ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ιδιαίτερα ευάλωτα τα άτομα με άνοια

idiaitera-eyalota-ta-atoma-me-anoia0

Σε εξαιρετικά υψηλά ποσοστά θανάτου μεταξύ των ατόμων με άνοια οδηγεί η COVID-19. Στον Καναδά, έως τα δύο τρίτα όλων των θανάτων που σχετίζονται με τον κορωνοϊό αφορούσαν άτομα με άνοια, στο Ηνωμένο Βασίλειο το σχετικό ποσοστό έφτασε το 26% και σε περιοχές της Ιταλίας το 20%. Σύμφωνα με έκθεση του London School of Economics και του University College London, για τον αντίκτυπο και τη θνησιμότητα της COVID-19 στα άτομα με άνοια σε εννέα χώρες (Ισπανία, Αγγλία, Ιρλανδία, Ιταλία, Αυστραλία, ΗΠΑ, Ινδία, Βραζιλία, Κένυα), έως και το 75% των θανάτων COVID-19 παγκοσμίως σε Μονάδες Φροντίδας αφορούσαν άτομα με άνοια.

Αλλωστε, η άνοια και η COVID-19 έχουν ένα κοινό. Και στις δύο νόσους ο μεγαλύτερος παράγοντας κινδύνου είναι η ηλικία και σύμφωνα με τις εκτιμήσεις το 86% των θανάτων από κορωνοϊό είναι μεταξύ ατόμων ηλικίας 65 ετών και άνω. Επιπλέον, η πανδημία είχε σοβαρές επιπτώσεις στη φροντίδα των ατόμων με άνοια. Οπως κατέδειξε η έκθεση η πρόσβαση σε επαγγελματίες υγείας και υπηρεσίες περίθαλψης κατά τη διάρκεια της πανδημίας είναι περιορισμένη, η υποστήριξη πρόσωπο με πρόσωπο έχει μειωθεί, ενώ διάγνωση νέων ασθενών και έρευνα για νέες θεραπείες έχουν διακοπεί.

Τα στοιχεία αυτά αναφέρει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Νόσου Αλτσχάιμερ και Συναφών Διαταραχών με αφορμή τη χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα της νόσου. Η Ομοσπονδία αναφέρεται και στην έκθεση της Παγκόσμιας Εταιρείας Νόσου Αλτσχάιμερ, η οποία, επικαλούμενη τις εκτιμήσεις των ειδικών σύμφωνα με τις οποίες το 2050 152 εκατομμύρια άτομα παγκοσμίως θα ζουν με άνοια, τονίζει την ανάγκη να αναγνωρίζεται η πάθηση από τις κυβερνήσεις ως αναπηρία. Στο ίδιο πλαίσιο ζητεί τον σχεδιασμό χώρων και κτιρίων φιλικών προς την άνοια, που μπορεί να επιτρέψει στους πάσχοντες να ζουν στο σπίτι και την κοινότητά τους για όσο δυνατόν περισσότερο. 

Οι αρχές του φιλικού στην άνοια σχεδιασμού χώρων περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, ελαχιστοποίηση των παραγόντων κινδύνου όπως σκαλιά, διακριτές σημάνσεις ασφαλείας, ανθρώπινη κλίμακα κτιρίων, μείωση της μη βοηθητικής διέγερσης (θόρυβος, οπτικά ερεθίσματα όπως αφίσες, ακαταστασία), υποστήριξη κίνησης και διαδραστικότητας, και παροχή ευκαιριών στους πάσχοντες να είναι μόνοι αλλά και με άλλους.