ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Η Βουλή της χώρας του ποτέ

Κύριε διευθυντά
Είμαι κάτοικος εξωτερικού, αρκετά μακριά αλλά και αρκετά κοντά στην Ελλάδα. Το πιθανότερο είναι ότι για οικογενειακούς λόγους δεν θα μπορέσω να βρίσκομαι στην Ελλάδα στις 25 Ιανουαρίου για να ασκήσω τα εκλογικά μου καθήκοντα. Για να προλάβω, ωστόσο, αντιδράσεις σε όσα παραθέτω στη συνέχεια, οφείλω να δηλώσω ότι θα ήταν δύσκολη η επιλογή καθώς θεωρώ απαραίτητη την πιστή εφαρμογή του προγράμματος οικονομικής προσαρμογής.

Δυσανασχετώ με τον συνταγματικό κανόνα ο οποίος οδηγεί σε διάλυση την παρούσα Βουλή. Στον αντίποδα των «checks and balances» της συνταγματικής θεωρίας, ο ελληνικός συνταγματικός κανόνας (άρθρο 32, παράγραφος 4) που συνδέει την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας με τη συνέχιση ή μη της βουλευτικής περιόδου σε τυχαίο κάθε φορά χρονικό σημείο της βουλευτικής περιόδου, μάλλον αναστάτωση προκαλεί παρά εξισορρόπηση. Αν υπάρχει όμως κάτι που με εξοργίζει είναι η ανέλεγκτη κατάχρηση των κανόνων, μεταξύ άλλων του κανόνα (άρθρο 41, παράγραφος 2) περί διάλυσης της Βουλής με πρόταση –τονίζω το «πρόταση»– της κυβέρνησης που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, για ανανέωση της λαϊκής εντολής προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας. Ας αναλογιστεί κάθε αναγνώστης μόνος του τις φορές που έγινε επίκληση εθνικού θέματος εξαιρετικής σημασίας και διαλύθηκε η Βουλή και τις φορές που δεν ανανεώθηκε η λαϊκή εντολή, ενώ συνέτρεχε κατά γενική ομολογία εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας. Οι πιο πάνω κανόνες έχουν συζητηθεί και αναλυθεί από πολλούς πριν από εμένα.  Και αφού δυσανασχέτησα και εξοργίστηκα στην προηγούμενη παράγραφο, επιτρέψτε μου να απελπίζομαι όταν παρατηρώ ότι τη μεν πιστή εφαρμογή του πρώτου κανόνα συνοδεύουν βαριές κουβέντες από τη μία παράταξη και πολεμικές ιαχές από την άλλη, τη δε κατάχρηση του δεύτερου κανόνα κάλυπτε τις περισσότερες φορές ένα πέπλο συναδελφικής αλληλεγγύης ανάμεσα στο πολιτικό προσωπικό, που αγόγγυστα ξεχυνόταν στην εκλογική μάχη.

Χριστοφορος Δημητριου – Δικηγόρος Αθηνών

Συσπείρωση δυνάμεων

Κύριε διευθυντά
Είναι προφανές ότι η αρνητική έκβαση της ψηφοφορίας στη Βουλή για την εκλογή νέου Προέδρου Δημοκρατίας δεν ισοδυναμεί με «τέλος της ιστορίας». Αντίθετα, ένα τέτοιο «τέλος» στην πορεία εξόδου της χώρας από την κρίση, με την οποία απειλείται η οικονομική της επιβίωση και η συμμετοχή της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, θα κινδύνευε να είναι η συνέπεια των επερχόμενων βουλευτικών εκλογών της 25ης Ιανουαρίου. Τότε και μόνον τότε ο κυρίαρχος λαός μπορεί να κάνει την οριστική επιλογή μεταξύ μιας ανολοκλήρωτης ακόμη μεταρρύθμισης που θα εκσυγχρονίσει τις κρατικές και κοινωνικές δομές, ή θα προτάξει ένα αναχρονιστικό μοντέλο διακυβέρνησης, αγνοώντας τις σημερινές διεθνείς και ευρωπαϊκές πραγματικότητες.

Η επιλογή αντανακλά τον διαχωρισμό μεταξύ προοδευτικών δυνάμεων και των άλλων. Στις πρώτες θα κατατάσσαμε κατ’ αρχήν τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, το «Ποτάμι», ασφαλώς και άλλα. Αυτές που υιοθετούν τις εκκλήσεις κορυφαίων παραγόντων του δημόσιου βίου, όπως του Προκαθημένου της Εκκλησίας της Ελλάδος, πρώην πρωθυπουργών κ.ά., να μην προταχθεί το κομματικό συμφέρον του εθνικού. Αυτό επιβάλλει τη συσπείρωση των προοδευτικών δυνάμεων, με αρχικό στόχο τη συλλογική εκλογική τους επικράτηση, δηλαδή την κάθοδό τους στις εκλογές υπό ένα ενιαίο κομματικό σχήμα, που να εξασφαλίζει και το μπόνους των 50 εδρών.

