ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Είναι μοναδική η ευκαιρία να καθαρίσει το ποδόσφαιρο

Ο Μίμης Παπαϊωάννου είχε φτάσει νωρίτερα στο ραντεβού μας. Μόλις τον πήραν χαμπάρι οι σερβιτόροι του εστιατορίου -φανατικοί οπαδοί της ΑΕΚ- του έπιασαν κουβέντα και του ζητούσαν, συγκινημένοι, αυτόγραφο. «Τριών ετών είναι ο γιος μου, κυρ Μίμη, αλλά θέλω να το έχει όταν μεγαλώσει», έλεγε ένας από αυτούς. «Να ξέρει ποιος ήταν ο θρύλος της ομάδας». Ομως, ο παλιός ποδοσφαιριστής είχε στραμμένα τα μάτια στο στενό δίπλα στο μαγαζί, λες και περίμενε σέντρα για κεφαλιά μέσα στη μεγάλη περιοχή. «Πότε θα έρθει ο Κοντός;» με ρωτούσε συνέχεια. Οταν φάνηκε η σιλουέτα του Μίμη Δομάζου στη γωνία, πετάχτηκε από την καρέκλα, αγκαλιάστηκαν και άρχισε η συζήτηση για τα παλιά. Δύο αγαπημένοι φίλοι, μια ολόκληρη εποχή του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Οση ώρα μιλούσαμε (περίπου 90 λεπτά χωρίς ημίχρονο) οι εκδηλώσεις αγάπης στους δύο παλαιμάχους πλήθαιναν: ένας πιτσιρικάς με γυαλιά και σιδεράκια, καθοδηγούμενος από τον μπαμπά του, ζήτησε, ντροπαλά, αυτόγραφο. Ενας κύριος από το διπλανό τραπέζι θυμήθηκε τον εαυτό του στην κερκίδα να πανηγυρίζει γκολ του «στρατηγού» από τα 30 μέτρα στον αγώνα Παναθηναϊκός – Νίκη Βόλου. Αλλοι σταματούσαν για να πουν δύο λόγια θαυμασμού. Δεν μπορούσε να μη σκεφτεί κανείς ότι, αν ένας πολιτικός έβλεπε τη σκηνή από μακριά, θα ήθελε να κλάψει γοερά από ζήλια.

Τρεις παγωμένες μπίρες προσγειώθηκαν στο τραπέζι μαζί με σαρδέλες ψητές και βλίτα. Κομψότατοι και οι δύο, έχουν κρατήσει τη φόρμα τους, χωρίς ούτε ένα παραπανίσιο κιλό: «Τι και αν φύγαμε από τα γήπεδα», λέει ο Παπαϊωάννου, «εξακολουθούμε να έχουμε τα χούγια του αθλητή. Ακόμα και σήμερα εγώ δεν μπορώ να κάνω καταχρήσεις», παραδέχεται.

Κατάφερα να του μοιάσω

«Λοιπόν, θέλω να σας πω πώς γνώρισα τον Δομάζο», συνεχίζει. «Στη Βέροια, ήμουν κουρέας. Και κάθε τόσο πήγαινα στη Θεσσαλονίκη για να τροχίσω τα ψαλίδια και τα ξυράφια μου, αλλά να δω και κανέναν αγώνα ποδοσφαίρου. Σε ένα ματς Παναθηναϊκού – Αρη, ξεχώρισα έναν παίκτη. Τον θαύμασα αμέσως και είπα στον εαυτό μου «έτσι θέλω να γίνω». Ο παίκτης αυτός ήταν ο Μίμης. Νομίζω ότι τελικά κατάφερα να του μοιάσω».

