ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Επανίδρυση του ασφαλιστικού συστήματος

Επανίδρυση του ασφαλιστικού συστήματος

Κύριε διευθυντά
Το ασφαλιστικό σύστημα, αντί να προσφέρει πραγματικές κοινωνικές και προνοιακές υπηρεσίες, δυστυχώς αξιοποιήθηκε καταχρηστικά επί δεκαετίες από την πολιτική εξουσία για την εξυπηρέτηση κομματικών και συνδικαλιστικών συμφερόντων. Αυτό έγινε μέσω αδιαφανών, άδικων και αναξιοκρατικών παροχών και προνομίων που χορηγήθηκαν με πελατειακά κριτήρια κατά παράβαση της αρχής της ισονομίας, της χρηστής διοίκησης και της επωφελούς διαχείρισης του δημοσίου χρήματος και γενικά των κοινών. Ετσι το πρόβλημα, εκτός από κοινωνικό και οικονομικό – δημοσιονομικό, έγινε και πολιτικό (κυρίως δημοκρατικό) και νομικό (κυρίως συνταγματικό).

Ενόψει αυτής της κατάστασης θεωρώ ως μόνη σοβαρή και αποτελεσματική λύση την ουσιαστική επανίδρυση του ασφαλιστικού συστήματος, με τον επανυπολογισμό όλων των συντάξεων από μηδενική βάση σύμφωνα με τις καταβληθείσες εισφορές από κάθε ασφαλισμένο και την επαναχορήγηση των όποιων κοινωνικών ενισχύσεων σύμφωνα με σαφή, συγκεκριμένα, διαφανή και δικαιολογημένα κοινωνικά κριτήρια, τα οποία θα πρέπει να πληρούν εξάπαντος αυτοί που τις λαμβάνουν.

Ιωαννης Α. Οικονομιδης

Αποδεικτικά μέσα
Κύριε διευθυντά
Oσυνεργάτης σας κ. Πάσχος Μανδραβέλης, στο άρθρο του που δημοσιεύθηκε στις 17.1.2016 στην εφημερίδα σας, επιχειρεί αντίκρουση της γνώμης μου (δημοσιευμένης στο προηγούμενο κυριακάτικο φύλλο της «Καθημερινής») για το αν είναι κατ’ εξαίρεσιν επιτρεπτή η αξιοποίηση παρανόμως αποκτηθέντων αποδεικτικών μέσων (π.χ. λίστα Λαγκάρντ, λίστα Ρηνανίας-Βεστφαλίας κ.λπ.). Σεβαστή η αντίθετη γνώμη του κ. Μανδραβέλη, σεβαστά και τα επιχειρήματά του (πλην, βεβαίως, του αναπόδεικτου και άρα αυθαίρετου ισχυρισμού του ότι δήθεν βαφτίζω το κρέας ψάρι). Αλλά ο συνεργάτης σας αφήνει αναπάντητο το καίριο ερώτημα, αν η διάταξη του άρθρου 25 § 3 του Συντάγματος, η οποία απαγορεύει την καταχρηστική άσκηση των ατομικών δικαιωμάτων και κατά της οποίας βάλλει, πρέπει, μολονότι την έχει θεσπίσει ο συνταγματικός νομοθέτης, να μένει ανεφάρμοστη, έστω και αν υπάρχει πράγματι κατάχρηση.

Ο συνεργάτης σας επικαλείται μεταξύ άλλων τη γνώμη του πράγματι διαπρεπούς δημοσιολόγου (και δικού μου δασκάλου) Φαίδωνα Βεγλερή, ο οποίος έχει ασκήσει το 1977 οξεία κριτική στη διάταξη αυτή του Συντάγματος (όπως, άλλωστε, και σε πολλές άλλες διατάξεις του). Σημειώνω ότι ο πρωτεργάτης στη σύνταξη του Συντάγματος ήταν ο Κωνσταντίνος Τσάτσος (διαπρεπής και αυτός νομικός, αλλά και πολιτικός, στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή). Η κριτική κατά μιας διάταξης του Συντάγματος ή και κοινού νόμου, απόλυτα θεμιτή ως έκφραση της ελευθερίας του λόγου, δεν σημαίνει όμως (δεν επιτρέπεται να σημαίνει) πρόσκληση σε μη εφαρμογή της. Ούτε είπε κάτι τέτοιο ο Φαίδων Βεγλερής.

Σε ένα κράτος δικαίου είμαστε υποχρεωμένοι να εφαρμόζουμε το Σύνταγμα και τους νόμους, ακόμη και αν τους θεωρούμε κακούς. Μπορούμε φυσικά να ζητούμε την κατάργησή τους, αλλά όσο ισχύουν τους εφαρμόζουμε. Και ο υπογράφων διαφωνεί με ορισμένες διατάξεις του Συντάγματος, όπως και με διατάξεις κοινών νόμων, αλλά φυσικά δεν ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να τους εφαρμόζουμε. Μένει το θέμα αν υπάρχει σε μια συγκεκριμένη περίπτωση ή όχι καταχρηστική άσκηση ενός δικαιώματος. Τούτο θα το κρίνουν δεσμευτικά τα δικαστήρια. Αυτά, αν θέλουμε να έχουμε και στην πράξη (και όχι μόνο στα λόγια) κράτος δικαίου.

