Γράμματα Aναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ολύμπια και η μνήμη της Μαρίας Κάλλας

Κύριε διευθυντά

Μέσω της «Καθημερινής» θα ήθελα να απευθυνθώ στον κ. Γιώργο Καμίνη:

«Αξιότιμε κύριε δήμαρχε,

Σας αποστέλλω αυτή την επιστολή, την οποία σας παρακαλώ να διαβιβάσετε στον Οργανισμό Πολιτισμού Αθλητισμού και Νεολαίας που ασκεί πολιτιστική πολιτική υπό την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων.

Παρακολουθώντας πρώτα όλες τις παλινδρομήσεις του «περίφημου» Μουσείου Μαρία Κάλλας, με ανακούφιση διαπίστωσα τη σωστή απόφασή σας να μην προχωρήσετε σε κάτι που δεν τιμά την ίδια τη Μαρία Κάλλας, αλλά και τον δήμο της πόλης. Στη συνέχεια, η τύχη του «Ολύμπια» με απασχόλησε, αφού παλαιότερα είχα επισκεφθεί τον κ. Στουρνάρα, επισημαίνοντάς του τη σημασία και την ιδιαιτερότητα του θεάτρου αυτού, όπου οι μεγαλύτερες προσωπικότητες του Λυρικού μας Θεάτρου πέρασαν από αυτό. Με καθησύχασε λέγοντάς μου ότι θα προσέξει πολύ η τράπεζα και ο ίδιος το ποιος θα το πάρει, ώστε να προστατευθεί η ιστορική του διάσταση.

Οταν έμαθα ότι το πήρε ο δήμος και ότι προτίθεται να στεγάσει τη Συμφωνική Ορχήστρα του καθώς και ότι θα φιλοξενηθούν τα Μουσικά Σύνολα της ΕΡΤ, ένιωσα μεγάλη χαρά. Στη συνέχεια, η χαρά μετεβλήθη σε οργή, όταν πληροφορήθηκα από τον Τύπο ότι το «Ολύμπια» μετονομάζεται σε «Ολύμπια, Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας».

Μέχρι εκεί, μπορεί κανείς να πει ότι δικαιούται ο δήμος, αφού είναι ο μισθωτής του χώρου, να το μετονομάσει σε Δημοτικό Μουσικό Θέατρο, με ό,τι αυτός ο ασαφής όρος συνεπάγεται, δηλ. ένα music hall, όπου όλα και όλοι έχουν πρόσβαση.

Εκείνο που δεν φανταζόμουν είναι ότι το όνομά της θα έμπαινε στην προμετωπίδα, χάριν εντυπωσιασμού.

Νιώθω βαθύτατη θλίψη, γιατί κανείς σε αυτή τη χώρα δεν έχει την ελάχιστη ευθιξία για να προστατέψει από αυτήν τη λαίλαπα του λαϊκισμού τους σημαντικούς εκπροσώπους μιας τέχνης και μιας μέγιστης προσωπικότητας, για την οποία αγωνίζομαι να της προσφέρω το σωστό πλαίσιο, για να τοποθετηθεί στη χώρα μας η μεγάλη αυτή μορφή.

Λυπάμαι για αποφάσεις που έχουν μια αθέλητη, εύχομαι, τάση να εξισώνουν τα πάντα και να βάζουν το όνομά της σε ένα νεοσύστατο και αδιαβάθμητο οργανισμό που στεγάζεται σε έναν ιστορικό χώρο.

Αντλώ το δικαίωμα αυτής της ένστασης, κατ’ αρχήν από τη δική μου καλλιτεχνική υπόσταση και κατά δεύτερον, ότι, σαν πρόεδρος της εταιρείας, που η ίδια έχω ιδρύσει, εδώ και 18 χρόνια, έχω να αναφέρω ότι το κτίριο που έχει ζήσει η Μαρία Κάλλας έχει περιέλθει, κατόπιν πολυετούς προσπάθειας, όπως γνωρίζετε πολύ καλά, κ. Καμίνη, στην εταιρεία μας, για 30 ανανεώσιμα χρόνια, με στόχο να ιδρυθεί η Ακαδημία Λυρικής Τέχνης που θα φέρει το όνομα της Μαρίας Κάλλας.

Τελειώνοντας, παρακαλώ εσάς και το Δ.Σ. του Οργανισμού να σκεφθείτε ξανά τη χρήση του ονόματος της Μαρίας Κάλλας, το οποίο δεν συνάδει με έναν δημόσιο οργανισμό που δικαίως θέλει να τιμήσει και άλλες προσωπικότητες της μουσικής, που, όμως, ανήκουν σε άλλο χώρο. Ευχαριστώ για την προσοχή σας».

