ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Πόση βενζίνη έχετε στο ντεπόζιτό σας;

Εσείς πόση βενζίνη έχετε; Για πόσες διαδρομές σας φθάνει; Ποιες απ’ αυτές είναι πραγματικά απαραίτητο να γίνουν με αυτοκίνητο; Περιμένοντας στην ατέλειωτη, αργοκίνητη ουρά για βενζίνη – ή αναζητώντας εναγωνίως μια τέτοια ουρά – επιβάλλεται να σκεφτόμαστε οτιδήποτε άλλο, τον καιρό, τις διακοπές, το χρηματιστήριο (αυτό καλύτερα όχι) για να ξεχνάμε το μέγεθος του εθισμού μας.

Η βενζίνη είναι εθιστική όχι μόνο για όσους την εισπνέουν ως φθηνό υποκατάστατο ναρκωτικών αλλά και για όλους εμάς που αυτές τις μέρες νιώθουμε τα συμπτώματα του στερητικού συνδρόμου. Σε λίγο, οι πιο απελπισμένοι θα αρχίσουν να την αναζητούν στη μαύρη αγορά, σαν να ήταν ηρωίνη. Ενώ οι βαρώνοι των καυσίμων συσσωρεύουν κέρδη αντίστοιχα με αυτά των βαρώνων των ναρκωτικών (η Εξον Μόμπιλ είναι η πλουσιότερη εταιρεία του κόσμου, με καθαρά κέρδη δισεκατομμυρίων κάθε τρίμηνο), εμείς οι απλοί χρήστες μένουμε να αναρωτιόμαστε αν θα μπορούσαμε με κάποιο τρόπο να μην έχουμε την ανάγκη τους.

Αν θα μπορούσαμε, παραδείγματος χάρη, να διαχωρίσουμε τις μετακινήσεις μας σε εκείνες που είναι απαραίτητο να γίνουν με ΙΧ και σε αυτές που κάλλιστα γίνονται με χίλιους άλλους τρόπους. Οι άρρωστοι, οι ανήμποροι, οι πολύ ηλικιωμένοι, τα ασθενοφόρα, οι μεταφορές αντικειμένων μεγάλου βάρους χρειάζονται υποχρεωτικά καύσιμα. Ανήκουν όμως όλοι όσοι έχασαν τρεις ώρες από τη ζωή τους στην ουρά για το βενζινάδικο σε μία από τις παραπάνω κατηγορίες; Και πόσα από τα προϊόντα που τώρα μένουν μακριά από την αγορά θα μπορούσαν να είχαν φθάσει στο κέντρο της Αθήνας αν εδώ και δεκαετίες δεν παραμελούσαμε τις σιδηροδρομικές μεταφορές προς όφελος των οδικών; Σε ατομικό επίπεδο, τι θα γίνει αν φορέσουμε λίγο πιο άνετα παπούτσια και δοκιμάσουμε να κάνουμε κάποιες διαδρομές με τα πόδια; Θα καθυστερήσουμε λίγο, αλλά θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι, ακόμη και στο τερατώδες Λεκανοπέδιο, πάρα πολλές αποστάσεις μπορούν να περπατηθούν χωρίς να χάσουμε όλη την ημέρα. Ακόμη περισσότερες διαδρομές μπορούν να υποκατασταθούν από το ποδήλατο, που σε συνθήκες μποτιλιαρίσματος είναι πολύ ταχύτερο από το αυτοκίνητο, μεταφέρει αντικείμενα που θα ήταν κουραστικό να κουβαληθούν με τα πόδια και δεν χρειάζεται και σταγόνα βενζίνη. Θα μπορούσαμε επίσης να πάρουμε τη συγκοινωνία, που καταναλώνει πολύ λιγότερα καύσιμα κατ’ άτομο απ ό,τι το ΙΧ – και παρεμπιπτόντως να αυξήσουμε την πίεση για καλύτερα, πιο αξιόπιστα μέσα μεταφοράς όλο το 24ωρο.

Αν τίποτα από τα παραπάνω δεν σας φαίνεται εφικτό και η απελπισία σας μεγαλώνει όσο ο δείκτης των καυσίμων πλησιάζει στο κόκκινο, θα μπορούσαν ίσως να σας παρηγορήσουν μερικά παραδείγματα από το εξωτερικό. Σκεφτείτε π.χ. ότι στη Γάζα, τις τελευταίες μέρες η έλλειψη καυσίμων λόγω του ισραηλινού μποϊκοτάζ ήταν τόσο μεγάλη που οι φούρνοι δεν είχαν ρεύμα για να ψήσουν ψωμί. Ή ότι στο Ιράκ οι βενζινοπώλες βάζουν σε μια τάξη τις τρομακτικές ουρές για καύσιμα πυροβολώντας στον αέρα με καλάσνικοφ. Ή ότι στην Κούβα, πριν από τις πρόσφατες συμφωνίες με τη Βενεζουέλα, τα καύσιμα ήταν τόσο λιγοστά που όποιος διέθετε αυτοκίνητο μετέφερε όποιον έβρισκε στο δρόμο- γνωστό ή άγνωστο.

Ποιούντες την ανάγκη φιλοτιμία, οι Κουβανοί αντιμετώπισαν την έλλειψη καυσίμων ως ευκαιρία για ανθρώπινη αλληλεγγύη και για αμέτρητες γνωριμίες, ενώ κάτι αντίστοιχο έγινε και στη Βρετανία, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ισως έχει έρθει η ώρα να ανακαλύψουμε κι εμείς, για λίγες μόνο μέρες, τις θετικές πλευρές της σπάνης.