Επιστρέφουν τα… κοινόβια; Οι «boommates», λύση στη στεγαστική κρίση και τη μοναξιά

Επιστρέφουν τα… κοινόβια; Οι «boommates», λύση στη στεγαστική κρίση και τη μοναξιά

Οι «boommates» ανοίγουν τα σπίτια τους, ενοικιάζοντας δωμάτια ή και ορόφους/υπόγεια, σε μια τάση με πολλαπλά και εκατέρωθεν πλεονεκτήματα

3' 0" χρόνος ανάγνωσης
Ακούστε το άρθρο

Η Σίνθια Χολτσάπφελ γνωρίζει πώς είναι να μοιράζεσαι το σπίτι σου με κάποιον άλλον – ή πολλούς άλλους. 

Παλιότερα η ίδια ζούσε σε ένα αγρόκτημα που λειτουργούσε κοινοβιακά, ενώ τα τελευταία είκοσι χρόνια έχει νοικιάσει το υπόγειο του δικού της σπιτιού σε επτά οικογένειες. 

Η 76χρονη είναι μεταξύ των ολοένα και περισσότερων baby boomers, των 76 εκατομμυρίων ανθρώπων που γεννήθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες μεταξύ 1946 και 1964, που έχουν συγκατοίκους ανθρώπους διαφορετικών γενεών. 

Οι baby boomers αγόρασαν σπίτια σε καλύτερους καιρούς και, έχοντας μεγαλώσει τα παιδιά τους, ζουν πλέον μόνοι. Τα σπίτια τους είναι ευρύχωρα, ωστόσο, λόγω στεγαστικής κρίσης (περιορισμένης προσφοράς σε κατοικίες και εκτόξευση τιμών), δεν υπάρχουν περιθώρια μετακόμισης σε μικρότερα. Στον αντίποδα της ίδιας στεγαστικής κρίσης βρίσκονται όσοι μάταια αναζητούν κατοικία σε προσιτή τιμή. 

Κάπως έτσι, οι «boommates» (σ.σ. από τις λέξεις boomer και roommate, συγκάτοικος) ανοίγουν τα σπίτια τους, ενοικιάζοντας δωμάτια ή και ορόφους/υπόγεια, σε μια τάση με πολλαπλά και εκατέρωθεν πλεονεκτήματα. 

«Είναι σαν ένα διαρκές πάρτι. Σαν να μετακόμισαν μαζί σου όλα τα ξαδέlφια σου», λέει η 76χρονη. 

Η συγκατοίκηση πολλών γενεών κάτω από μία στέγη συμβάλλει στην αντιμετώπιση της στεγαστικής δυσχέρειας, αλλά και της «πανδημίας» μοναξιάς που πλήττει το ήμισυ των ενηλίκων στις ΗΠΑ. Η ομαδική διαβίωση προφανώς είναι πιο «πράσινη», καθώς τα λιγότερα σπίτια ισοδυναμούν σε λιγότερη ενέργεια και λιγότερες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Επιπλέον, πρόκειται για μία λύση που συμβάλλει στην αποσυμφόρηση των αστικών κέντρων και την επιστροφή ανθρώπων νεότερης ηλικίας στα προάστια. 

«Eχουμε περάσει πραγματικά ωραία με σχεδόν όλους όσοι έζησαν εδώ», λέει η Χολτσάπφελ, που παραδέχεται πως κάποιοι από τους νεότερους συγκατοίκους ήταν σαν εγγόνια για εκείνη. 

Φαινόμενο από τα παλιά

Ωστόσο, οι «boommates» ως έννοια κάποτε άκμαζαν, σύμφωνα με τα στοιχεία απογραφής. 

Η ζωή πολλών γενεών κάτω από την ίδια στέγη ήταν κάποτε κοινή στις αμερικανικές πόλης. Ολοι, από οικογένειες μεσαίων εισοδημάτων μέχρι μεγαλοαστούς, νοίκιαζαν δωμάτια ή ολόκληρους ορόφους σε «πανσιόν» που εξυπηρετούσαν το ήμισυ των κατοίκων των πόλεων του 19ου αιώνα. 

«Χωνευτήρι» ανθρώπων το είχε χαρακτηρίσει στα μέσα του 19ου αιώνα ο ποιητής Γουόλτ Γουίτμαν, ο οποίος έζησε στην εφηβεία του σε τέτοιου είδους κοινοβιακό ξενώνα. «Παντρεμένοι και ανύπαντροι, γέροι και όμορφα κορίτσια, μυλωνάδες και μαστόροι, τσαγκάρηδες, συνταγματάρχες και αντίπαλοι, ράφτες και δάσκαλοι, υπολοχαγοί, αργόσχολοι, κυρίες, λαμόγια και δικηγόροι, τυπογράφοι και πάστορες, “μαύρα πνεύματα και λευκά, μπλε πνεύματα και γκέι”, όλοι “βγαίνουν έξω για πανσιόν”» έλεγε ο ίδιος, όπως γράφει η Boston Globe.

Εκατομμύρια δωμάτια κενά 

Πέρυσι, το 75% της στεγαστικής αγοράς στην Αμερική θεωρείτο απρόσιτο, σύμφωνα με την Attom, εταιρεία δεδομένων για ακίνητα. Οι ιδιοκτήτες κατοικιών δαπανούν κατά μέσο όρο περίπου το 35% του εισοδήματός τους για το κόστος στέγασης, πολύ πάνω από το όριο του 28% που ορίζει το προσιτό. 

Από την άλλη, οι baby boomers εξακολουθούν να ζουν στα σπίτια τους, αφενός συνειδητά, επειδή θέλουν να γεράσουν εκεί που έζησαν, αφετέρου λόγω έλλειψης προσιτών κατοικιών στις κοινότητές τους. Αυτό σημαίνει πως εκατομμύρια υπνοδωμάτια στη χώρα παραμένουν κενά

Σύμφωνα με την εταιρεία ακινήτων Trulia, το 2017 υπήρχαν 3,6 εκατ. κενά υπνοδωμάτια σε νοικοκυριά baby boomers, στις 100 μεγαλύτερες μητροπόλεις των ΗΠΑ.

Πλέον, έχουν δημιουργηθεί διάφορες, διαδικτυακές και μη, υπηρεσίες που βοηθούν τους ανθρώπους να βρουν ένα συγκάτοικο. 

Hταν σαν να απέκτησε άλλη μία οικογένεια παραδέχεται η Σερίνα Κατσίνσκι, ενοικιάστρια του υπογείου της Χολτσάπφελ, αφού η Σίνθια και ο Μπομπ βοήθησαν την ίδια και τον σύζυγό της στο μεγάλωμα των παιδιών, μοιράζονταν χρόνο μαζί τους στην κοινόχρηστη αυλή και τους προσέφεραν πολύτιμες συμβουλές από τη σοφία των χρόνων τους. 

Oπως λέει, «είναι σαν να έχουμε τον παππού και τη γιαγιά κοντά μας. Μία από τις πρώτες λέξεις του γιου μου ήταν “Μπομπ”».

Πηγή: Washington Post 

Λάβετε μέρος στη συζήτηση 0 Εγγραφείτε για να διαβάσετε τα σχόλια ή
βρείτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει για να σχολιάσετε.
Για να σχολιάσετε, επιλέξτε τη συνδρομή που σας ταιριάζει. Παρακαλούμε σχολιάστε με σεβασμό προς την δημοσιογραφική ομάδα και την κοινότητα της «Κ».
Σχολιάζοντας συμφωνείτε με τους όρους χρήσης.
Εγγραφή Συνδρομή
MHT