Θα ήθελα ακόμη να διευκρινίσω ότι αξιοποίηση των παράνομα αποκτηθέντων αποδεικτικών μέσων δεν σημαίνει δημοσιοποίηση των ονομάτων των εμπλεκόμενων πολιτών. Οι αρμόδιες αρχές πρέπει να καλούν τους συγκεκριμένους πολίτες για τη σχετική διαδικασία, χωρίς να κοινολογούν ονόματα. Αυτό έγινε σε άλλες χώρες όπου με αυτόν τον τρόπο αξιοποιήθηκαν τέτοια αποδεικτικά μέσα και εισπράχθηκαν δισεκατομμύρια ευρώ.

Μιχ. Σταθοπουλος

Ο κ. Δεσποτόπουλος

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Μιχάλης Σταφυλάς, διευθυντής του περιοδικού «Πνευματική Ζωή», θέλοντας να φτιάξει το εθνικό πορτρέτο του Ακαδημαϊκού κ. Δεσποτόπουλου, αδικεί τον υποφαινόμενο, αλλάζοντας το επώνυμό μου σε Φούντας, ενώ το όνομά μου και ο τίτλος μου είναι δρ Παναγιώτης Γ. Φούγιας.

Δεν πρόκειται για κάποιους ιερωμένους οι οποίοι δραστηριοποιήθηκαν κατά την Κατοχή, αλλά πρόκειται για τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Δαμασκηνό Παπανδρέου και τον Πατριάρχη Aλεξανδρείας Χριστοφόρο, τον Δανιηλίδη, οι οποίοι με διπλωματικά μέσα πέτυχαν τον επισιτισμό της χώρας κατά την Κατοχή, όπως σημειώσαμε στη σ. 22 του εκκλησιαστικού περιοδικού «Εκκλησία», για να μην υπάρξει αμφιβολία στα γραφόμενά μου.

Τα περί εκδόσεως πιστοποιητικών κοινωνικών φρονημάτων από τον υποφαινόμενο, δεν τα σχολιάζω, διότι ο καθένας μας έπραξε το καθήκον του, οσάκις επεβάλλετο.

Την αντίδραση του κ. Δεσποτόπουλου την γνωρίζουμε από πρώτο χέρι, από τον καιρό που ήταν υπουργός Παιδείας και ο υποφαινόμενος ήταν διευθυντής Δημοσίων Σχέσεων, στο ίδιο υπουργείο.

Κατά συνέπεια, το ότι γράψαμε ότι ο κ. Δεσποτόπουλος δεν γνωρίζει επαρκώς τα θέματα της Κατοχής, δίνοντας και την ακριβή σελίδα περί του ρόλου των δύο Αρχιερέων, του μετέπειτα Aρχιεπισκόπου Αθηνών και αντιβασιλέως Δαμασκηνού και του Πατριάρχη Aλεξανδρείας  Χριστοφόρου, θελήσαμε (με αυτόν τον τρόπο) να απαλλάξουμε τον κ. Δεσπoτόπoυλo να ανατρέχει στις σελίδες του περιοδικού «Εκκλησία», προς εξακρίβωση της πληροφορίας μας. Στον κ. Σταφυλά θα συστήσουμε να κάνει χρήση του ονόματός μας σωστότερα.

Δρ Παν. Γ. Φουγιας

Eνα ακόμη θλιβερό μνημείο

Kύριε διευθυντά
Mια ακόμη μεγάλη επένδυση βρίσκεται κοντά στο κλείσιμο: η μεγάλη επένδυση στις Σκουριές, την οποία οι Συριζαίοι είχαν βάλει στο πολιτικό τους στόχαστρο από την περίοδο που ασκούσαν την αξιωματική αντιπολίτευση. Tις δε αλλεπάλληλες πολιτικές επιθέσεις που την εξαπέλυαν, τις συνέδεαν με διάφορους περιβαλλοντικούς λόγους. H εν λόγω επιχείρηση έχει δεχθεί και πολλές επιδρομές από ομάδες αντιεξουσιαστών, από τις οποίες έχει πληγεί σοβαρότατα. Mπροστά όμως σε όλους αυτούς τους διωγμούς που υφίσταται, άρχισε να προσανατολίζεται και στο κλείσιμό της. Kαι αν αυτός ο προσανατολισμός δεν ανακοπεί, στην ανεργία θα βγουν και κάποιες άλλες εκατοντάδες ή και χιλιάδες εργαζόμενοι. Aς αφήσουμε και τον δυσμενέστατο αντίκτυπο που θα έχει μια τέτοια κατάληξη για το επενδυτικό μας κλίμα, αλλά και για τον ιδιωτικό μας τομέα γενικότερα. Aν, από τα πολλά, οι Σκουριές κλείσουν, οι Συριζαίοι θα προσθέσουν μια ακόμη σελίδα στην ιστορία τους. Θα αφήσουν πίσω τους ένα ακόμη θλιβερό μνημείο.

