ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Υβρις δεδομένη – νέμεσις αναμενόμενη

Κύριε διευθυντά

Το περιστατικό της εναπόθεσης απορριμμάτων επί του γραφείου του αντιπρυτάνεως του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, παρεκτός του ότι ανακαλεί στη μνήμη μας το γεγονός της προ ολίγων ετών απομόνωσης αντιπρυτάνεως άλλου ΑΕΙ εντός του γραφείου του με τον αποκλεισμό της θύρας εισόδου του κατόπιν κατασκευαστικών εργασιών με τη χρήση δομικών υλικών, δημιουργεί, ως πράξη αναίδειας και αυθάδειας, καθώς και άκρατης αλαζονείας, αποστροφή στους πολίτες, που πορεύονται στη ζωή σύννομα, και κατάκριση της κοινωνίας για την ενέργεια αυτή ως παράνομη και -με πρόδηλη την ασέβεια- ανήθικη. Πρωταγωνιστής και δράστης φοιτητής Ιατρικής, δηλαδή αυριανός πτυχιούχος μιας των κορυφαίων -για την προσφορά της στον άνθρωπο- επιστημών, ο οποίος θα κληθεί να δώσει τον νενομισμένο όρκο του Ιπποκράτη με επωδό, πέραν των άλλων ευαίσθητων πτυχών που διαλαμβάνονται για τον Θεό και τους γονείς και διακηρύσσουν πίστη σ’ Εκείνον και τους γεννήτορες, και την ικεσία για ευλογία των καθηγητών και πεφιλημένων διδασκάλων του στο αμέσως επόμενο δυσχερές και δύσβατο στάδιο της επιστημονικής σταδιοδρομίας του. Το ανακύπτον ζήτημα προσλαμβάνει τα στοιχεία του οξύμωρου σχήματος και τον χαρακτήρα αντιφατικής σχέσεως απόψεων-σκέψεων. Από τη μια «επαναστάτης με ή χωρίς αιτία», αλλά εκ του ασφαλούς λόγω της επιδεικνυόμενης -κατά κανόνα- ανοχής των πανεπιστημιακών αρχών, αρμόδιων για επιβολή κυρώσεων, και της ήδη εκπεφρασμένης -σε ανάλογες περιπτώσεις- αθωωτικής, ως προϊόντος ακρισίας, αποφάνσεως φορέων της δικαστικής λειτουργίας, και από την άλλη «πειθαρχημένος» πτυχιούχος με την εύλογη προσδοκία της επιτυχούς «καριέρας» και το δημιουργικό άγχος της κοινωνικής καταξιώσεως. Και ναι μεν τα μελλούμενα αβέβαια καθίστανται κατά το πως «γνωρίζουν τα μέλλοντα μόνον οι θεοί», πλην όμως το ήδη γενόμενο περιστατικό, όντας έντονο και ακραίο ποινικό φαινόμενο με διττό υπόβαθρο αξιολογήσεως και υπαγωγής του, χρήζει ιδιαίτερης και επείγουσας αντιμετωπίσεως από τα προς τούτο αρμόδια θεσμικά όργανα της πανεπιστημιακής κοινότητας, δεδομένου ότι συνέχεται λογικά με την αυθεντία και το κύρος του πανεπιστημιακού δασκάλου ως πνευματικού ταγού και ταυτίζεται ουσιαστικά με την ανάγκη αυτοπροστασίας του κοινωνικού ιστού, μέρος και τμήμα του οποίου συνιστούν και τα πνευματικά ιδρύματα της χώρας. Στο άμεσο μέλλον θα καταδειχθεί, αν υπάρξει στάδιο ενωτικής ευθυγράμμισης αρχικά ενδελεχούς παρατήρησης, στη συνέχεια επακριβούς διαπίστωσης και, τέλος, πλήρους εκτίμησης του περιστατικού αυτού, ώστε να κριθεί κατά το προσήκον μέτρο και εντεύθεν αυτού να διαμορφωθεί, με βάση τον χειρισμό του, επίπεδο ποιοτικά ικανό να αναστρέψει τα «κακώς κείμενα» του παρελθόντος με την παγίωση νέου ήθους διδασκομένων, διακρινόμενου όχι από απαρέσκεια, αλλά από σεβασμό προς τον διδάσκαλο ως πρόσωπο και ως λειτουργό. Η ευκταία αυτή διάσταση ίσως και πιθανόν να έχει ως αποτέλεσμα, καταφρονητικό τέτοιας έντασης περιστατικό, να μην επαναληφθεί και πάλι, δηλαδή επισυμβεί εκ τρίτου.

