ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Θέατρο και υποκρισία

Συντονισμένη και υποκριτική αντίδραση από την κυβέρνηση, τα συνδεδεμένα με αυτήν MME και τα συνδικάτα, συνάντησε η απλούστερη των αναφορών στο πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας για το μέγα διαρθρωτικό πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης. Ωσάν τούτο να μην υφίσταται, ωσάν να έχει επιλυθεί προ πολλού, άπαντες, μηδέ των συνδικαλιστών της Νέας Δημοκρατίας εξαιρουμένων, επέπεσαν ως ιέρακες επί της συγκεκριμένης αναφοράς για τη σωτήρια τότε μεταρρύθμιση του ’90 – ’92, απαιτώντας την απάλειψή της. Αντέδρασαν με την ίδια βιαιότητα όπως στις εκθέσεις Σπράου ή στο εγχείρημα Γιαννίτση, που βύθισε την κυβέρνηση Σημίτη.

Η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, υπό το βάρος αυτής της υποκριτικής και φαρισαϊκής πίεσης, αναγκάσθηκε χθες, διά του προέδρου της κ. K. Καραμανλή, να δηλώσει ότι δεν προτίθεται να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης και ουσιαστικά να κλείσει οποιαδήποτε προεκλογική συζήτηση για το μέγα αυτό διαρθρωτικό πρόβλημα της χώρας που μεσοπρόθεσμα απειλεί συνολικά την οικονομία.

Με λόγους απλούς το «σύστημα» που έχει επικρατήσει στη χώρα, ο γνωστός επικυρίαρχος κύκλος της υπεραπλούστευσης και της ποδηγεσίας των πάντων, ενόθευσε για ακόμη μια φορά τον πολιτικό διάλογο, τον έφερε στα μέτρα του και τον μετατόπισε στα επουσιώδη, στα δεύτερα, στα φαινόμενα, σε εκείνα που χαϊδεύουν τα αφτιά.

Ομως έτσι η χώρα δεν πάει μπροστά. H πολιτική ηγεσία δεσμεύεται, χάνει βαθμούς ελευθερίας, διακινδυνεύει την αξιοπιστία της, εγκαταλείπει την λογική της μεταρρύθμισης και μεταπίπτει σε διαχειριστικές πρακτικές, οι οποίες με μαθηματική βεβαιότητα την καταδικάζουν στον μαρασμό και στην υπανάπτυξη. Επιτέλους, ας σοβαρευθούμε.