ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Ολυμπιακή: ιδιωτική με κρατική μειοψηφία

H άρνηση του υπουργού Μεταφορών και Επικοινωνιών κ. Μιχ. Λιάπη να ενημερώσει τη Βουλή για τα σχέδια της κυβέρνησης όσον αφορά την τύχη της Ολυμπιακής, εφόσον αποδειχθεί άγονος ο τωρινός διαγωνισμός πώλησής της, ήταν και σωστή και επιβεβλημένη. Παρότι η πλειοψηφία των μελών της κυβέρνησης και μάλλον και ο ίδιος ο κ. Λιάπης θεωρούν αμφιλεγόμενο σχήμα την κοινοπραξία Olympic Investors-York Capital, φοβούμενοι ότι η πρώτη είναι ικανή αφού κερδίσει ό,τι μπορέσει σε ένα δύο χρόνια, να εγκαταλείψει στη συνέχεια την Ολυμπιακή στην τύχη της, δεν μπορούν να αγνοήσουν από την άλλη πλευρά ότι το μνημόνιο συμφωνίας (που απεκάλυψε κατ’ αποκλειστικότητα η «Καθημερινή» της Τετάρτης) είναι η πιο προχωρημένη πρωτοβουλία σε διαδικασίες πώλησης που χρονίζουν επί έτη. Συνεπώς, για λόγους νομικούς αλλά και τάξεως η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να εξαντλήσει όλες τις διαδικασίες του διαγωνισμού που η ίδια προκήρυξε τον Ιανουάριο. Θα πρέπει, λοιπόν, να περάσει ένα εύλογο διάστημα για να διαπιστωθεί ότι ούτε η κοινοπραξία ούτε οι άλλοι υποψήφιοι είναι φερέγγυοι για μια βιώσιμη λύση, οπότε τότε η κυβέρνηση θα προχωρήσει σε άλλες εναλλακτικές λύσεις, τις οποίες κατά τις πληροφορίες μας, δεν τις έχει απλώς κατά νουν, αλλά τις έχει επεξεργασθεί και θα είναι έτοιμη να τις δρομολογήσει και να τις ολοκληρώσει μέχρι τις αρχές του επόμενου χρόνου, ώστε το επόμενο καλοκαίρι να λειτουργεί μια νέα υγιής ισχυρή Ολυμπιακή, που θα καλύπτει με πυκνά δρομολόγια το εσωτερικό, τις νησιώτικες περιοχές και την Ευρώπη.

Οπως σε Βέλγιο – Ελβετία

Σε 15 ημέρες λοιπόν, που θα έχει κλείσει μάλλον άπρακτος ο κύκλος του πρόσφατου διαγωνισμού, θα ξεκινήσει ο κ. Μιχ. Λιάπης έναν μαραθώνιο συζητήσεων και διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για να εξασφαλίσει τη συγκατάθεσή της στις εναλλακτικές λύσεις που σχεδιάζει η κυβέρνηση. Ποιες είναι αυτές; Σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, όλες κινούνται γύρω από τα δύο επιτυχημένα πρότυπα που εφαρμόσθηκαν πριν από χρόνια στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στο Βέλγιο και στην Ελβετία, σε δύο χώρες δηλαδή που οι εθνικοί τους αερομεταφορείς κατέρρευσαν μέσα στα ελλείμματα και στα χρέη. Τι έγινε για παράδειγμα με τη Sabena; Οταν η βελγική κυβέρνηση αποφάσισε να την κλείσει γιατί δεν άντεχε ο προϋπολογισμός του κράτους τις τεράστιες επιδοτήσεις, επέλεξε μια μικρή αεροπορική εταιρεία που ήταν υγιής και θυγατρική της Sabena (S.N. Brussels) και μέσα σε 2 εικοσιτετράωρα της μεταβίβασε όλα τα περιουσιακά στοιχεία της μητρικής. Στη συνέχεια, η θυγατρική προσέλαβε όσους υπαλλήλους ήσαν απαραίτητοι για ένα περιορισμένο δίκτυο πτήσεων και αναζήτησε αμέσως και βρήκε αγοραστή, ο οποίος πήρε και την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου, αλλά και το μάνατζμεντ. Περίπου το ίδιο σχήμα επελέγη και στην Ελβετία με τελική κατάληξη την εξαγορά της Swiss από τη Lufthansa.

