ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Καλοκαιρινές βουτιές στη θάλασσα και στη… σαλάτα

05prob3

Τα τελευταία χρόνια η ζωή μας τείνει όλο και περισσότερο να γίνει νοσταλγία. Νοσταλγία για παλιότερες δεκαετίες, δίχως οικονομική κρίση· νοσταλγία για πιο αθώες εποχές, μακριά από την αδιακρισία των σόσιαλ μίντια· νοσταλγία, εσχάτως, και για πιο ξέγνοιαστα, «φυσιολογικά» καλοκαίρια, χωρίς τον φόβο της πανδημίας, που στοιχειώνει τις φετινές διακοπές μας. Από την άλλη, για όσους, λόγω ηλικίας, δεν προλάβαμε αυτά τα ωραία χρόνια, υπάρχει πάντα η νοσταλγία… εξ αντανακλάσεως. Κάτι τέτοιο επιχειρεί να κάνει και ο νέος κινηματογραφιστής Γιάννης Μπλέτας, ο οποίος πρόσφατα δημοσίευσε στην πλατφόρμα του vimeo τη «Βουτιά», ένα φιλμ μικρού μήκους γεμάτο ήλιο, θάλασσα, ωραίο φαγητό και αγάπη.

Στα περίπου επτά λεπτά της ταινίας παρακολουθούμε ένα μεσήλικο ζευγάρι να απολαμβάνει τις θερινές ομορφιές της Κρήτης: όμορφες μικρές παραλίες, μεσογειακές λιχουδιές στο τραπέζι, χορός και μια παλιά κάμερα σούπερ 8 στο χέρι να καταγράφει στιγμές και χαμόγελα. Οπως μαρτυρά και ο τίτλος του, το φιλμ είναι επίσης γεμάτο βουτιές, είτε στα γαλάζια νερά του Ρεθύμνου είτε στα λαχταριστά βάθη μιας χωριάτικης σαλάτας. Το σύνολο συμπληρώνεται από τη γλυκιά, με χαρακτηριστικό κρητικό ιδίωμα, αφήγηση του Λεωνίδα Ζωγραφάκη, ο οποίος και πρωταγωνιστεί μαζί με τη Μαρία Παπαδάκη.

Στο συνοδευτικό κείμενο της «Βουτιάς», ο τριαντάχρονος σκηνοθέτης αναφέρει: «Μέσα σε ένα ψηφιακό φιλμ δεν χωρά το καλοκαίρι· τόσα αναλογικά φιλμ χαλάγαμε και δεν χώραγε ποτέ». Πλέον, το καλοκαίρι απαθανατίζεται κυρίως (και φανατικά) μέσα από οθόνες κινητών, Go Pro κάμερες που βουτάνε και αυτές στο νερό, ή ακόμα και drone για τους πιο πιστούς των τεχνολογικών γκάτζετ. Δεν είναι άσχημα όλα αυτά, ίσα ίσα που απεικονίζουν όμορφες στιγμές με ακρίβεια και ζωντάνια που δεν υπήρχαν παλιότερα. Αρκεί, βέβαια, εκείνοι που φωτογραφίζονται να προλαβαίνουν και να ζήσουν για να δημιουργήσουν πραγματικές αναμνήσεις. Το ζευγάρι, πάντως, της ταινίας αυτό ακριβώς φαίνεται να κάνει· να ρουφά δηλαδή τη ζωή ώς το μεδούλι απολαμβάνοντας τα απλά και πολύτιμα. Και ας πληρώνει στο τέλος με παλιά χιλιάρικα…