Γεωργιος Εμμ. Σιωπης – Εισαγγελεύς Εφετών Ιωαννίνων

Ηχορρύπανση στη Νέα Χαλκηδόνα

Κύριε διευθυντά

Eίμαι Ελληνας κάτοικος εξωτερικού, ιδιοκτήτης ακινήτου στην οδό Κ. Βάρναλη στη Νέα Χαλκηδόνα, που εν μέρει ενοικιάζω, εν μέρει κατοικώ όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα. Ετσι, ζω τα διαδραματιζόμενα στη Ν.Χ., που είναι και η γειτονιά όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα. Υπάρχει εκεί το παλιό στρατιωτικό εργοστάσιο αναγομώσεως ελαστικών, που επί δεκαετίες ταλαιπωρούσε τους περιοίκους με θόρυβο και καυσαέρια. Κάποτε έκλεισε και το 1998 παραδόθηκε στον Δήμο Νέας Χαλκηδόνας. Η αρχική χαρά των περιοίκων μετατράπηκε όμως σε ένα νέο δράμα: μετά την κατεδάφιση των κτισμάτων του εργοστασίου έμεινε ένα μεγάλο κτίριο-αποθήκη επί της οδού Βάρναλη, το οποίο χρησιμοποιείται ως επιλεγόμενο πολιτιστικό κέντρο του δήμου. Αποτελεί όμως ένα κέντρο σχεδόν καθημερινής ανελέητης ηχορρύπανσης με μουσική όλων των ειδών, σε απίστευτη ένταση, η οποία παίζεται όχι μόνο χωρίς καμιά ηχομόνωση, αλλά και με μονίμως ανοιχτά παράθυρα. Αναφέρω ένα επίκαιρο παράδειγμα: τη νύχτα 22 προς 23 Νοεμβρίου έγινε εκεί μια γιορτή με νταούλια, κλαρίνα κ.λπ. που κράτησε άυπνους όλους τους περιοίκους. Μετά την εξάντληση της υπομονής και αντοχής μου στην αϋπνία προσπάθησα στις 3 το πρωί να μιλήσω με τους οργανωτές. Εμαθα ότι ήταν ο Σύλλογος Ποντίων Νέας Χαλκηδόνας, ο πρόεδρος του οποίου μού είπε ότι έχουν άδεια, ότι είναι δικαίωμά τους να γιορτάζουν όλη τη νύχτα και ότι πρέπει να κάνουμε όλοι υπομονή! Πήγα στο Αστυνομικό Τμήμα Νέας Χαλκηδόνας. Εκεί ο πρώτος αστυφύλακας μου είπε ότι πρέπει να πάρω το 100, γιατί εκείνοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα! Ο δεύτερος αστυνομικός μου είπε να πάω κι εγώ να χορέψω κανένα ποντιακό! Μετά τις διαμαρτυρίες μου υποσχέθηκαν τελικά να τηλεφωνήσουν σε περιπολικό, πράγμα που προφανώς δεν έκαναν. Η γιορτή τέλειωσε 2 ώρες αργότερα, στις 5 το πρωί, με τις φωνασκίες και τα κορναρίσματα των επισκεπτών που αποχαιρετιούνταν στον δρόμο. Θέτω τα εξής ερωτήματα, ζητώντας και τη δική σας δημοσιογραφική έρευνα και υποστήριξη:

– Υπάρχει καν άδεια για τη λειτουργία αυτού του κτιρίου ως κέντρου μουσικής και εορτών; Πληροί το κτίριο τους όρους αντισεισμικής προστασίας, πυρασφάλειας κ.λπ.; Υπάρχουν νόμοι και κανονισμοί για το θέμα ηχομόνωσης και τήρησης της κοινής ησυχίας; Μπορεί ο κάθε σύλλογος να κρατάει ολόκληρη γειτονιά όλη τη νύχτα στο πόδι; Υπάρχει άδεια για ολονύκτια ηχοτρομοκρατία; Μπορεί η Αστυνομία να ειρωνεύεται και να αγνοεί διαμαρτυρόμενους πολίτες που απευθύνονται σε αυτήν ζητώντας βοήθεια;

Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και σας στέλνω φιλικούς χαιρετισμούς από τη Γερμανία.

Δρ Αντωνιος Σπανιδης