ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Αγορεύσεις και «μάχες» σε δίκες επί 50 χρόνια

«Και βέβαια, κύριοι δικασταί, φρονώ ότι σεις δικάζετε όχι μόνον διά να τιμωρήτε»… έλεγε κατά την αγόρευσή του πριν από περίπου 2.500 χρόνια ο ρήτορας Λυσίας στον δικανικό του λόγο «Κατά Αλκιβιάδου A΄ λιποταξίου».

Από τους αρχαίους ρήτορες μέχρι τους σύγχρονους πολύπειρους δικηγόρους, οι αγορεύσεις με τις οποίες κερδίζεται μια δύσκολη δίκη προκαλούν πάντα θαυμασμό.

Για τα 50 χρόνια διακονίας στη μαχόμενη δικηγορία τιμήθηκαν από τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών 29 εν ενεργεία δικηγόροι σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τo βράδυ της περασμένης Πέμπτης.

«Γάμο κανονικό δεν έκανα γιατί παντρεύτηκα τη δικηγορία. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι στερήθηκα τους έρωτες», εξομολογείται στην «Κ» ο δικηγόρος Θεόδωρος Σταυρόπουλος, διδάκτωρ της Νομικής Σχολής Παρισίων.

«Θεώρησα και θεωρώ τη δικηγορία λειτούργημα κοινωνικό εις την υπηρεσία της δημοκρατίας των πολιτών και την άσκησα κατ’ αυτόν τον τρόπο ευρισκόμενος πάντα στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των πολιτικών ελευθεριών φοιτητών και πολιτών χωρίς δικηγορική αμοιβή.

Θεώρησα, θεωρώ και θα θεωρώ μέχρι τέλους ότι η δικηγορία πρέπει να ασκείται με την πιο υψηλή ηθική ευαισθησία».

Ο κ. Σταυρόπουλος, ο οποίος μάλιστα συμμετείχε ενεργά στο κίνημα του Μάη του ’68 στο Παρίσι, θυμάται την πρώτη του δίκη, τον Δεκέμβριο του 1961 στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, όταν 17 εργαζόμενοι οδηγήθηκαν ύστερα από μαχητική σύγκρουση με την αστυνομία στο δικαστήριο ως κατηγορούμενοι για αντίσταση κατά της Αρχής και ανυπακοή διάλυσης διαδήλωσης. «Ηταν μία περίλαμπρη αγόρευση 2 ωρών η οποία εξετιμήθη ιδιαιτέρως από την πλευρά του δικαστηρίου», λέει ο κ. Σταυρόπουλος.

Εχει ως πηγή έμπνευσής του τους ρήτορες της αρχαιότητας Λυσία και Ισοκράτη, την ιδεολογία της Αναγέννησης και του Γαλλικού Διαφωτισμού, αλλά και τον ρόλο της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 στη διάλυση της Ιεράς Συμμαχίας του Μέτερνιχ.

Η σημαντικότερη στιγμή για τον ίδιο ήταν η δίκη των αγροτών του Αγρινίου το 1962, η οποία διήρκεσε 13 ημέρες. «Τότε με χαρακτήρισαν αρχηγό της υπεράσπισης. Ημουν πάντα συνήγορος υπεράσπισης και ποτέ πολιτικής αγωγής, διότι θεωρώ ότι ο κατηγορούμενος πολίτης δεν έχει άλλη προστασία».

Ο Χρήστος Ροκόφυλλος, δικηγόρος, διδάκτωρ δικαίου, πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και υπουργός, πρώην διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας και πρέσβης στη Γαλλία διατήρησε τελικά τη μία από τις πολλές του ιδιότητες, του νομικού, την οποία υπηρετεί μέχρι και σήμερα. Είναι παντρεμένος με δύο παιδιά.

