gkkt_13_2302_page_1_image_0003

Η ανάδειξη του τραγικού στο ιψενικό δράμα

ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΛΤΑΚΗ

Εχει κάτι που μαγνητίζει η παράσταση του «Γιον Γαβριήλ Μπόργκμαν» (1895) στο δεύτερο Υποσκήνιο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Αναγνωρίζει κανείς στην παράσταση του Γιάννη Χουβαρδά συνδέσεις που δικαιολογούν τις επιλογές του σκηνοθέτη, ακόμα κι αν θα προτιμούσε να δει το έργο σκηνοθετημένο στην κατεύθυνση που το ίδιο υποδεικνύει: ρεαλιστικά, αλλά με τρόπο που να επιτρέπει να λάμψουν τα συμβολικά/ποιητικά ανοίγματα με τα οποία ο Ιψεν συναντιόταν με τον νεαρό εαυτό του και την πρώτη κλίση του, τα ποιητικά δράματα.

gkkt_13_1602_page_1_image_0003

Το παράδοξο του ηθοποιού

ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΛΤΑΚΗ

Η παράσταση «Αγάπησέ με» του Δημήτρη Αγαρτζίδη, στο Bios, αρχίζει με τη Γιούλα Μπούνταλη σε ρόλο κονφερανσιέ να μας καλωσορίζει στο «όνειρο» μιας ηθοποιού, της Μαρίας Παρασύρη. Είναι η Ναντίν, μια εκδοχή με σάρκα και οστά της ηρωίδας από την έξοχη ταινία του Αντρέι Ζουλάφσκι «Σημασία έχει ν’ αγαπάς» («L’ Important c’ est d’ aimer», 1975).

nikosdiamantes02-1

Θολό «διαζύγιο», πεντακάθαρο έργο

ΓΙΩΤΑ ΣΥΚΚΑ

Αιφνιδίασε η παραίτηση του Νίκου Διαμαντή από τη θέση του καλλιτεχνικού διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, στο οποίο έδωσε χαρακτήρα τα τελευταία πέντε χρόνια της θητείας του.

3-adelfes

Μεταμοντερνιστικό παραλήρημα

ΜΑΤΙΝΑ ΚΑΛΤΑΚΗ

Δύο βασικές ιδέες καθορίζουν τις «Τρεις αδελφές» του Δημήτρη Καραντζά. Η πρώτη αφορά τη μετατόπιση του δραματικού χρόνου είκοσι, τριάντα χρόνια μετά. Στην παράστασή του οι ηρωίδες, γερασμένες πια, «έρχονται ξανά αντιμέτωπες με τις επιλογές τους και τις στιγμές που τις καθόρισαν και τις εγκλώβισαν» (από συνέντευξη του σκηνοθέτη, in.gr, 15.1.2020).

Περισσότερα