Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Βαριά η ιστορία της φουστανέλας

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της εφημερίδας σας της 3-1-2019 (σελ. 2) ο συνεργάτης σας κ. Κασιμάτης ειρωνεύεται τη φουστανέλα, για την οποία γράφει ότι υιοθετήθηκε ως μόδα από τους γιους των προεστών της Πελοποννήσου που «έγλειφαν αρειμανίως» τον Τούρκο διοικητή της Πελοποννήσου (των προεστών, μεταξύ των οποίων Δεληγιάννηδες, Ζαΐμηδες, Λόντοι, Πετρόμπεης, Γιατράκος, Σισίνης, Κρεββατάς, που μαζί με τους οπλαρχηγούς και την Εκκλησία εκήρυξαν την Επανάσταση) και ότι αυτή είναι αλβανική, και χαρακτηρίζει «γελοίο» το θέαμα των «στιβαρών και μεγαλόσωμων ανδρών ντυμένων με πλισέ μίνι φούστα, καλσόν και το γελοιωδέστερο είδος υποδήματος, το τσαρούχι». Την κοντή φουστανέλα φορούσαν οι αρχαίοι Μακεδόνες πολεμιστές, όπως εμφανίζονται σε αρχαίες παραστάσεις, και τη φορεσιά των ανδρών της προεδρικής φρουράς φορούσαν οι αγωνιστές της Επαναστάσεως, οι πολεμιστές των πολέμων 1912-1922 και ο τσολιάς με το τσαρούχι του, το σύμβολο αυτό της εποποιίας του 1940, που την έβαψαν με το αίμα τους και θάφτηκαν με αυτή, για να είναι σήμερα ελεύθερος ο κ. Κασιμάτης να την ειρωνεύεται. Οι ειρωνείες αυτές και απαξιώσεις είναι μια παραφωνία μέσα στη συνολική εικόνα της «Καθημερινής», εφημερίδας που παραμένει επί εκατό χρόνια σταθερή στις εθνικές αξίες, στον σεβασμό προς τις διάφορες απόψεις και κινήσεις, στη μετριοπάθεια και στην αντικειμενικότητα.

Ευαγγελος  Ανδριανος, Επίτιμος αρεοπαγίτης Καστόρειον Λακωνίας

Εμπορικά σήματα και συμφωνία Πρεσπών

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της 5/6 Ιανουαρίου 2019 της έγκριτης εφημερίδας σας, ο κ. Βασίλης Νέδος αναφέρει ότι «σε ό,τι αφορά τα εμπορικά σήματα και επωνυμίες και τις εμπορικές ονομασίες αναμένεται ότι η πρόβλεψη της συμφωνίας... θα οδηγήσει σε αποτελέσματα...». Δεν μπορώ να συμμεριστώ την άποψη αυτή για τους λόγους που θα παραθέσω παρακάτω:
Οι διεθνείς συμβάσεις και κατά κανόνα οι εθνικές νομοθεσίες έχουν διαμορφώσει ένα αρκετά σύνθετο πλέγμα σε ό,τι αφορά δικαιώματα διανοητικής ιδιοκτησίας και ειδικότερα στην αναγνώριση, χρήση και προστασία των εμπορικών σημάτων. Είναι κοινός τόπος ότι το εμπορικό σήμα αποτελεί διακριτικό γνώρισμα που αποκτά τη μορφή ενός ιδιωτικού περιουσιακού δικαιώματος, το οποίο μετά την αναγνώριση και καταχώρισή του από τις εθνικές ή ευρωπαϊκές αρχές απολαμβάνει μια συγκεκριμένη προστασία. Οι τυχόν διαφορές μπορεί να προκύψουν μεταξύ επιχειρήσεων ως προς την αναγνώριση και χρήση εμπορικών σημάτων επιλύονται συνήθως από δικαστικές κρίσεις. Τα μέσα που διαθέτουν οι κάτοχοι εμπορικών σημάτων για την αποτροπή αναγνώρισης παρεμφερών σημάτων για άλλες επιχειρήσεις, είναι η ανακοπή κατά το στάδιο υποβολής του αιτήματος και η έκπτωση όταν για οποιουσδήποτε λόγους το σήμα έχει καταχωρισθεί.

