ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Τέλος εποχής για τη Ν.Δ η αποχώρηση απ’ τη Ρηγίλλης

Σε καθεστώς Μνημονίου μπαίνει το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, με
στόχο την εξυγίανση των οικονομικών του και την προσαρμογή στη
μειωμένη επιχορήγηση που εισπράττουν πλέον τα κόμματα στην Ελλάδα.

Η απόφαση εγκατάλειψης του ιστορικού κτιρίου της Ρηγίλλης, το οποίο
από το 1975 ήταν συνυφασμένο με τη Νέα Δημοκρατία, αποτελεί μόνον
μία από τις κινήσεις που σχεδιάζονται προκειμένου το κόμμα να
γλιτώσει από τον… οικονομικό γκρεμό. «Δεν μπορούμε να επιχειρούμε
να σώσουμε τη χώρα και να μη μπορούμε να εξυγιάνουμε τα του οίκου
μας», επισημαίνουν στελέχη του Μεγάρου Μαξίμου αλλά και της Λεωφ.
Συγγρού στον απόηχο της απόφασης να εγκαταλειφθεί η Ρηγίλλης. Αυτή
η ίδια απόφαση, πάντως, προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις από στελέχη
διαφόρων «τάσεων» που προφανώς δεν πείστηκαν από το επιχείρημα περί
εξοικονόμησης και εκτίμησαν ότι τελικός στόχος είναι η… αποκοπή
του κόμματος από την ιστορική του συνέχεια.

Αναμφισβήτητα συμβολικής και ιστορικής αξίας η Ρηγίλλης, ωστόσο,
στοίχιζε, σε μηνιαία βάση, στη Ν.Δ. 10.000 ευρώ. Σε αυτό το ύψος
είναι το ενοίκιο προς το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο, πλέον των
λειτουργικών εξόδων. Το ποσό αυτό εκτιμήθηκε ότι δεν μπορούσε να
διατίθεται πλέον μόνον για τη στέγαση του Ινστιτούτου Δημοκρατίας
«Κ. Καραμανλής». Το σενάριο «εξόδου» από τη Ρηγίλλης είχε συζητηθεί
μεταξύ των ηγετικών στελεχών του ΙΔΚΚ (Γ. Μιχελάκης και μετέπειτα
Κ. Τασούλας, Μαριάννα Πυργιώτη). Η τελική απόφαση ελήφθη, προφανώς,
από το Μαξίμου όπου, κατά τις πληροφορίες της «Κ», ήταν οι κ. Δημ.
Σταμάτης και Κ. Μπούρας που φέρονται να διασκέδασαν τις αμφιβολίες
που διατηρούσε ο κ. Σαμαράς.

Είχε προηγηθεί σειρά παρεμβάσεων, όπως η μείωση του προσωπικού από
τα 25 άτομα σε 7, η διοργάνωση εκδηλώσεων με εξασφάλιση χορηγών ή
σε συνεργασία με τα αδελφά ινστιτούτα του εξωτερικού. Αυτά, ωστόσο,
δεν κρίθηκαν αρκετά ώστε το Ινστιτούτο, δηλαδή το κόμμα, να είναι
συνεπές τόσο προς τον ιδιοκτήτη της Ρηγίλλης (σ.σ.: οφείλονται
μήνες προς το Γεωπονικό) όσο και προς το προσωπικό που παρέμενε
απλήρωτο.

Την ίδια στιγμή, ο γραμματέας του κόμματος κ. Ανδρ. Παπαμιμίκος και
ο γεν. διευθυντής της Ν.Δ. Κ. Τσιμάρας έχουν πέσει στα βαθιά,
επιδιώκοντας εξοικονομήσεις. Αλλωστε, το κόμμα καλείται να
ανταποκριθεί αφενός στις υψηλές υποχρεώσεις έναντι των τραπεζών
(σ.σ.: τα γαλάζια δάνεια υπερβαίνουν τα 140 εκατ. ευρώ), αφετέρου
στην, αυτονόητη για συνθήκες κρίσης, δραστική μείωση της
επιχορήγησης προς τα κόμματα. Είναι ενδεικτικό ότι η Ν.Δ. έναντι
των συνολικά 17 εκατ. που έλαβε το 2011 (σε σύνολο 54 εκατ. προς τα
κόμματα), έλαβε σχεδόν 13 εκατ. ευρώ πέρυσι, ενώ θα λάβει συνολικά
5,9 εκατ. εντός του 2013.

Σε αυτές τις συνθήκες, η προσπάθεια περιστολής των δαπανών αφορά σε
πολλούς τομείς. Μόνον η Συγγρού στοίχιζε, αρχικώς, στο κόμμα
100.000 ευρώ τον μήνα. Συνολικά, το κόστος ενοικίων για τα κεντρικά
γραφεία, την ΟΝΝΕΔ και τη Θεσσαλονίκη λέγεται ότι, έχει μειωθεί
κατά 70%. Υπό παρακολούθηση έχουν μπει και οι λειτουργικές δαπάνες,
ενώ παρεμβάσεις δεν αποκλείεται να υπάρξουν και στο μισθολογικό
κόστος, αφού οι εργαζόμενοι στη Ρηγίλλης, εν αντιθέσει με τους
συναδέλφους τους του ΠΑΣΟΚ, δεν έχουν υποστεί μειώσεις.

Μέχρι τώρα, κατά τη διάρκεια του 2013, συνολικά δέκα κόμματα έχουν
μοιραστεί 14,9 εκατ. ευρώ. Συγκεκριμένα, 4,04 η Ν.Δ., 3,7 ο ΣΥΡΙΖΑ,
1,8 το ΠΑΣΟΚ, 1,26 οι Αν. Ελληνες, 1,19 η Χρυσή Αυγή, 1,1 η ΔΗΜΑΡ,
945.921 ευρώ το ΚΚΕ, από 314.480 ευρώ έχουν λάβει ο ΛΑΟΣ και οι
Οικολόγοι (σ.σ.: έχοντας ευρωβουλευτές) ενώ 149.135 ευρώ έχουν
εκταμιευθεί προς τη σύμπραξη της Δημιουργίας Ξανά και της
Δράσης.

Ο πρωθυπουργός έχει προαναγγείλει παρέμβαση για το ζήτημα του
πολιτικού χρήματος, που θα περιλαμβάνει όχι μόνον αλλαγές στον
τρόπο χρηματοδότησης αλλά, κυρίως, στον έλεγχο των οικονομικών. Προ
εβδομάδων, από τη Βουλή, την κυβερνητική πρόθεση για μία «αυστηρή
νομοθετική πρωτοβουλία» επιβεβαίωσε και ο υπουργός Εσωτερικών
Γιάννης Μιχελάκης, ενώ προεργασία στο ζήτημα είχε κάνει και ο
προκάτοχός του Ευρ. Στυλιανίδης. Σύμφωνα με τον κ. Μιχελάκη, οι
βασικοί άξονες της παρέμβασης θα αφορούν στη μείωση της κρατικής
χρηματοδότησης, στον έλεγχο διαφάνειας των ιδιωτικών πηγών και στην
αυστηροποίηση των όρων χρηματοδότησης των πολιτικών κομμάτων, αλλά
και στην απεμπλοκή της Βουλής από τον οικονομικό έλεγχο βουλευτών
και κομμάτων και στην ανάθεση αυτού του έργου σε ανεξάρτητη αρχή
που θα συγκροτείται από ανώτατους δικαστές.