«Τότε μαθαίναμε την μπάλα στις αλάνες. Και από το χώμα πηγαίναμε κατευθείαν στο χορτάρι», προσθέτει ο Δομάζος. «Τρώγαμε μια φέτα ψωμί με ζάχαρη, γιατί υπήρχε μεγάλη φτώχεια και βγαίναμε στον δρόμο. Μια βόλτα στην πλατεία αρκούσε για να νιώσεις ευτυχία. Οταν βλέπω σήμερα τους ποδοσφαιριστές να κάνουν συμβόλαια εκατομμυρίων ευρώ για να διαφημίσουν παπούτσια, δεν μπορώ να ξεχάσω ότι το πρώτο καλό ζευγάρι αθλητικών μού το έφερε ο Πούσκας και το κράτησα πέντε ολόκληρα χρόνια μπαλώνοντάς το. Μέχρι τότε παίζαμε και τα δάχτυλά μας έβγαιναν έξω. Για τέρματα είχαμε δύο κοτρόνες, Η μπάλα, ή ήταν αυτοσχέδια πάνινη ή δερμάτινη με κορδόνι. Στις κεφαλιές σκίζαμε το μέτωπό μας. Ομως περνάγαμε καλά. Ηταν μια εποχή που ο κόσμος δεν είχε λεφτά, αλλά αξιοπρέπεια και ολιγάρκεια. Μου λείπουν εκείνες οι μέρες. Οι θεατές έρχονταν στο γήπεδο και μιλούσαν για τον αγώνα όλη την εβδομάδα. Τώρα έρχονται και μέσα σε δύο ώρες τα έχουν ξεχάσει όλα, σαν να μην έγινε τίποτα».

Τσιμπολογάμε φάβα και άλλους μεζέδες. «Το κακό με τη σημερινή κρίση είναι ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει, ακούει συνεχώς άγνωστες λέξεις για την οικονομία, αριθμούς, ποσοστά. Υπάρχει φόβος και σύγχυση. Εχουμε χάσει την μπάλα. Ούτε έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα πώς φτάσαμε ώς εδώ ούτε πού πηγαίνουμε. Παλιά υπήρχε ανέχεια αλλά και πείσμα, αισιοδοξία, εμπιστοσύνη στον διπλανό. Ολα τα παιδιά που παίζαμε τότε στα γήπεδα ήμασταν από καλή πάστα. Είχαμε πάθος και κόντρες ως αντίπαλοι, αλλά στην Εθνική ήμασταν κολλητοί. Σήμερα ακόμα και το ποδόσφαιρο έχει γίνει μια τεράστια επιχείρηση», λέει ο παλιός άσος του Παναθηναϊκού.

Χωρίς ομαδικό πνεύμα

Ο Μίμης Παπαϊωάννου συμφωνεί: «Πώς να μην πάνε τα πράγματα από το κακό στο χειρότερο όταν η μπάλα έχει γίνει μια βιομηχανία, που πρέπει συνεχώς να έχει κέρδη. Και όσοι εμπλέκονται στα πράγματα δεν έχουν καμιά σχέση με τους παλαιούς προέδρους που εμείς γνωρίζαμε και συναναστρεφόμασταν. Θυμάμαι τον Μπάρλο, ο οποίος είχε ταυτιστεί με την ΑΕΚ και ήταν διατεθειμένος να κάνει όλες τις θυσίες. Τώρα, οι πρόεδροι κάθονται μια πενταετία, οι ποδοσφαιριστές ένα – δύο χρόνια, οι μάνατζερ πηγαινοέρχονται. Πού να φτιάξεις έτσι ομάδα και συλλογικό πνεύμα; Δεν προλαβαίνει να δέσει το γλυκό. Επίσης ήμασταν όλοι Ελληνες που γνωριζόμασταν καλά μεταξύ μας. Ο νόμος Μπόσμαν έκανε καλό στους παίκτες, διότι τους έδωσε ελευθερία, αλλά χάλασε τις ομάδες». Η συζήτηση πηγαίνει αναπόφευκτα στα διοικητικά προβλήματα του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ: «Τα τελευταία χρόνια, έχει αναπτυχθεί μέσα στο ποδόσφαιρο ένα σύστημα με αθλητικές εφημερίδες όπου ο κάθε συντάκτης γράφει το μακρύ του και το κοντό του, συχνά με δόλο ή ιδιοτέλεια, επιτείνοντας τη θολούρα. Πολλές φορές είμαι σε διοικητικά συμβούλια του Παναθηναϊκού και όταν διαβάζω την άλλη μέρα τις φυλλάδες, δεν πιστεύω στα μάτια μου με αυτά που γράφονται. Τι μπορείς να κάνεις όμως; Αυτοί είναι, δυστυχώς, οι κανόνες του παιχνιδιού…», τονίζει ο Μίμης Δομάζος.

