Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Γλέντια που βλάπτουν σοβαρά την ακοή

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή πρόσφατη εμπειρία (που δεν ήταν βέβαια η πρώτη) θα ήθελα να θέσω το ζήτημα του θορύβου στα «γλέντια» κυρίως των γάμων. Σ’ αυτά μερικές εκατοντάδες άνθρωποι υποχρεούνται να περάσουν κάποιες ώρες σ’ έναν κλειστό χώρο τρώγοντας, πίνοντας και –υποτίθεται– διασκεδάζοντας υπό τον αδιάκοπο καταιγιστικό βομβαρδισμό των τυμπάνων τους από εκκωφαντική μουσική που κάνει πρακτικά αδύνατη κάθε είδους λεκτική επικοινωνία μεταξύ τους. Η εμπειρία είναι επώδυνη, με άμεσες και απώτερες συνέπειες για την ακοή, καθώς το επίπεδο της ηχορρύπανσης είναι τέτοιο που σε οποιονδήποτε άλλο χώρο θα αποτελούσε βάναυση παραβίαση των κανονισμών υγιεινής και ασφάλειας εργασίας. Και όμως, στον θόρυβο αυτό εκτίθενται αφενός οι εργαζόμενοι στον χώρο σερβιτόροι και άλλοι υπάλληλοι και αφετέρου οι συνδαιτυμόνες, που συνήθως θέλουν να ανταλλάξουν και δυο κουβέντες σε τόνο πολιτισμένο. Στους τελευταίους περιλαμβάνονται και πολλά μικρά παιδιά, για τα οποία η ζημία της ακοής μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερη. Και βέβαια το επίπεδο της μουσικής δεν έχει καμία σχέση με τον βαθμό της διασκέδασης: η ατμόσφαιρα θα ήταν πολύ πιο απολαυστική με το ένα τέταρτο (ή και λιγότερο) της έντασης. Μήπως μετά το κάπνισμα θα πρέπει να εφαρμοσθεί και η νομοθεσία για τον θόρυβο;

Αντωνης Παπαγιαννης, Ιατρός, Θεσσαλονίκη

Επισημάνσεις ενός παλαιού δικαστικού

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την τοποθέτηση της κ. Βασιλικής Θάνου στην προεδρία της Επιτροπής Ανταγωνισμού, ο συνεργάτης σας Μιχ. Τσιντσίνης έγραψε στο φύλλο της «Καθημερινής» της 21/12/2018 ότι «η πορεία της κ. Θάνου από τον συνδικαλισμό στον καθεστωτισμό την καθιστά πρότυπο μοντέλο παραθεσμικής τεχνολογίας», ενώ στο ίδιο πνεύμα είναι και η επιστολή του επ. δικηγόρου Στρ. Στρατήγη στο φύλλο της 28/12/2018 με τον τίτλο «Οι μεταπηδήσεις μιας πρώην δικαστικής λειτουργού». Συμφωνώ με τις δύο ως άνω τοποθετήσεις. Θα ήθελα όμως να υπενθυμίσω, ως πρώην δικαστικός λειτουργός, ότι η κ. Θάνου δεν είναι η μοναδική που ακολούθησε αυτήν την πορεία. Ειδικότερα, η κ. Θάνου διεδέχθη στην προεδρία της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων (ΕΔΕ) έτερον συνάδελφό της, ο οποίος επί της τότε κυβερνήσεως έγινε υπουργός Δικαιοσύνης, αφού πρώτα φρόντισε, αν και διατελέσας δικαστής, να εκλεγεί βουλευτής Λέσβου. Και ο τελευταίος, πάλιν, διεδέχθη στην προεδρία της ΕΔΕ έτερον συνάδελφό του, από την Κρήτη, ο οποίος διορίσθηκε από την ίδια κυβέρνηση πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού, αφού πρότερον είχε διορισθεί (προαχθεί) σε αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, με διετή μόνον αρεοπαγιτική θητεία (αν και υπήρχαν συνάδελφοί του αρεοπαγίτες με τέσσερα και έξι έτη στον Αρειο Πάγο), κατ’ εφαρμογήν τότε ψηφισθέντος νόμου, που αργότερα καταργήθηκε και ο οποίος μείωσε τα τυπικά προσόντα του αντιπροέδρου από 3 σε 2 έτη αρεοπαγιτικής θητείας. Θα είχε μάλιστα ενδιαφέρον να ερευνηθεί αν ο συμπατριώτης του υπουργός που πρότεινε τον ανωτέρω ως πρόεδρο της Επιτροπής Ανταγωνισμού είχε υποστηρίξει (ή εισηγηθεί) τον νόμο αυτόν. Αυτές οι ενέργειες είναι εξόφθαλμα απαράδεκτες και, κατά τη γνώμη μου, οι πρώην δικαστές που επιλέγουν να πολιτεύονται δεν έχουν το δικαίωμα να επικαλούνται την προϋπάρξασα ιδιότητα του δικαστικού λειτουργού. Διότι «προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται», δηλαδή όπως λέγει ο λαός «τα στερνά τιμούν τα πρώτα».

