ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Ανησυχία για την κλιμάκωση της βίας

anisychia-gia-tin-klimakosi-tis-vias-2114865

«Η περιοχή θα καταλήξει να γίνει γκέτο;», ρωτούσε ιδιοκτήτης ιστορικού καφέ στα Εξάρχεια, μιλώντας χθες στην «Κ» δίχως ρητορικό πάθος, αλλά με σαφή αγανάκτηση για την επίθεση κατά του βουλευτή Βασίλη Οικονόμου από αναρχικούς μέσα σε εστιατόριο όπου δειπνούσε το βράδυ της Τρίτης.

Η επίθεση «πάγωσε» τους ανθρώπους των Εξαρχείων καθώς αποτελεί νέο επεισόδιο στη σειρά των πρόσφατων επιθέσεων κατά του Γιάνη Βαρουφάκη και του Πάνου Σκουρλέτη στην ίδια περιοχή, ενώ φέρνει στη μνήμη τις επιθέσεις «αγανακτισμένων» πολιτών από διαφορετικούς «χώρους» κατά του Γιώργου Κουμουτσάκου και του Κωστή Χατζηδάκη.

Η περιοχή, ωστόσο, όπου οι επιθέσεις αυτού του είδους έχουν καταντήσει συχνό φαινόμενο είναι τα Εξάρχεια. Και δεν είναι μόνο ο χώρος της εστίασης και της διασκέδασης που επηρεάζεται. Οσο κι αν το αρνούνται οι άνθρωποι που κατοικούν ή απλώς εργάζονται στην ιστορική συνοικία, αυτή οδηγείται σε ιδιότυπη γκετοποίηση, «καθώς το αίσθημα του φόβου είναι αρχέγονο και μουδιάζει όλους, κατοίκους και επισκέπτες», όπως ανέφερε στην «Κ» ιδιοκτήτης εστιατορίου της περιοχής, ρωτώντας με νόημα εάν πραγματικά η Πολιτεία επιθυμεί να αστυνομεύσει τα Εξάρχεια.

Αρα, η συνοικία αποτελεί άβατο των αναρχικών; Το Σωματείο των Ειδικών Φρουρών αναφέρει ότι «η αστυνομική απουσία στην περιοχή αποθρασύνει καθημερινά το παρακράτος των Εξαρχείων». Ποιος «ορίζει» την κυκλοφορία στην περιοχή; Υπάρχουν «διόδια», όπου ο διαβάτης οφείλει να επιδεικνύει πιστοποιητικό πολιτικών απόψεων ή επαγγελματική ταυτότητα;

Ευρύτερα, καθώς πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα οι εκφάνσεις τρομοκρατίας και απροκάλυπτης βίας στη χώρα μας, το πρόβλημα θα οξύνεται. Η πολλαπλή κρίση που βιώνει η Ελλάδα εδώ και μία εξαετία έχει αμβλύνει τα αντανακλαστικά και τις ασπίδες της ελληνικής κοινωνίας κατά της βίας, και την ίδια στιγμή έχει διογκώσει την κρατική ανικανότητα απέναντι σε επιθέσεις κατά ύψιστων αγαθών και δημοκρατικών κατακτήσεων, όπως η ασφάλεια και η ελευθερία έκφρασης.

Οι επιθέσεις καταδεικνύουν τη βαθιά σήψη στην οποία βρίσκεται η τηλεοπτική δημοκρατία μας, ενώ οι κυβερνήσεις παρουσιάζονται (επιλεκτικά;) απρόθυμες μπροστά στην κλιμάκωση της βίας.