Στην Ελλάδα όμως δεν υπάρχει αυτή η μικρή και υγιής θυγατρική που θα ήταν το σκάφος πλεύσης της Ολυμπιακής προς νέο σχήμα. Υπήρχε η Ολυμπιακή Αεροπλοΐα που ήταν κερδοφόρος, αλλά ο κ. Χρ. Βερελής την έκλεισε για να προωθήσει το θνησιγενές σχήμα των Ολυμπιακών Αερογραμμών. Θα χρειασθεί λοιπόν τώρα να ιδρυθεί σε πρώτο στάδιο με κρατικά κεφάλαια μια νέα αεροπορική εταιρεία που κατά το βελγικό πρότυπο μπορεί να αποκαλείται «O.A. Αθηνών», η οποία θα αγοράσει ό,τι αξίζει (σκάφη, slots κ.λπ.) από τις Ολυμπιακές Αερογραμμές και θα αναζητήσει αμέσως αγοραστή ή στρατηγικό επενδυτή, ο οποίος όμως θα βάλει χρήματα και θα έχει την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου.

Απαραίτητη η συνέχεια

Βαδίζουμε, λοιπόν, προς μια νέα αεροπορική εταιρεία μικτού εταιρικού σχήματος με πλειοψηφία ιδιωτικών συμφερόντων, με μειοψηφικό πακέτο του κράτους, με ιδιωτικό μάνατζμεντ και που θα λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. H Ολυμπιακή Αεροπορία, λοιπόν, με τη μορφή και τη δομή που λειτουργούσε μέχρι σήμερα τελειώνει, γιατί δεν έχει κανένα μέλλον. Αυτό είναι το πρώτο βέβαιο. Το δεύτερο είναι ότι θα υπάρχει μια συνέχεια, θα λέγαμε ιστορικής αλλά και εθνικής μορφής, στην ολυμπιακή παράδοση, αφού στο νέο σχήμα θα συμμετέχει το κράτος. Και αυτή η συνέχεια κρίνεται απαραίτητη από την κυβέρνηση, διότι όπως το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις, ο κόσμος παρά τις καθυστερήσεις και τις ασυνέπειες τη θέλει την Ολυμπιακή γιατί τη θεωρεί κομμάτι του έθνους μας.

Το τρίτο βέβαιο είναι ότι στο νέο σχήμα δεν χωράει η Aegean γιατί η κυβέρνηση δεν προτίθεται φυσικά να αντικαταστήσει ένα μέχρι προσφάτως κρατικό μονοπώλιο με ένα ιδιωτικό. Να θυμίσουμε ότι προχθές στο Υπουργικό Συμβούλιο ο πρωθυπουργός κ. Κων. Καραμανλής αναφερόμενος στην Ολυμπιακή και την τύχη της είπε: Βασικές επιδιώξεις μας είναι: η διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η διασφάλιση επιδοτούμενων πτήσεων στα νησιά μας με βάση την ιδιαιτερότητα του νησιωτικού χώρου, η διασφάλιση του υγιούς ανταγωνισμού και η διασφάλιση βιώσιμης λύσης. O υγιής ανταγωνισμός σημαίνει πριν απ’ όλα ανταγωνισμό με την Aegean στις πτήσεις στο εσωτερικό και η βιώσιμη λύση σημαίνει ότι ο νέος ιδιωτικός φορέας που θα έχει την πλειοψηφία στο νέο σχήμα της «O.A. Αθηνών» θα είναι ή ξένη εταιρεία του αναστήματος των μεγάλων της Ευρώπης (Lufthansa, B.A. κ.λπ.) ή επιχειρηματίες με εμπειρία στον χώρο που να εγγυάται αποτελεσματικό business plan και να διαθέτει επαρκή κεφάλαια. Πάντως, στο περιθώριο της συνόδου του IMF σήμερα στην Ουάσιγκτον, ο υπουργός Οικονομίας και Οικονομικών θα συζητήσει με Ελληνες και ξένους τραπεζίτες για να διαπιστώσει το ενδιαφέρον τους να συμμετάσχουν στο νέο σχήμα. Υπενθυμίζεται ότι στην Ελβετία συνέδραμαν το κράτος οι μεγαλύτερες τράπεζες για τη δημιουργία της Swiss.

Ολα αυτά, όμως, τα σχέδια της κυβερνήσεως για να καρποφορήσουν έχουν μια μοναδική και απαράβατη προϋπόθεση: Τη συμφωνία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Χωρίς αυτήν δεν προχωράει τίποτε. Αφού επί 10 ολόκληρα χρόνια οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ συστηματικά εξαπατούσαν την Επιτροπή και παραβίαζαν όλους τους κανονισμούς για την ανταγωνιστικότητα, ο κ. Μιχ. Λιάπης πρέπει να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη της και τη συγκατάθεσή της στα κυβερνητικά σχέδια