Ιωάννης Βερετσος, Επίτιμος αρεοπαγίτης

Μέτρα πρόληψης για το φακελάκι

Κύριε διευθυντά
Ολοι όσοι διάβασαν το άρθρο του κ. Σ. Αναγνωστόπουλου με τίτλο «Το φακελάκι της ντροπής», που δημοσιεύθηκε στην «Κ» της 5ης Ιανουαρίου, πιστεύω ότι καταδικάζουν απερίφραστα τον χρηματισμό και την τελείως απαράδεκτη συμπεριφορά του γιατρού. Ομως για την καταπολέμηση του φαινομένου ο  αρθρογράφος εισηγείται απλώς την επιβολή αυστηρότερων ποινών στους παραβάτες.

Είναι γνωστό ότι στη χώρα μας το φακελάκι κυκλοφορεί στα δημόσια νοσοκομεία, στα οποία οι γιατροί είναι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι και οι αμοιβές τους καθορίζονται μόνον από τον βαθμό τους ανεξάρτητα από την προσφορά ενός εκάστου. Για παράδειγμα, όλοι οι επιμελητές Α, κλινικών και εργαστηρίων, ανεξαρτήτως ειδικότητας, ικανοί ή ανίκανοι, άριστα καταρτισμένοι ή αστοιχείωτοι, εργατικοί ή φυγόπονοι, έχουν τις ίδιες απολαβές. Για την αντιμετώπιση του χρηματισμού αυτών των γιατρών εφαρμόζεται κατά τις τελευταίες δεκαετίες η επιβολή ποινών, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο λόγος της αποτυχίας οφείλεται, κατά τη γνώμη μου, στο γεγονός ότι μόνον η καταστολή δεν αρκεί. Σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε στην «Κ» προ μερικών ετών, ο καθηγητής του Harvard J. Robinson υποστηρίζει ότι για εξάλειψη της διαφθοράς απαιτείται η εφαρμογή «σωστών κινήτρων» και αναφέρει δύο χώρες, τις ΗΠΑ και την Αυστραλία, οι οποίες έχουν θεσπίσει σωστά κίνητρα. Τέτοιο κίνητρο είναι η σύνδεση των αποδοχών με τις παρεχόμενες υπηρεσίες του γιατρού. Είναι γνωστό ότι στις ΗΠΑ ο ασθενής που θέλει να εξετασθεί ή να χειρουργηθεί σε ένα νοσοκομείο, επιλέγει ελεύθερα τον γιατρό του. Στη σύμβαση μεταξύ νοσοκομείου και γιατρού, η οποία υπογράφεται κατά την πρόσληψη του γιατρού από το νοσοκομείο, προβλέπεται ότι οιαδήποτε οικονομική διαπραγμάτευση μεταξύ γιατρού και ασθενούς είναι αδιανόητη και αν πραγματοποιηθεί, συνεπάγεται εξοντωτικές ποινές για τον γιατρό. Το ασφαλιστικό ταμείο του ασθενούς καταβάλλει στο νοσοκομείο τις προκαθορισμένες ιατρικές αμοιβές, οι οποίες αποδίδονται από το νοσοκομείο στον θεράποντα ιατρό. Για παράδειγμα, ο χειρουργός που τον επέλεξαν δέκα ασθενείς, τους οποίους και χειρούργησε, έχει πενταπλάσιες αποδοχές από τον συνάδελφό του, που χειρούργησε δύο ασθενείς. Φυσικά, πληρώνει και ανάλογους φόρους. Με αυτόν τον τρόπο εξασφαλίζεται απολύτως η ελεύθερη επιλογή γιατρού εκ μέρους του ασθενούς, οι αποδοχές του γιατρού συνδέονται με τις υπηρεσίες που αυτός παρέχει, εξοβελίζεται το φακελάκι είτε ως «μπαξίσι» είτε ως εκβιασμός, εκμηδενίζεται η πιθανότητα φοροδιαφυγής του γιατρού, και κυρίως παραμένει στο βάθρο που της αρμόζει η σχέση αλληλοεκτίμησης και αλληλοσεβασμού μεταξύ θεράποντος ιατρού και ασθενούς, η οποία τείνει να καταστεί είδος εν ανεπαρκεία στη χώρα μας.