Η διαδικασία της έκπτωσης εκδικάζεται ενώπιον αρμόδιου δικαστηρίου, ενώ η διαδικασία της ανακοπής προβλέπει τη λήψη απόφασης από τις αρμόδιες διοικητικές αρχές που εξετάζουν την αίτηση καταχώρισης σήματος. Η συμφωνία των Πρεσπών εισάγει διατάξεις που δυσχεραίνουν εξ αντικειμένου τη δικαστική χρήση. Κατ’ αρχήν με τις διατάξεις του άρθρ. 7 και ειδικότερα των παραγράφων 2 & 3 το αυτό σημαίνον, η λέξη «Μακεδονία» και τα παράγωγά της, αντιστοιχεί σε δύο σημαινόμενα με αποτέλεσμα εύλογα να τίθεται το ερώτημα εάν μπορεί να προκύψει εξ αυτού του γεγονότος το ενδεχόμενο σύγχυσης ή παραπλάνησης του συγκεκριμένου καταναλωτικού κοινού που λαμβάνεται υπόψη για την εκφορά της δικαστικής κρίσης.

Επιπλέον, ενώ οι δημόσιες οντότητες της όμορης χώρας υποχρεωτικά θα κάνουν χρήση του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία», κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται για τις ιδιωτικές οντότητες στον βαθμό που δεν λαμβάνουν δημόσια επιχορήγηση. Συνεπώς, η δυνατότητα χρήσης του όρου «Μακεδονία» και των παραγώγων αυτού θεμελιώνεται και για επιχειρήσεις που έχουν έδρα εντός της όμορης χώρας.

Είναι πολύ πιθανό λοιπόν, αν ακολουθήσει κανείς τη λογική που είναι δεσπόζουσα σε αντίστοιχες περιπτώσεις, η τελική κρίση για το δικαίωμα χρήσης του ονόματος «Μακεδονία» και των παραγώγων αυτού να εναπόκειται σε δικαστικές αρχές είτε σε ευρωπαϊκό επίπεδο είτε σε εθνικό. Αυτονόητο είναι ότι οι διαδικασίες αυτές είναι εξαιρετικά χρονοβόρες, προσθέτουν τριβές και υψηλά κόστη για τις επιχειρήσεις.

Από την άλλη πλευρά είναι περίπου σαφές ότι η επιτροπή που θεσμοθετείται με το άρθρ. 1 της συμφωνίας, δεν πρόκειται να έχει καμία οριστική δικαιοδοσία. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ακόμη και αν συμφωνήσουν τα δύο μέρη, που σε καμία περίπτωση δεν είναι κρατικές οντότητες, δεν θα έχουν τη δυνατότητα να δεσμεύσουν με τη συμφωνία τους τις οποιεσδήποτε δικαστικές αρχές, σε οποιοδήποτε επίπεδο, είτε εθνικό είτε ευρωπαϊκό. Η τυχόν συμφωνία μεταξύ των δύο μερών, των εκπροσώπων των επιχειρηματικών οντοτήτων όπως περιγράφεται στο κείμενο των Πρεσπών, δεν μπορεί να αποτελέσει ποτέ κανόνα δημοσίου δικαίου και δεν μπορεί ποτέ να θεωρηθεί ότι υποχρεώνει οποιαδήποτε ιδιωτική οντότητα έστω και εκπροσωπούμενη από τα μέρη να υιοθετήσει συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Είναι λοιπόν εξαιρετικά πιθανόν να θεωρείται το οποιοδήποτε έργο της επιτροπής αυτής υπονομευμένο εξαρχής από το γράμμα των διατάξεων της συμφωνίας των Πρεσπών, ακόμη και αν θεωρητικά το πνεύμα των σχετικών διατάξεων είναι διαφορετικό.