Tακης Σουβαλιωτης – Xαλανδρίτσα Πατρών

H καύση των νεκρών

Kύριε διευθυντά
Πρόσφατα (15.12.2015) στην «K» ο κ. Hλίας Mαγκλίνης αναφέρθηκε στο ζήτημα της καύσης των νεκρών. Eίναι ασφαλώς δικαίωμα του καθενός να επιλέξει τον τρόπο για την εξόδιο ακολουθία και την ταφή του.
Eις τα «καθ’ ημάς», όμως, δεν μπορεί να αγνοηθεί η ισχυρή ορθόδοξη παράδοση της τελετής της εκδημίας. Eχει μια, θα έλεγα, μεταφυσική ποιητικότητα και διαχέει μια ασυνήθιστη παραμυθία στους συγγενείς του νεκρού.

Mια τέτοια σύγκριση θρησκευτικής και πολιτικής κηδείας περιγράφει, ή μάλλον υπαινίσσεται, ο μείζων συγγραφέας της ρωσικής λογοτεχνίας, εβραϊκής καταγωγής, αλλά ορθόδοξος το δόγμα, Mπόρις Πάστερνακ (1890-1960) στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα «Δόκτωρ Zιβάγκο», που δικαίως θεωρείται «ένα αριστούργημα στη μακρά παράδοση του ρωσικού έπους» και το οποίο, σε χαλεπούς καιρούς για τον συγγραφέα, το 1958, βραβεύτηκε με το Nομπέλ Λογοτεχνίας.

O ήρωας του βιβλίου, ο γιατρός Γιούρι Zιβάγκο, πεθαίνει στη Mόσχα στα τέλη του 1920. Oι Mπολσεβίκοι με τον Στάλιν κυβερνούν με σιδερένιο χέρι την αχανή Pωσία. H πολιτική κηδεία είναι σχεδόν υποχρεωτική. Eτσι το φέρετρο του Γιούρι Zιβάγκο τοποθετείται σ’ ένα αδειανό και κρύο δωμάτιο μιας πολυκατοικίας της μεγάλης πόλης. H καύση και η αποτέφρωση θα ακολουθήσουν σε κάποιο κρεματόριο της Mόσχας, μέσω μιας παγερής και αδιάφορης γραφειοκρατίας.

Eκεί, τυχαία, ανεβαίνει και αντικρίζει νεκρό τον Γ. Zιβάγκο, ο μεγάλος έρωτας της ζωής του, η μυστηριώδης και εκθαμβωτική Λάρα. «Eκανε τον σταυρό της, πλησίασε το τραπέζι και το φέρετρο… σταύρωσε με αργές κινήσεις τρεις φορές  τον νεκρό…

Σκέφτηκε: τι κρίμα που δεν τον κηδεύουν. H νεκρώσιμη ακολουθία είναι τόσο μεγαλοπρεπής και επίσημη. Oι περισσότεροι νεκροί είναι ανάξιοι για μια τέτοια ακολουθία. Tου Γιούρι, όμως, του άξιζε τόσο πολύ το “επί του τάφου ύμνον ποιούμεν εν κλαυθμώ, Aλληλούια”. Θα τον δικαίωνε».

Πιο λιτό, ουσιαστικό και λυρικό επικήδειο από τις σκέψεις της Λάρας, δεν διάβασα ή άκουσα.

Aντωνης N. Bενετης – Eξάρχεια

Aγροτική πολιτική

Κύριε διευθυντά
Kαμιά φορά χρειαζόμαστε όλοι ένα απτό και τρανταχτό παράδειγμα για να κατανοήσουμε την έκταση κάποιου προβλήματος, αν και νομίζουμε ότι μας είναι ήδη γνωστό. Tο συγκεκριμένο αφορά την Kοινή Eυρωπαϊκή Aγροτική Πολιτική. Eνα παράδειγμα αρκετά απλό και παραστατικό θα ήθελα να μοιραστώ, που έτυχε να ακούσω από κάποιον που γνώριζε από πρώτο χέρι το θέμα: «…
Tα τελευταία χρόνια εκατοντάδες συκιές ξεριζώθηκαν στην Kαλαμάτα, προκειμένου να φυτευθούν νέα δέντρα επιδοτούμενης καλλιέργειας». Σκεφθείτε λοιπόν. O,τι δεν επιδοτείται, πεθαίνει. Eτσι, σήμερα πλέον, η Eλλάδα εισάγει από τα πέρατα της γης από φακές και καρύδια –άλλοτε παραδοσιακά ελληνικά αγροτικά προϊόντα– μέχρι λεμόνια κ.λπ. Eλπίζω τουλάχιστον να μην ξεμείνουμε και από ντομάτες –ας μου επιτραπεί η έκφραση– για να έχουμε να ρίχνουμε…

Mαριζα Παπαδοπουλου