«Το βλέπεις με τις μεταγραφές», συμπληρώνει ο Παπαϊωάννου. «Γράφουν στους τίτλους ο τάδε θα τους πατήσει όλους και στο τέλος της σεζόν, η ομάδα ψάχνει πώς θα τον ξεφορτωθεί».

Στην Ιταλία δεν δίστασαν να ρίξουν τη Γιουβέντους στη Β΄ Εθνική. Εδώ;

«Γήπεδο πας; Βλέπω πολλές κοπέλες στις κερκίδες», με ρωτάει ο Μίμης Δομάζος. Του απαντώ ότι πάντα σκέφτομαι το ενδεχόμενο των επεισοδίων και ως εκ τούτου σπάνια βλέπω αγώνες. «Θα σε πάρω μαζί μου, μη φοβάσαι», μου λέει καθησυχαστικά, αφού πρώτα πάρει τη διαβεβαίωση ότι είμαι οπαδός των «πρασίνων». «Ακόμα και στον τελικό Κυπέλλου ΑΕΚ – Ατρόμητος έπεσε ξύλο», λέει ο Μίμης Παπαϊωάννου. «Μα, αν νικάς, γιατί θες να δείρεις τον άλλο; Είναι παράλογο! Εξίσου τρελό μού φαίνεται εμένα, ως παλαιός ποδοσφαιριστής, να παίζεις ντέρμπι και να έχει μόνο τους οπαδούς μιας ομάδας. Ολα αυτά δείχνουν ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο και θα έπρεπε να έχουμε ένα καλά οργανωμένο σχέδιο για την αντιμετώπιση των επεισοδίων. Αν κάθε ομάδα είχε το δικό της γήπεδο, δεν θα συνέβαιναν τέτοια έκτροπα. Οι οπαδοί του Ολυμπιακού έχουν σεβαστεί το καινούργιο στάδιο Καραϊσκάκη. Υστερα, ας πάρουμε παράδειγμα τους Βρετανούς που κατάφεραν να καταπολεμήσουν τον χουλιγκανισμό. Εδώ πιάνουν τους ταραξίες και τους αφήνουν ελεύθερους σε δύο ώρες και στην Αγγλία πάνε πέντε χρόνια φυλακή. Το ίδιο είναι; Για σκεφτείτε πόσο ήρεμα θα ήταν τα πράγματα αν οι σύλλογοι που είχαν στις τάξεις τους χούλιγκαν στερούνταν την έξοδό τους στα ευρωπαϊκά Κύπελλα που αποφέρουν όλο το χρήμα στα ταμεία. Οπως όλα τα πράγματα στην Ελλάδα, υπάρχει απουσία ελέγχου και βέβαια εφαρμογής των νόμων. Η βία που βγαίνει στα γήπεδα είναι το σύμπτωμα μιας γενικότερης κακής κατάστασης που υπάρχει στην κοινωνία και εκτονώνεται στις εξέδρες. Και εμείς με τους «Αγανακτισμένους» είμαστε. Ας βρίσει και ας μουντζώσει ο κόσμος. Είναι όμως κρίμα να σπας το μαγαζί και το αυτοκίνητο του άλλου. Και αυτός φουκαράς είναι. Πού θα βρει τα λεφτά για τις ζημιές;», λέει το παλιό δεκάρι της ΑΕΚ.

