ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Εν… καιρώ ο πολυδιαφημισμένος νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ

«Πού είναι η περιβόητη μεταρρύθμιση;» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της κυβερνητικής αναβλητικότητας για την Παιδεία, την αναβάθμιση της οποίας -σημειωτέον- η Ν.Δ. είχε αναδείξει προεκλογικώς (μαζί με αυτή του πολιτισμού) σε κεντρικό της στόχο. Οι ενδοκυβερνητικοί επικριτές της υπουργού Παιδείας της καταλογίζουν ότι όχι μόνον αναλώθηκε σε έναν ατελέσφορο και ανούσιο διάλογο από τον οποίο τα περισσότερα κόμματα αποχώρησαν σχεδόν με την έναρξή του, αλλά ότι με την αδιάλλακτη στάση της και κυρίως τις οξείες δηλώσεις της, ενέτεινε, σε κρίσιμες στιγμές, αντί να αμβλύνει τις αντιδράσεις της εκπαιδευτικής, της φοιτητικής και εσχάτως της μαθητικής κοινότητας.

Οι γνωρίζοντες πάντως τα εκπαιδευτικά πράγματα υποστηρίζουν ότι η κ. Μαριέττα Γιαννάκου αθόρυβα και μεθοδικά έχει κατορθώσει να «περάσει» αρκετές από τις κυβερνητικές δεσμεύσεις, ασχέτως αν η γενική αίσθηση της κοινής γνώμης για την ίδια είναι αρνητική. Επικαλούνται το παράδειγμα της αξιολόγησης στα πανεπιστήμια, τη θέσπιση επαγγελματικών λυκείων, την ένταξη δεύτερης ξένης γλώσσας στα δημοτικά, την καθιέρωση ως υποχρεωτικής της προσχολικής αγωγής, τον νέο δικαιότερο νόμο για τις μετεγγραφές των φοιτητών.

Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, ο πολυδιαφημισμένος και επίμαχος νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ, που ρυθμίζει μεταξύ άλλων το καυτό θέμα των αιωνίων φοιτητών, εντάσσει στα προγράμματα σπουδών προαπαιτούμενα μαθήματα και αναδιαμορφώνει την έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου, ουδείς γνωρίζει πότε θα κατατεθεί. «Δεν υπάρχει περίπτωση να μην περάσει μέχρι το τέλος της τετραετίας» επαναδεσμεύθηκε προσφάτως η υπουργός, ξεχνώντας βέβαια ότι το ίδιο έλεγε και πριν από ένα χρόνο, θέτοντας τότε ως τελική προθεσμία τον προηγούμενο Ιούνιο για την κατάθεσή του.

Είναι προφανές ότι η αόριστη αυτή μετάθεση στην ψήφιση του νόμου δεν αποφασίστηκε από το υπουργείο Παιδείας, αλλά κεντρικά από το Μέγαρο Μαξίμου προκειμένου να μη συμπέσει με τις αντιδράσεις που προεξοφλούνται στα ΑΕΙ λόγω της επικείμενης συνταγματικής συζήτησης του άρθρου 16 για τα μη κρατικά πανεπιστήμια. Και με την έννοια αυτή πιθανώς είναι και άδικο να επικεντρώνεται η κριτική για την κυβερνητική αναβλητικότητα στον χώρο της Παιδείας μόνον στην κ. Γιαννάκου. Η ίδια άλλωστε δεν ευθύνεται βέβαια για την αθέτηση και της έτερης κεντρικής προεκλογικής δέσμευσης της Ν.Δ. που ήθελε το 5% του ΑΕΠ (και όχι το 3,4%) να διοχετεύεται στην εκπαίδευση μέχρι τα τέλη της τετραετίας.