ΚΟΣΜΟΣ

Οι χθεσινές βόμβες στρέφονται εναντίον του Πούτιν

Σε πρώτη ματιά, η Ιστορία μοιάζει να επαναλαμβάνεται: Οπως τον Σεπτέμβριο του 1999, οι παραμονές των προεδρικών εκλογών στη Ρωσία σφραγίζονται από πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις, που αποδίδονται στους Τσετσένους αυτονομιστές, στο κέντρο της ρωσικής πρωτεύουσας. Ωστόσο, το πολιτικό περιβάλλον είναι εντελώς διαφορετικό. Οι βόμβες του 1999 -οι οποίες αποδόθηκαν από δυτικές εφημερίδες σε προβοκάτσια των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών- λειτούργησαν ξεκάθαρα υπέρ του Πούτιν: O τρόμος και η ανασφάλεια οδήγησαν τους Ρώσους, που έβγαιναν από την κατάρρευση του διεφθαρμένου γιελτσινικού καθεστώτος, να αναζητήσουν, στο πρόσωπο του πρώην αξιωματούχου της KGB, το «σιδερένιο χέρι» που θα βάλει τάξη στη χώρα, εκτροχιάζοντας εν μια νυκτί την πορεία της αντιπολίτευσης των Λουτσκόφ – Πριμακόφ προς την εξουσία.

Είχε στόχο τον Πούτιν

Αυτήν τη φορά, ακόμη και η φιλελεύθερη Ιρίνα Χακαμάντα, η μόνη αντίπαλος του Ρώσου προέδρου στις εκλογές της 14ης Μαρτίου, μετωπικά αντίθετη στο «βρώμικο πόλεμο» της Τσετσενίας, δήλωσε ότι η βομβιστική επίθεση στο μετρό της Μόσχας «είχε στόχο τον Πούτιν». Πραγματικά, η αξιοπιστία και η αποτελεσματικότητα του Πούτιν, το κόμμα του οποίου σάρωσε στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, υπέστησαν βαρύτατο πλήγμα. Εχοντας κηρύξει επίσημα το «τέλος του πολέμου στην Τσετσενία» προ 18 μηνών, ο Πούτιν μοιράζεται, τηρουμένων των αναλογιών, την τύχη του Τζορτζ Μπους, ο οποίος έχει παγιδευτεί στο ιρακινό ναρκοπέδιο, αρκετούς μήνες μετά τον θεωρητικό τερματισμό του πολέμου. H διαδικασία πολιτικής ειρήνευσης που δρομολόγησε ο Πούτιν με δημοψήφισμα και εκλογές – παρωδία στην Τσετσενία, που κατέληξαν στην «εκλογή» του έμπιστου της Μόσχας, Αχμεντ Καντίροφ ως προέδρου της αυτόνομης Δημοκρατίας, δεν ανέκοψε το αντάρτικο του Μπασάγιεφ.

Στα ματωμένα χνάρια του Ισραήλ

Ηδη, περισσότεροι από 5.000 Ρώσοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί στο δεύτερο πόλεμο της Τσετσενίας (1999-2004). H Ρωσία κινδυνεύει να βαδίσει στα ματωμένα χνάρια του Ισραήλ, όπου το τίμημα για την αδίστακτη καταπίεση ενός λαού που επιζητεί την ανεξαρτησία του θα είναι η μεταφορά του πολέμου στο εσωτερικό της, με επιθέσεις αυτοκτονίας. Το τσετσενικό τείνει να αναδειχθεί σε Αχίλλειο πτέρνα του Πούτιν, στην εκστρατεία του για ανασυγκρότηση μιας «ισχυρής Ρωσίας», σεβαστής παγκοσμίως, μέσα από τα συντρίμμια του σοσιαλισμού και της ολέθριας, μετακομμουνιστικής εποχής Γιέλτσιν.