ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αγόρευση εισαγγελέως στη δίκη Τοπαλούδη: Επρεπε, δεν έπρεπε

15b_b_dikastirio

Δεν έπρεπε να κλάψει. Δεν έπρεπε να πάρει τα λουλούδια. Δεν έπρεπε να κάνει δακρύβρεχτη ανάρτηση στο Facebook. Δεν έπρεπε να είναι τόσο λυρική. Δεν έπρεπε να ταυτιστεί τόσο. Δεν έπρεπε να χαρακτηρίσει τους κατηγορούμενους «τέρατα». Δεν μας ενδιαφέρουν τα όνειρά της. Είναι εισαγγελέας.

Επρεπε να είναι πιο ψύχραιμη. Επρεπε να κρατήσει ένα μίνιμουμ αμεροληψίας. Επρεπε να αρκεστεί σε μια ξερή παράθεση νομικών επιχειρημάτων. Επρεπε να σεβαστεί τους συνηγόρους των κατηγορουμένων. Είναι εισαγγελέας.

Κατά μία έννοια η εισαγγελέας ενσαρκώνει όλες τις προσδοκίες που τρέφει η ελληνική κοινωνία για τις γυναίκες. Να είναι ευαίσθητες αλλά όχι μελό. Σοβαρές αλλά όχι αποστειρωμένες. Να κάνουν τη δουλειά τους χαμηλόφωνα, να μην παρεκτρέπονται.

Iσως γι’ αυτό ήταν τόσο μεγάλη η ανακούφισή μας, όταν την ακούσαμε να αγορεύει. Η ομιλία της μας θύμισε ότι «ακόμη το 2020 για κάποιους η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως τίποτα». Θρηνούμε για τη δική μας «Ινδία» (βλ. υπόθεση ομαδικού βιασμού και δολοφονίας το 2012). Χαιρόμαστε που στις δικαστικές αίθουσες ήχησε μια οικεία, αναγνωρίσιμη φωνή – έστω με κάποια φάλτσα.

ΥΓ.: Το μόνο που πραγματικά δεν έπρεπε να πει είναι ότι η Ελένη Τοπαλούδη ήταν «αφίλητη παρθένα». Ηταν η Ελενη, ήταν 19 χρόνων και είχε δικαίωμα να ζήσει. Τελεία.