ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Στο Κέμπριτζ, από ένα ταπεινό δημόσιο σχολείο

Οποιος έχει περιπλανηθεί στα στενά λιθόστρωτα δρομάκια της πόλης του Κέμπριτζ, έχει βγάλει φωτογραφία μπροστά στα επιβλητικά μεσαιωνικά κτίρια και έχει κάνει βαρκάδα στον ποταμό Cam, σίγουρα έχει ευχηθεί σιωπηλά «να σπούδαζα στα νιάτα μου εδώ!». Δεν είναι, όμως, μόνο η φυσιογνωμία της πόλης το κίνητρο για να θέσει κανείς ως στόχο ζωής τις σπουδές στο γνωστό πανεπιστήμιο της Μεγάλης Βρετανίας. Το Κέμπριτζ με ιστορία 800 χρόνων είναι το αρχαιότερο πανεπιστήμιο της Γηραιάς Αλβιώνας και συναγωνίζεται με το γειτονικό πανεπιστήμιο της Οξφόρδης στην πρώτη πεντάδα των καλύτερων πανεπιστημίων παγκοσμίως. Στη λίστα, μάλιστα, του 2010-2011 (QS World University Rankings 2010-2011) έχει καταλάβει την πρώτη θέση. Είναι, ωστόσο, κοινό μυστικό ότι οι σπουδές στο Cambridge -ειδικά οι προπτυχιακές- απευθύνονται λίγο πολύ στην κοινωνική και οικονομική ελίτ της χώρας. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων…

Ηταν μια βροχερή μέρα του Ιανουαρίου του 2010, που ο νεαρός Αλέξανδρος-Νικόλαος Κάκκος, επιστρέφοντας από την έκθεση των βρετανικών πανεπιστημίων στο Olympia του Λονδίνου, πήρε την απόφαση να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις του Κέμπριτζ. Τα εμπόδια, ωστόσο, για την επίτευξη ενός τόσο υψηλού στόχου ήταν πολλά. Ο Αλέξανδρος, Ελληνας δεύτερης γενιάς, γεννημένος και μεγαλωμένος στο Λονδίνο, δεν φοιτούσε σε κάποιο από τα περιώνυμα ιδιωτικά σχολεία, αλλά στο δημόσιο σχολείο του Rooks Heath στο Harrow που προσφέρει περιορισμένες δυνατότητες. Από το μυαλό των μαθητών του εν λόγω σχολείου δεν είχαν περάσει ποτέ τα «λαμπερά» ονόματα του Κέμπριτζ ή της Οξφόρδης. Ακόμα, όμως, μεγαλύτερη τροχοπέδη για τον Αλέξανδρο ήταν η δυσλεξία, την οποία του είχαν διαγνώσει από την ηλικία των πέντε ετών. Πολλοί άλλοι στη θέση του, απλώς θα άφηναν το όνειρο του Κέμπριτζ και θα κατέβαζαν τον πήχυ. Οχι, όμως, ο Αλέξανδρος.

Ο νεαρός Ελληνας έβαλε στόχο το νεοσύστατο τμήμα της Land Economy, ένα τμήμα που συνδυάζει Οικονομικά, Νομική και Περιβαλλοντική Γεωγραφία, και έκλεισε τα αυτιά στις σειρήνες της ηττοπάθειας. Σύμμαχοι του, το υψηλό IQ που είχε διαγνωσθεί μαζί με τη δυσλεξία (148 όταν ο μέσος όρος είναι περί το 100), η ισχυρή θέλησή του και η αμέριστη συμπαράσταση και βοήθεια του πατέρα του. «Εστίασα στις εξετάσεις και πειθάρχησα» διηγείται ο 18χρονος στην «Κ», «ξυπνούσα νωρίς, γυμναζόμουν και μελετούσα». Τα μαθήματα που επέλεξε να εξεταστεί ήταν Οικονομικά, Ψυχολογία και Περιβαλλοντική Οικονομία. «Η ψυχολογία ήταν μια μεγάλη πρόκληση για εμένα, έμαθα πολλά» προσθέτει ενθουσιασμένος. Η πρόοδος του Αλέξανδρου τα τελευταία δύο χρόνια του σχολείου ήταν αξιοσημείωτη – συμπεριελήφθη στα Ten Gifted Talented Children και ανέβασε εντυπωσιακά την ετήσια βαθμολογία του. «Του έλεγα από τότε που ήταν μικρός, να αξιοποιήσει στο maximum την ευφυΐα του και να διαλέξει ένα επάγγελμα που να του αρέσει, για να είναι καλός σε αυτό» θυμάται ο πατέρας του, κ. Χρήστος Κάκκος. «Θέταμε πάντοτε διαδοχικούς μικρούς στόχους».

Τρεις φορές άριστα

Εδώ και λίγες μέρες, ο Αλέξανδρος-Νικόλαος Κάκκος κατόρθωσε το φαινομενικά ακατόρθωτο: είναι και επισήμως φοιτητής του Κέμπριτζ, καταλαμβάνοντας μία από τις τέσσερις θέσεις στο κολέγιο Robinson – εκεί που είχε φοιτήσει και ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και επικεφαλής των φιλελευθέρων της Μ. Βρετανίας, Νικ Κλεγκ. Εξασφάλισε δύο άριστα με τόνο και ένα άριστα στα τρία εξεταζόμενα μαθήματα, αφήνοντας τους πάντες άφωνους και δίνοντας το καλό παράδειγμα στους μικρότερους μαθητές του συνοικιακού λυκείου του, μια που είναι ο πρώτος απόφοιτος από ιδρύσεως του σχολείου (πριν από 74 χρόνια) που πετυχαίνει στο εν λόγω εκπαιδευτικό ίδρυμα. Ανακουφισμένος και ξεκούραστος μετά τις εξαντλητικές εξετάσεις και τις προσωπικές συνεντεύξεις στο Κέμπριτζ, ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. «Θέλω λίγο να χαλαρώσω, να περάσω χρόνο με τους φίλους μου, να ταξιδέψω στην Ελλάδα» απαντά στην «Κ». Ως προς την επαγγελματική κατεύθυνση που θα διαλέξει, έχει καιρό. «Μετά τον πρώτο χρόνο σπουδών, θα πρέπει να αποφασίσω» εξηγεί. Τι συμβουλεύει άλλους μαθητές, που είναι δυσλεξικοί; «Να μην το βάζουν κάτω, να εστιάσουν στον στόχο τους με πίστη στον εαυτό τους και στα όνειρά τους» λέει καθώς ετοιμάζεται να μετακομίσει για τα επόμενα τρία χρόνια στην παραμυθένια πόλη. Στην περίπτωση του Αλέξανδρου, φαίνεται ότι το σύμπαν συνωμότησε υπέρ του!