Είναι καιρός και δίδεται η ευκαιρία να απορρίψουμε πρακτικές που έθεταν το «αυτόνομο» κόμμα ή προσωπικές φιλοδοξίες ηγετών στην κορυφή των πολιτικών διεργασιών και να εγκύψουμε σε συναινετικές μεθόδους πολιτικής δράσης στο πλαίσιο ακόμη και ομοσπονδιακών λειτουργιών.

Γιατί θα ήταν ακατόρθωτο πολιτικές δυνάμεις με πάγιους ευρωπαϊκούς προσανατολισμούς, που μέχρι χθες συμφωνούσαν στην αναγκαιότητα της συνταγματικής αναθεώρησης, στον εκσυγχρονισμό της διοίκησης, της παιδείας, της υγείας, να επιβάλουν έμπρακτα ένα αντίστοιχο κοινό πρόγραμμα, απέναντι στις δυνάμεις του δογματικού αναχρονισμού;

Κωστας Ζεπος – Πρέσβης ε.τ.

Παράλληλοι βίοι

Κύριε διευθυντά
Oποιος επισκεφθεί σήμερα το Πεδίον του Aρεως θα δει μια εκτεταμένη καταστροφή στις υποδομές του έργου ανάπλασης που υποτίθεται ότι ολοκληρώθηκε.

Οι ζημιές προέρχονται από άτομα των οποίων η καταστροφική μανία εκδηλώνεται στα αγάλματα της Επαναστάσεως του 1821, προς κάθε ωραίο και ωφέλιμο για το σύνολο και την κοινωνία, και δυστυχώς τα άτομα αυτά είναι νέοι που διαπαιδαγωγήθηκαν στα ελληνικά σχολεία από Eλληνες εκπαιδευτικούς και «επαναστάτες» γονείς.

Βέβαια, η Περιφέρεια Αττικής και ο Δήμος Αθηναίων αδυνατούν να προστατεύσουν ό,τι σωστό έχει γίνει και τη σχετική δαπάνη του έργου, λόγω πολιτικής αντιλήψεως και κυρίως από έλλειψη θάρρους και αποφασιστικότητας.  Αυτό προβλέπεται να συμβεί και με την «πεζοδρόμηση της Πανεπιστημίου», έργο μιας άφρονης σκοπιμότητος. Τα μειονεκτήματα και τα επακόλουθα προβλήματα του project έχουν περιγραφεί από πολλούς συμπολίτες μας και δη από την επιστολή της 25-10-2014 του κ. Βασ. Μασσέλου, είναι όμως παρηγορητικό που το project φρενάρει με παρέμβαση της Ε.Ε. και αποτελεί μήνυμα προς εκείνους που το προωθούν. Δυστυχώς, το παράδειγμα της εγκατάλειψης του Π. Aρεως είναι βέβαιο ότι θα επαναληφθεί και στον πεζόδρομο της Πανεπιστημίου, που λόγω της θέσεώς του θα έχει απείρως μεγαλύτερες συνέπειες για την πόλη.

Λεωνιδας Ιωαννου – Αθήνα

Ασήμαντα λάθη

Κύριε διευθυντά
Δεν είμαι συνήγορος του κ. Βαρβιτσιώτη και μου αρέσει να μαθαίνω ακούγοντας να μιλούν σωστά ελληνικά. Διαβάζω καθημερινά τη στήλη του κ. Κασιμάτη, περιμένοντας από αυτόν σωστές κρίσεις και κατευθύνσεις. Τελευταία όμως έχει σοβαρή έλλειψη θεματολογίας και αρχίζει να κάνει κριτικές, που τελικά θίγουν τον ίδιο. Αναφέρομαι στο σχόλιό του για τα γλωσσικά σφάλματα του κ. Βαρβιτσιώτη ο οποίος ύστερα από πολύωρο ξενύχτι λόγω του «Norman Atlantic» και της δοκιμασίας της ψηφοφορίας, έκανε δύο γλωσσικά λάθη ασήμαντα.

Ημαρτον, μεγάλε διδάσκαλε!

Γεωργιος Δ. Λαϊος