Ως γνωστόν, οι ασάφειες στον χώρο του Εμπορικού Δικαίου, δημιουργούν πάντα πλήθος αμφισβητήσεων και δεν θα πρέπει να αποτελέσει έκπληξη εάν οι περίπλοκες αυτές διατάξεις της συμφωνίας των Πρεσπών οδηγήσουν σε σοβαρές δυσχέρειες στην εμπορική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών.

Για τους λόγους αυτούς, θεωρώ ότι οι ελληνικές επιχειρήσεις, που έχουν αντίστοιχα σήματα ή εμπορικές επωνυμίες, πρέπει να προετοιμάζονται και να απευθύνονται εγκαίρως στους νομικούς παραστάτες τους. Η εμπειρία έχει δείξει ότι διεξάγονται νομικές μάχες για τα εμπορικά σήματα, που για να κερδηθούν απαιτούν σοβαρή νομική τεκμηρίωση, κατάλληλη εμπειρογνωμοσύνη και ικανότητα.

Ετσι λοιπόν, μπορώ να θεμελιώσω τον σκεπτικισμό μου για την πραγματική αξία της σύστασης αυτής της επιτροπής.

Εμμ. Βλαχογιαννης, Α΄ Αντιπρόεδρος Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης

«Στις δημοκρατίες, δεν βουλεύεται ο στρατός»

Κύριε διευθυντά
Ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου, πρύτανης των Ελλήνων πολιτικών, ως πρωθυπουργός το 1966 έγραψε και διακήρυξε: «Στις δημοκρατίες ο στρατός δεν βουλεύεται, βουλεύεται η νόμιμα εκλεγμένη δημοκρατική κυβέρνηση και ο στρατός πειθαρχεί στις αποφάσεις και στις εντολές της νομίμου κυβερνήσεως».

Αποφάσεις και διακηρύξεις για το πότε θα «ισοπεδωθούν» βραχονησίδες ή πότε θα βυθισθεί το «Μπαρμπαρός» ανήκουν στην ελληνική κυβέρνηση και σε κανέναν αρχηγό στρατού ή ναύαρχο, ακόμη και σε κανέναν υπουργό Εθνικής Αμύνης.

Ακριβώς μέσα σε αυτό το κλίμα της υπέρτατης έντασης που δημιουργεί η Τουρκία εναντίον της χώρας μας, όσο δικαιολογημένη και αν είναι η οργή και η αγανάκτηση των Ελλήνων και ιδίως των Ενόπλων Δυνάμεών μας –που βρίσκονται κάθε μέρα σε ακήρυχτο πόλεμο– πρέπει οι θεσμικοί ρόλοι να είναι περισσότερο διακριτοί και να μην αλληλοκαλύπτονται στην άσκηση πολιτικής επί εθνικών θεμάτων. Το τι θα κάνει η σημερινή κυβέρνηση, ή η κάθε ελληνική κυβέρνηση, είναι αυτονόητο. Δυστυχώς ο υπουργός Εθνικής Αμύνης «περιορισμένης ευθύνης», παρέσυρε και τον αρχηγό του ΓΕΕΘΕΑ στις γνωστές δηλώσεις του.

Ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου το 1964, ως υπεύθυνος πρωθυπουργός της χώρας, όταν οι Τούρκοι μας απείλησαν με πόλεμο τους απάντησε: «Ο πόλεμος είναι φρενοκομείο. Εάν η Τουρκία μπει πρώτη, εμείς θα την ακολουθήσουμε»! Αυτή την εθνικά υπερήφανη και επιβαλλόμενη απάντηση μόνον ένας πρωθυπουργός μπορεί να τη δώσει στους Τούρκους και ουδείς άλλος. Ούτε ο υπουργός Εξωτερικών, πολύ δε περισσότερο ο υπουργός Εθνικής Αμύνης και οι Ενοπλες Δυνάμεις, διά της φυσικής τους ηγεσίας. Εκαναν λάθος όσοι από την πολιτική ηγεσία και την ακαδημαϊκή - πνευματική κοινότητα επαίνεσαν τη δήλωση. Στη δημοκρατία ο καθένας «εφ’ ω ετάχθη».

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Α. Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας», νομικός συγγραφέας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