Αν θέλουμε «να ξεριζωθεί αυτή η γάγγραινα της ελληνικής κοινωνίας», όπως πολύ σωστά την αποκαλεί ο κ. Σ. Αναγνωστόπουλος, νομίζω ότι πρέπει να συνδυάσουμε την αυστηρή καταστολή με την πρόληψη. Η σύνδεση των αποδοχών με τις παρεχόμενες υπηρεσίες του γιατρού είναι ένα δίκαιο προληπτικό μέτρο, το οποίο, αν συνδυαστεί με επιβολή στους παραβάτες εξοντωτικών ποινών, είναι άκρως αποτελεσματικό. Η αποτελεσματικότητά του αποδεικνύεται συνεχώς στις χώρες, όπου εφαρμόζεται. Επειδή το θέμα είναι πολύ σοβαρό, προτείνω στην «Καθημερινή» να το φέρει προς συζήτηση μεταξύ των αναγνωστών της, οι οποίοι διαθέτουν και γνώσεις και κρίση και κοινωνική ευαισθησία. Το ερώτημα που προτείνω να τεθεί, είναι: Τι προτείνετε για την εξάλειψη του χρηματισμού των γιατρών; Α) Να εφαρμόζονται αυστηρότερες ποινές. Β) Να συνδέονται οι αποδοχές με τις παρεχόμενες υπηρεσίες του γιατρού. Γ) Να γίνει συνδυασμός Α και Β, Δ). Αλλη πρόταση: προσδιορίστε την.

Θεοδοσιος Δοσιος, Θωρακοχειρουργός

«Μα με σνίκερς στο Προεδρικό;»

Κύριε διευθυντά
Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και του πρωθυπουργού έγινε η ορκωμοσία του νέου υπουργού Εθνικής Αμυνας τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2019. Για την είσοδο στο Προεδρικό Μέγαρο και μάλιστα σε μία τελετή ορκωμοσίας επιβάλλεται νομίζω μία ενδυματολογική σοβαρότητα που για την περίπτωση είναι κοστούμι με ή χωρίς γραβάτα. Παρών στην ορκωμοσία και ο γιος του νέου υπουργού, με κοστούμι μεν αλλά με υποδήματα αθλητικά- σνίκερς όπως λέγονται στην «τι πειράζει;» ισοπεδωτική των πάντων νεο-φιλοσοφία. Θα το δεχόταν ο ναύαρχος αν στην αναφορά στρατοπέδου έβγαινε ένας φαντάρος με σνίκερς; Θα τον ρωτούσε αν είχε άδεια για ελεύθερος αρβυλών ή θα τον τιμωρούσε με ανάλογη της παράβασης φυλάκιση;

Χ. Βαρδαλης, Συνταξιούχος, Καβάλα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