«Η δικηγορία είναι στο DNA μου», λέει στην «Κ» ο κ. Ροκόφυλλος, ο οποίος ποτέ δεν θα ξεχάσει την πρώτη του δίκη, στις 10 Ιουνίου του 1956. «Μόλις είχα αποφοιτήσει από τη Νομική Αθηνών με άριστα, 24 ετών, και είχα εγγραφεί στον Δικηγορικό Σύλλογο. Είχα υποβάλει μία ένσταση στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας ζητώντας να ακυρωθεί το κατηγορητήριο. Μάλλον η θεμελίωση της ένστασης έκανε πολύ καλή εντύπωση, οπότε ύστερα από τρεις ώρες συνεδρίασης, το δικαστήριο ακύρωσε τελικά το κατηγορητήριο. Αυτή η πρώτη μου επιτυχία έφερε και αρκετούς πελάτες», λέει ο κ. Ροκόφυλλος.

Σπουδαιότερη δίκη που χειρίστηκε θεωρεί το Ειδικό Δικαστήριο σε βάρος του Ανδρέα Παπανδρέου. «Επί 3 χρόνια εργαζόμουν ανελλιπώς από το πρωί μέχρι το βράδυ μελετώντας μία δικογραφία 47.000 σελίδων και παρακολουθώντας όλα όσα ακούγονταν στην αίθουσα του δικαστηρίου από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση. Δεν παρέστην φυσικά ποτέ στην αίθουσα»…

Ο κ. Ροκόφυλλος θεωρεί τη δίκη Καλαμπόκα για τη δολοφονία Τεμπονέρα μία από τις κορυφαίες στιγμές στην καριέρα του. «Ομως τη μεγαλύτερη ταραχή την ένιωσα σε μία δίκη για δολοφονία, όταν εκπροσωπώντας την οικογένεια του θύματος έκανα μία έντονη αγόρευση και ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε θάνατο. Ευτυχώς, η απόφαση δεν εκτελέστηκε ποτέ»…

Με ηρεμιστικά, λόγω άγχους, η πρώτη αγόρευση…

Ο κ. Ιωάννης Ζαχαρίου, δικηγόρος από το 1957, παντρεμένος, με μία κόρη, δηλώνει αποφασισμένος να παραμείνει στις επάλξεις της δικηγορίας. «Δεν εννοώ να σταματήσω. Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αυτή τη δουλειά και ευτυχώς οι δυνάμεις μου είναι καλές. Τι να κάνω, να βγω στη σύνταξη και να γυρνάω στα καφενεία… Επιπλέον η δικηγορία δεν μου στέρησε ποτέ τις μεγάλες απολαύσεις τη ζωής, όπως είναι τα ταξίδια, η μουσική, τα θεάματα, οι φίλοι».

Ο κ. Ζαχαρίου λέει ότι έζησε πολύ ευχάριστες στιγμές όταν κέρδισε κάποιες δίκες, αλλά και όταν δημιούργησε νομολογία σε κάποιο θέμα. «Εζησα όμως και δυσάρεστες και εξοργιστικές στιγμές όταν αδικήθηκε κάποιος»…

Αυτό που θυμάται στο δικηγορικό του ντεμπούτο ήταν ότι αναγκάστηκε να καταπιεί δύο ηρεμιστικά! «Είχα φοβερό άγχος, διότι φοβόμουν πολύ να εμφανιστώ. Τα χάπια δεν μου έκαναν τίποτα αλλά κέρδισα την υπόθεση. Αγορανομική παράβαση ενός φίλου καταστηματάρχη»!

Δύο περιστατικά τού είχαν προκαλέσει φοβερή έκπληξη στις δικαστικές αίθουσες. «Κάποτε η έδρα μού ζήτησε να αποσύρω μια αίτηση ασφαλιστικών μέτρων και λίγο αργότερα κέρδισα την υπόθεση. Μία άλλη φορά, επικαλέστηκα στον Αρειο Πάγο πάγια νομολογία του Αρείου Πάγου, οπότε ο πρόεδρος μου είπε χαμογελώντας ότι θα έπρεπε να κάνω εικόνισμα αυτού του οποίου τη νομολογία επικαλέστηκα. Τελικά, όμως, η απόφαση ήταν απορριπτική»!