ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Νέος ξενώνας για 30 εφήβους

neos-xenonas-gia-30-efivoys-2164049

Στην Αθήνα του 1923 τα παιδιά έπαιζαν σε αλάνες στις γειτονιές της πρωτεύουσας. Τα νήπια έμεναν στο σπίτι υπό το άγρυπνο βλέμμα της μητέρας, που τις ηλιόλουστες μέρες τα πήγαινε βόλτα στον τότε Βασιλικό Κήπο. Υπήρχε, όμως, ένας μεγάλος αριθμός παιδιών των οποίων οι μητέρες είτε δεν ζούσαν πια είτε ήταν αναγκασμένες να δουλεύουν για να τα μεγαλώσουν.

Τη φροντίδα των προσφυγόπουλων της Μικρασιατικής Καταστροφής είχε στο μυαλό του ο αείμνηστος Δημήτριος Μαλλιόπουλος, τροποποιώντας το καταστατικό του νηπιοτροφείου «Ευαγούς Ιδρύματος Κυψέλης – Μαλλιοπούλειο». «Ο προπάππους μου είχε γράψει ρητά ότι το ίδρυμα προορίζεται για παιδιά σε κατάσταση ανάγκης, των οποίων οι γονείς βρίσκονται σε “κρίση” ή έχουν αποβιώσει, χωρίς να θέτει άλλου τύπου προϋποθέσεις», αναφέρει στην «Κ» ο πρόεδρος σήμερα του Δ.Σ. Γιάννης Περρωτής, που παραχώρησε το ακίνητο προκειμένου να καλυφθούν οι ανάγκες των παιδιών που σήμερα στερούνται την οικογενειακή θαλπωρή λόγω της συνεχώς εντεινόμενης προσφυγικής κρίσης και της παραμονής-εγκλωβισμού στη χώρα μας.

Το νηπιοτροφείο κάλυψε σε διάρκεια 90 ετών (σε δύο διαφορετικά διαδοχικά κτίρια) τις ανάγκες αρχικά των εχόντων ανάγκη και σταδιακά τις πάγιες ανάγκες της περιοχής, η οποία πάσχει από τις περιορισμένες θέσεις στους δημοτικούς παιδικούς σταθμούς. «Ουσιαστικά, προσφέραμε αυτό που όφειλε να κάνει το κράτος», σχολιάζει ο κ. Περρωτής, «είχαμε, όμως, αποκλίνει του αρχικού στόχου μας». Το βραβευμένο από την Ακαδημία Αθηνών νηπιοτροφείο λειτουργούσε μέχρι το 2010, όταν η νομοθεσία αλλάζει και το κτίριο εκπίπτει των προϋποθέσεων για αδειοδότηση. Ετσι, διακόπτεται η λειτουργία, ενώ η κινητή περιουσία του ιδρύματος, που ήταν επενδυμένη σε τραπεζικές μετοχές, λόγω της μείωσης της αξίας τους, συρρικνώνεται σημαντικά. «Η περιουσία του ιδρύματος επιβίωσε του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά όχι της οικονομικής κρίσης», διαπιστώνει με πικρία ο κ. Περρωτής.

«Το ζητούμενο, ωστόσο, ήταν να ανταποκριθούμε με τις σημερινές μας δυνάμεις σε μια σύγχρονη κοινωνική πρόκληση», σημειώνει ο ίδιος, λίγες ημέρες πριν από τα εγκαίνια του ξενώνα. «Η ιδέα γεννήθηκε όταν έμαθα για το πρόγραμμα Giving for Greece του Ιδρύματος Μποδοσάκη, που λειτουργεί ως κόμβος διασύνδεσης μεταξύ ενδιαφερομένων δωρητών και εχόντων ανάγκη», λέει ο κ. Περρωτής, που ανέλαβε το «τιμόνι» του ιδρύματος τον Δεκέμβριο του 2015. Τον Ιούνιο του 2016 το Μαλλιοπούλειο υπογράφει μνημόνιο συνεργασίας με τη ΜΚΟ Praksis, που θα αναλάβει τη λειτουργία του ξενώνα, χωρητικότητας έως 30 παιδιών, με την υποστήριξη της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ και χρηματοδότηση της Ε.Ε.

«Η νέα δομή θα διαθέτει δικηγόρο, που θα μπορεί να διαχειριστεί τις νομικές υποθέσεις των παιδιών (οικογενειακή επανένωση, μετεγκατάσταση, εθελοντικό επαναπατρισμό), ψυχολόγο, κοινωνικούς λειτουργούς και φροντιστές, που θα βρίσκονται εναλλάξ στο κτίριο όλο το 24ωρο», λέει ο κ. Ανδρέας Δήμου, υπεύθυνος των κέντρων φιλοξενίας ανηλίκων στο Praksis.

Εως ότου, όμως, περάσει το κατώφλι του ξενώνα ο πρώτος έφηβος, έχει προηγηθεί «συστράτευση» δυνάμεων πολλών επαγγελματιών, που εργάστηκαν εθελοντικά. Κοινός στόχος ήταν το νηπιοτροφείο, που κτίστηκε στα τέλη του ’60 και εξυπηρετούσε περί τα 100 νήπια, να γίνει ένας σύγχρονος ξενώνας για 30 εφήβους. Μια διεπιστημονική ομάδα (Πρ. Λινάδος, Δ. Σγούτας, Κ. Αθανασόπουλος, Μαν. Παδουβάς, μηχανικοί της ΤΕΚΕΜ) στήριξε εξαρχής το εγχείρημα. Oι εργαζόμενοι στην εταιρεία ΑΚΤΩΡ Α.Ε. ανέλαβαν αφιλοκερδώς την κατασκευή, το Giving for Greece χρηματοδότησε την προμήθεια υλικών και η εταιρεία Ατρια Υπηρεσίες Ακινήτων, στην οποία ο κ. Περρωτής είναι διευθύνων σύμβουλος, συντόνισε το έργο. Οι εμπλεκόμενοι απέκτησαν εξειδικευμένη τεχνογνωσία, την οποία σκοπεύουν να προσφέρουν εκ νέου όπου απαιτούνται λύσεις στέγασης. «Στη χώρα υπάρχουν άπειρα άδεια κτίρια· με 50 ή 100, το πρόβλημα στέγασης, για παράδειγμα, των ανηλίκων θα επιλυόταν». Για όσους ιδιοκτήτες δεν αρκεί το ανθρωπιστικό κίνητρο, θα τους πείσει αυτό της αναβάθμισης των ακινήτων τους. «Τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν πλάι μας, σε άθλιες συνθήκες», καταλήγει ο κ. Περρωτής, «αυτή την πραγματικότητα δεν επιτρέπεται να την αγνοούμε».