Ευκαιρία για εκκαθάριση

«Εσείς που τα ξέρετε, θα γίνει το πρωτάθλημα φέτος;», ρωτάνε κάποιοι περαστικοί τον Μίμη Δομάζο. «Δεν ξέρω», απαντά, «αλλά θα είναι καλύτερο από το περσινό. Βλέπετε ότι δεν υπήρχαν πολλά λεφτά για τρανταχτές μεταγραφές, που σημαίνει ότι ακόμα και πιο αδύναμες ομάδες θα μπορούσαν να παίξουν στα ίσα τις μεγάλες. Αρα θα έχει σίγουρα ενδιαφέρον». Δίκιο έχει ο παλαίμαχος του Παναθηναϊκού. Ομως μετά τις πρόσφατες αποκαλύψεις για τα στημένα παιχνίδια, υπάρχει τρομερά μεγάλη δυσπιστία.

«Είναι εξαιρετικά θλιβερά όσα βγήκαν στη φόρα», λέει ο Δομάζος. «Μακάρι να γίνει πραγματική εξυγίανση και όχι να δούμε πάλι ένα-δυο μικρά ψάρια να πηγαίνουν στη Δικαιοσύνη και όλοι οι μεγαλοκαρχαρίες να παραμένουν στο παιχνίδι. Ετσι όχι μόνο δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα, αλλά το ελληνικό ποδόσφαιρο θα παραμείνει βουλιαγμένο στην αδικία και τη βρωμιά. Εχουμε μπροστά μας μια μεγάλη ευκαιρία για εκκαθάριση. Αν δει κανείς ποιος έχει ανακατευτεί με τα σκάνδαλα, θα καταλάβει πόσο χαμηλά έχει πέσει το άθλημα».

«Εγώ νομίζω -όσο οπισθοδρομικό και αν ακούγεται- ότι θα πρέπει να γυρίσουμε για λίγα χρόνια στο καθεστώς του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου», υποστηρίζει ο Μίμης Παπαϊωάννου. «Εξηγούμαι: Οταν έγινε επαγγελματικό το πρωτάθλημά μας με μια υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας από τη μια μέρα στην άλλη, δεν υπήρχε το υπόβαθρο, οι θεσμοί και συχνά οι άνθρωποι που θα έκαναν την αναβάθμιση αυτή. Με τα χρόνια έχουν φανεί όλα αυτά τα κενά και τώρα αν δεν γίνουν αλλαγές, θα παραμείνουμε ταυτισμένοι με την ανυποληψία. Στην Ιταλία, οι Αρχές δεν δίστασαν να ρίξουν τη Γιουβέντους στη δεύτερη κατηγορία. Εδώ, δεν θα δούμε ποτέ κάτι αντίστοιχο», λέει ο Μίμης Παπαϊωάννου.

Η ώρα έχει πάει 11. «Πάρε τηλέφωνο στην εφημερίδα σου να μάθουμε τι σκορ έχει φέρει ο Παναθηναϊκός στην Αυστρία, όπου κάνει την προετοιμασία του. Παίζουμε με μια ομάδα της Δ΄ Εθνικής, την Κιτσμπουέλ», μου λέει ο Μίμης Δομάζος. Τον διαβεβαιώνω ότι έχουν σχολάσει όλοι οι συνάδελφοι. Τελικά μάς ενημερώνουν ότι ο αγώνας έληξε 11-0 υπέρ του «τριφυλλιού» και ο «στρατηγός» μάς διηγείται πώς ανακάλυψε κάποτε στην Κροατία ένα ταλέντο, ονόματι Βέλιμιρ Ζάετς. Το παιδάκι με τα σιδεράκια και τα γυαλιά ξαναέρχεται. «Τι ομάδα είσαι, αγόρι μου;», τον ρωτάει ο παλαίμαχος, για να πάρει μια αιφνιδιαστική απάντηση: «Παναθηναϊκός και ΑΕΚ», λέει ο μικρός, ίσως δασκαλεμένος πάλι από τον μπαμπά για να μη στενοχωρήσει τους παρισταμένους.

«Λοιπόν, όταν αποφασίσεις τελικά, να θυμάσαι κάτι», του λέει ο Παπαϊωάννου. «Μπορεί να αλλάξεις θρησκεία, χώρα, ακόμα και ξάδελφο. Αλλά δεν μπορείς να αλλάξεις ομάδα».