ΚΟΣΜΟΣ

Αποχρωσεις

Στην πεπατημένη

Βρετανοί και Γερμανοί ερευνητές μελέτησαν εις βάθος τη συμπεριφορά όσων αναζητούν ταίρι μέσω των… υπερσύγχρονων «γρήγορων ραντεβού» (speed-dating), για να καταλήξουν, ωστόσο, στο συμπέρασμα ότι άνδρες και γυναίκες δεν αποκλίνουν κατ’ ελάχιστον από μια παμπάλαια τακτική: εκείνη, δηλαδή, που θέλει τις γυναίκες να επιλέγουν τον άνδρα, ο οποίος θα τους εξασφαλίσει ασφάλεια και υλικά αγαθά, και τους άνδρες να επιλέγουν με κίνητρο την ομορφιά. Μπορεί σήμερα η αξιολόγηση να γίνεται με διαφορετικούς όρους, όπως διαπίστωσαν οι ερευνητές του αμερικανικού πανεπιστημίου Bloomington, οι οποίοι συνεργάστηκαν με γραφείο speed-dating του Μονάχου, αλλά καταλήγει σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια στην πεπατημένη. Η ίδια έρευνα αποκάλυψε ότι οι γυναίκες είναι πιο εκλεκτικές από τους άνδρες κι, επιπλέον, κριτικάρουν τον ίδιο τους τον εαυτό, προκειμένου να προχωρήσουν σε μια σχέση. Με άλλα λόγια, δηλαδή, «ζυγίζουν» οι ίδιες τις πιθανότητες που έχουν να γίνουν αποδεκτές από τον εκλεκτό τους, κάτι για το οποίο αδιαφορούν παγερώς οι άνδρες, οι οποίοι φαίνονται πάντα εξαιρετικά σίγουροι για τον εαυτό τους.

Οταν τα ξέρεις όλα

Από την πρώτη κιόλας ημέρα στο Πανεπιστήμιο του Χονγκ Κονγκ, όπου έγινε δεκτός λόγω των ιδιαίτερων δυνατοτήτων του, ο 9χρονος Μαρτς Μπεντιχάρτγο, το «παιδί -θαύμα», άρχισε να βαριέται θανάσιμα τα μαθήματα, επειδή όπως διατείνεται είναι «πολύ εύκολα». Κι ενώ οι συμφοιτητές του είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τον βλέπουν με… μισό μάτι, εκείνος είναι δυσαρεστημένος και μαζί τους, καθώς τους βαριέται κι αυτούς, επειδή δεν συμμετέχουν στο μάθημα, κάθονται σιωπηλοί και παρακολουθούν, χωρίς την παραμικρή αντίδραση, τα όσα τους λένε. Κάπως έτσι περιέγραψε την πανεπιστημιακή εμπειρία του ο μικρότερος φοιτητής του κόσμου, στους δημοσιογράφους, οι οποίοι έσπευσαν να τον «λούσουν» με ερωτήσεις σχετικά με τις εντυπώσεις του από τα μαθήματα. Οι παλιοί του συμμαθητές, είπε ο μικρούλης, ήθελαν τουλάχιστον να παίξουν, ενώ οι σημερινοί συμφοιτητές του δεν φαίνεται να έχουν καμιά διάθεση ούτε γι’ αυτό. Ποιος ξέρει, ίσως επειδή δεν μπορούν εύκολα να συνηθίσουν τη λιλιπούτεια παρουσία του στον χώρο τους.

