ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ

Καλέ παππού, μπορώ ν’ αγγίξω τα αρχαία;

grammata-anagnwstwn--19

Κύριε διευθυντά
Στο αρχαίο λιμανάκι των Κεγχρεών Κορινθίας, 15 Ιουλίου 11 π.μ., παραθεριστές πάσης ηλικίας απολαμβάνουν το μπάνιο τους.

Η θάλασσα του Σαρωνικού ζεστή, καθαρή, αρυτίδωτη.

Φεύγοντας από τον χώρο των λουομένων, συνηθίζω να κάνω μια διέλευση από τα θαλασσόβρεχτα αρχαία «χαλάσματα» και να ταξιδεύω νοερά στις τεκμηριωμένες πληροφορίες της μακραίωνης ιστορίας αυτού του χώρου.

Καθώς πλησιάζω, ακούω πίσω μου μια παιδική φωνή να λέει: «Σε ευχαριστώ, παππού, που με έφερες εδώ». Τους αφήνω να με προσπεράσουν. Οταν επλησίασαν στα… χαλάσματα, το παιδάκι ρώτησε: «Παππού, μπορώ ν΄αγγίξω τα αρχαία;». «Ναι, Αλέξανδρε, μπορείς, κοτρώνες είναι», κι ο Αλέξαντρος έβγαλε όλο το μύρο της αθώας ψυχής του, με λόγο που ούτε σοφοί, ούτε επιστήμονες, ούτε ειδικοί θα μπορούσαν με τόση απλότητα, με τόση πειθώ και τελικά με τόση σοφία να διατυπώσουν: «Παππού, νιώθω μεγάλη χαρά όταν ακουμπάω κάτι αρχαίο!».

Εσκυψε και με τα χεράκια του έπιανε τις «κοτρώνες» και έναν μικρό κίονα, που ήταν πεσμένος στο χώμα! Ενιωσα να με διαπερνά ένα ρίγος. Το αείζωο ελληνικό πνεύμα, η βαριά κληρονομιά δυόμισι χιλιάδων χρόνων, οι αξίες που κατέκτησε η ανθρωπότητα διαχρονικά, εκφράστηκαν από ένα παιδάκι έξι χρόνων, τον Αλέξανδρο!

Υστερα από αυτά που είδαν τα μάτια μου και άκουσαν τ’ αυτιά μου, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στη θαυμαστική και δημιουργική περιέργεια για τον Αλέξανδρο. Το παιδί έχει γονείς του μόχθου, χωρίς τίτλους σπουδών. Πηγαίνει σε δημόσιο νηπιαγωγείο, στο Αιγάλεω. Ο καλός παππούς του μένει στο Περιστέρι.

Εφυγα ανάλαφρος και αισιόδοξος. Υπάρχει ακόμα ελπίδα. Υπάρχουν ακόμα κάποιοι Αλέξανδροι που χαίρονται να πιάνουν τα αρχαία στα χέρια τους!..

Μιχαλης Ιω. Μιχαλακοπουλος, Εξαμίλια Κορινθίας