ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Η αριστερή αγάπη άργησε μια θητεία

i-aristeri-agapi-argise-mia-thiteia-2107554

Το κόκκινο χαλί ήταν δώδεκα μέτρα, και στο τέρμα του τον περίμενε εκείνος να τον αγκαλιάσει. Οι δυο τους έφαγαν μαζί τούρτα σοκολάτα, κι όταν πια βγήκαν το βράδυ έξω για ποτό στο Gazarte, άρχισε ν’ αποκτά νόημα αυτό που έλεγε πρόσφατα ένας σύμβουλος του Γάλλου προέδρου στη Liberation: «μεταξύ τους το πράγμα είναι αρκετά σοβαρό» – σα να επρόκειτο για σχέση με σκοπό τον γάμο. Ποιος να το έλεγε πως όλ’ αυτά θα ξεκινούσαν μ’ εκείνη τη φαρμακερή τσιπρική ατάκα περί «Ολαντρέου»;

Τότε, βέβαια, ο Αλ. Τσίπρας και ο Φρ. Ολάντ ποτέ δεν είχαν βρεθεί ο ένας απέναντι στον άλλον. Αυτό συνέβη πρώτη φορά μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου. Ο Ελληνας είχε μόλις φτάσει στο Παρίσι, κι ο Γάλλος τον κοιτούσε καχύποπτα: ένας σκληροπυρηνικός αριστερός μπορεί πάντα να χαλάσει τη γαλλική αριστερή σούπα. Ομως από κοντά ο Αλ. Τσίπρας ήταν συμπαθής, κι έμοιαζε ακίνδυνος. Η μικρή τους αριστερή φιλία, που ξεκίνησε σε αγγλική γλώσσα επιπέδου lower, θα δοκιμαζόταν πρώτη φορά στο δημοψήφισμα. «Είσαι δύο πόντους απ’ το Grexit», είπε ο Ολάντ στον Αλ. Τσίπρα το βράδυ της νίκης του «Οχι». «Βοήθησέ με για να σε βοηθήσω». Εκείνος, όμως, όπως κάνουν συνήθως στις σχέσεις τους οι πιτσιρικάδες, ποσώς σοβαρεύτηκε – τουλάχιστον ώς τη νύχτα της 12ης Ιουλίου.

Η μυθολογία του «Agreekment» λέει πως ο Γάλλος έφτασε να κατέβει έναν όροφο στις Βρυξέλλες ψάχνοντας τον Ελληνα μέσα το κτίριο, κι όταν τα ξημερώματα ο Αλ. Τσίπρας πήγε να φύγει απ’ το τραπέζι της συμφωνίας λέγεται πως ο Φρ. Ολάντ ήταν που τον γύρισε πίσω μ’ ένα «μην τα τινάξεις όλα στον αέρα». Η εγκάρδια αγκαλιά όπως έφευγαν και οι δυο εξουθενωμένοι εκείνο το πρωί, έδειξε πως η αριστερή αγάπη άνθισε, κι ας άργησε μια προεδρική θητεία. «Ο Τσίπρας είναι θαρραλέος», λέει έκτοτε όπου βρεθεί ο Φρ. Ολάντ. Και στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις προσθέτει «μαζί του οι Ελληνες θεωρούν πως αντιστέκονται». Το βάρος, φυσικά, πέφτει στο «θεωρούν». Πλέον, βλέπετε, και ο Αλ. Τσίπρας έχει τη δική του αριστερή σούπα. Οπότε το γαλλικό κρασί δεν μπορεί να λείπει απ’ το τραπέζι.