Ντροπαλοί χορευτές

Αλλου είδους προβλήματα αντιμετωπίζουν οι μικροί μαθητές στην κινεζική επαρχία Χουνάν, όπου οι σχολικές Αρχές είχαν τη φαεινή ιδέα να μυήσουν τα παιδιά στα βήματα του «βαλς». Αυτό, στο πλαίσιο οδηγίας του υπουργείου Παιδείας να ενταχθεί ο χορός στη σωματική άσκηση των μαθητών, τα οποία εσχάτως παρουσιάζουν έντονα σημάδια επερχόμενης παχυσαρκίας. Αλλά ενώ οι αντιρρήσεις των γονιών εστιάζονταν αρχικώς στο επίφοβο γεγονός μιας ενδεχόμενης ερωτικής αφύπνισης των μικρών βλαστών τους, από τη σωματική επαφή που απαιτεί ο συγκεκριμένος χορός, το πρόβλημα ανέκυψε από αλλού: τα παιδιά αδυνατούν να αποδώσουν στον χορό, επειδή είναι πολύ ντροπαλά, με αποτέλεσμα να κοκκινίζουν και να ιδρώνουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι δάσκαλοι υποχρεώθηκαν να ακυρώσουν το μάθημα. Χάθηκαν, δηλαδή, άλλου είδους χοροί, κυκλικοί, ανεξάρτητοι, αντικριστοί και τόσοι άλλοι, κι έπρεπε «σώνει και καλά» τα παιδάκια να μυηθούν στο βαλς, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κάποιος. Οχι βέβαια, απλώς οι αρμόδιοι θεώρησαν ότι μπορούσαν να εξασφαλίσουν μ’ ένα «σμπάρο δυο τρυγόνια»: χορός και δυτικοευρωπαϊκή κουλτούρα σε ένα.

Εσωσε καρχαρία

Συνέβη και αυτό. Ναυαγοσώστης στο Κόνεϊ Αϊλαντ της Νέας Υόρκης έσπευσε να διασώσει… καρχαρία, ο οποίος κινδύνευε να χάσει τη ζωή του από τη μανία των κατατρομοκρατημένων κολυμβητών. Σχεδόν είκοσι χρόνια στη δουλειά, ο 39χρονος ναυαγοσώστης δεν είχε συναντήσει ποτέ του καρχαρία, όπως φέρεται να δήλωσε στα τοπικά μέσα κι όταν είδε ένα πλήθος εξαγριωμένων ανθρώπων να έχουν πέσει πάνω στο ανήμπορο μικρό κήτος, προσπαθώντας να το εξουδετερώσουν, έσπευσε να το γλιτώσει. Το άρπαξε στα χέρια του, δεν ήταν δα και τόσο μεγάλο, μόλις εξήντα εκατοστά, το σήκωσε ψηλά και το μετέφερε ξανά στη θάλασσα, όπου και το άφησε ελεύθερο. Δεν μάθαμε δυστυχώς την αντίδραση των μαινόμενων κολυμβητών σ’ αυτή του την ενέργεια. Αλλά για να κάνει δηλώσεις στις νεοϋορκέζικες εφημερίδες, μάλλον διεσώθη από τους επίδοξους… δολοφόνους του καρχαρία, οι οποίοι ενδεχομένως να έχουν και ένα δίκιο στον φόβο τους, καθώς συχνά-πυκνά εμφανίζονται στις παραλίες τους και δεν μπορούν πάντα να ξέρουν πότε είναι επικίνδυνοι γι’ αυτούς και πότε όχι.

Ο κλέφτης της κοτσίδας

Για το πορτοφόλι της φοβόταν, την… κοτσίδα της έχασε μια 35χρονη γυναίκα, η οποία μετακινείτο με λεωφορείο στην Τζακάρτα της Ινδονησίας. Σύμφωνα με τα λεγόμενά της, η νεαρή γυναίκα ένιωσε ένα τράβηγμα στο κεφάλι της, για να διαπιστώσει στη συνέχεια ότι η μακριά κοτσίδα της δεν ήταν πια στη θέση της. Συγκλονισμένη από την απώλεια -έξι χρόνια χρειάστηκε για να την αποκτήσει-, έσπευσε να καταγγείλει την απώλεια στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα. Το απηνές κυνηγητό των οργάνων της τάξεως απέφερε καρπούς και ο δράστης συνελήφθη στο πρόσωπο ενός νεαρού, ο οποίος φέρεται να ισχυρίστηκε στους αστυνομικούς ότι έκλεψε την κοτσίδα για να φτιάξει «μπρελόκ». Τα πουλούσε ο άνθρωπος για ένα δολάριο το κομμάτι κι έβγαζε μεροκάματο.