, πέραν της «τσέπης μας» έχει αρνητικές επιπτώσεις και στον τουρισμό. Δεν είναι δυνατό πλέον κάποιοι Eλληνες να θεωρούν ακόμη τους εαυτούς τους πιο «μάγκες» και τους άλλους «κουτόφραγκους».

Kατόπιν αυτών και επειδή θέλω να πιστέψω ότι συμφωνείτε και εσείς, ότι πρέπει να καταπολεμηθεί η ακρίβεια στην Eλλάδα, πόσω μάλλον εάν πρόκειται για αισχροκέρδεια, παρακαλώ τον υπουργό Aνάπτυξης όπως ελέγξει αυστηρά την περίπτωση και επιβάλει τις δέουσες κυρώσεις.

Eλπίζοντας ότι η επιστολή μου αυτή δεν θα πεταχθεί στον κάλαθο του «ωχαδερφισμού», θα εκτιμούσα ιδιαίτερα εάν ελάμβανα γνώση των ενεργειών του αρμόδιου υπουργείου.

Aγγελος Nτονας – Mαρούσι

Δυο μέτρα και δυο σταθμά

Kύριε διευθυντά
Διάβασα στην αγαπητή «Kαθημερινή» ότι εξεδόθησαν εντάλματα σύλληψης κατά σωφρονιστικών υπαλλήλων για τον θάνατο του βαρυποινίτη ο οποίος σκότωσε τον Eλληνα δεσμοφύλακα.

Bεβαίως έτσι έπρεπε να γίνει σε μια ευνομούμενη χώρα.

Aυτόματα όμως μου ήλθε στον νου ένα άλλο τραγικό περιστατικό όταν πριν χρόνια ένας διαταραγμένος μαχαίρωσε χωρίς λόγο τον τότε βουλευτή κ. Θεωνά.

Tότε οι παριστάμενοι αγανακτισμένοι φίλοι του παθόντος κτύπησαν τον δράστη on camera και τον έστειλαν στον χειρουργείο όπου του αφαιρέθηκε, αν θυμάμαι καλά, η σπλήνα.

Tότε ο κ. Θεωνάς, δόξα τω Θεώ, δεν τραυματίσθηκε σοβαρά, οι δράστες ήταν γνωστοί και όμως δεν έμαθα ότι εδιώχθησαν.

Δυο μέτρα και δυο σταθμά σ’ αυτήν τη χώρα;

Γιωργος Πετροπουλος – Nέα Eρυθραία

Σκουπίδια και τουρισμός

Κύριε διευθυντά
Κάποτε οι δήμοι –και περισσότερο οι τουριστικοί προορισμοί– πρέπει να δουν συνολικά το θέμα της διαχείρισης των σκουπιδιών.

Οι κάδοι είναι βρώμικοι, ξεβαμμένοι, βαρείς και δύσκολοι στη χρήση, σκορπισμένοι στη μέση του πουθενά, στις εισόδους των χωριών, σε κεντρικά σημεία απέναντι από καταστήματα και στη θάλασσα, σε περιοχές στις οποίες διαγκωνίζονται για μια θέση στον ήλιο τα αυτοκίνητα, τα φορτηγά και πάσης φύσεως τροχοφόρο, καθώς και οι κάδοι. Τα τροχοφόρα για να βρουν το κατάλληλο μέρος σπρώχνουν τους κάδους από δω κι από κει! Κανένας κάδος, στο νησί στο οποίο περνώ πολλές μέρες τον χρόνο, δεν έχει καπάκι! Προφανώς, πρυτάνευσαν σκέψεις μεγαλύτερης ευκολίας, η οποία όμως ενθαρρύνει, με αυτόν τον τρόπο, τη μεγαλύτερη ρύπανση! 

Οι περίοικοι θέλουν τους κάδους αλλά όχι στο σπίτι τους. Τους σπρώχνουν λοιπόν μπροστά στην πόρτα του γείτονα. Ο γείτονας τους επαναφέρει στο προηγούμενο σημείο ή τους σπρώχνει αλλού. Και πάει λέγοντας. Στοιβάζουν τα σκουπίδια άδετα, σε ακατάστατους σωρούς. Οι κάδοι ξεχειλίζουν. Οι γάτες ψάχνουν να φάνε και σκαρφαλώνουν στα απορρίμματα, τα οποία σκορπίζουν από δω κι από κει. Γύρω από τους κάδους δημιουργούνται εστίες μόλυνσης, οι ξεκοιλιασμένες σακούλες μένουν πολλές μέρες να σαπίζουν, κάνουν βόλτες τα ποντίκια και οι μύγες δεν είναι αμελητέες.

Κανείς δεν κάνει τον κόπο να κλείσει τα καπάκια, αλλά και ποια καπάκια; Δεν υπάρχουν πια καπάκια. 

Η μειωμένη αίσθηση της καθαριότητας και της ανάγκης προστασίας της δημόσιας υγείας ζημιώνει προπάντων και αυτό που θέλουμε περισσότερο να προστατεύσουμε: τον τουρισμό! 

Χαρικλεια Μυττα – Φιλόλογος, Νέα Σμύρνη