Βάσω Παπαντωνιου

Το «ιδιοκτησιακό» των μνημείων μας

Κύριε διευθυντά

Ως γνωστόν, η ιδιοκτησία του ελληνικού Δημοσίου επί των μνημείων που συνιστούν ειδική κατηγορία δημόσιας κτήσης εκτός πεδίου συναλλαγών είναι αδιαπραγμάτευτη και ασκείται ως αρμοδιότητα διοίκησης από το υπουργείο Πολιτισμού υπέρ του ελληνικού λαού, στη διαχρονία του οποίου ανήκουν. Σημειώνεται ότι οι υπηρεσίες του υπουργείου Πολιτισμού έχουν καταθέσει δηλώσεις για τα ακίνητα ιδιοκτησίας του, τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία.

Κατά τη διαδικασία αυτή εμπλεκόμενοι ήγειραν ζήτημα τίτλων ιδιοκτησίας για τα ίδια τα μνημεία, καθώς δεν είχε γίνει κατανοητό το ειδικό καθεστώς που τα διέπει. Σημειώθηκε επανειλημμένως και τελικά κατέστη κατανοητή η ιδιαιτερότητα καταχώρισης των αρχαίων μνημείων ως «πραγμάτων» που στερούνται τίτλων, καθώς το δικαίωμα του υπουργείου Πολιτισμού σε αυτά ερείδεται στην αρχαιολογική νομοθεσία.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο αναγνωρίστηκε η αποκλειστική αρμοδιότητά του να καταχωρίζει τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία στο κτηματολόγιο. Στο πλαίσιο των ανωτέρω, αφού ξεπεράστηκε το ανύπαρκτο ζήτημα της έλλειψης τίτλου ιδιοκτησίας και για την Ακρόπολη, το υπουργείο Πολιτισμού προέβη σε σχετική καταχώριση ως ex lege δικαιούχος. Η δημιουργία εντυπώσεων γύρω από τα παραπάνω είναι κενή νοήματος.

Υπουργεiο Πολιτισμού και Αθλητισμού, Γραφεiο Τύπου

Απάντηση:

Το ειδικό ιδιοκτησιακό καθεστώς των μνημείων δεν  απαλλάσσει το ΥΠΠΟ από την υποχρέωση υποβολής δήλωσης στο κτηματολόγιο, κάτι που, όπως προκύπτει, άργησε να γίνει κατανοητό από τις υπηρεσίες του υπουργείου. Το κτηματολόγιο ξεκίνησε το 1995 και, 24 χρόνια μετά, όντως δημιουργεί εντύπωση το να συζητούμε για τα αυτονόητα.
Γιώργος Λιάλιος

Διαζύγιο, μια γκαζόζα και ένας Λεβέντης

Κύριε διευθυντά

Δεν μπορώ να γνωρίζω με ποια  κριτήρια ο κ. Βασ. Λεβέντης επέλεξε βουλευτές που τον πρόδωσαν και φυσικά θα έχει μετανιώσει πικρά γι’ αυτές του τις επιλογές. Στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας υφέρπουν πάντα το σπέρμα και η κατάρα της διχόνοιας που οδηγεί σε εθνικές τραγωδίες, χαμένες πατρίδες και κακουργηματικό ακρωτηριασμό του εθνικού κορμού με συρρίκνωση εδαφών. Ομως ο παθός δεν έγινε μαθός. Υπουργοί και βουλευτές δεν μπορούν να μονιάσουν γιατί το επίπεδο είναι πολύ χαμηλό και υπερτερεί το κύρος της καρέκλας έναντι του εθνικού συμφέροντος.

Ετσι, μετά το διαζύγιο των δύο κυβερνητικών εταίρων, με εκβιασμούς, αποστασίες, ύποπτες συναλλαγές, ομηρία και απειλές, ακολούθησε μια πολιτική οπερέτα – ένα κουκλοθέατρο με τις φαιδρότητες της... γκαζόζας, η οποία τίναξε στον αέρα τις διαδικασίες ψηφοφορίας νομοσχεδίου.

Ο Αρ. Φωκάς, γνωστός πλέον και ως «Γκαζόζας», έγινε πρωταγωνιστής του πιο σπαρταριστού στιγμιοτύπου στην ελληνική Βουλή, που δείχνει και την κατάντια και τη γελοιοποίηση της πολιτικής και των κοινοβουλευτικών θεσμών.

Η προειδοποίησή του ήταν σαφής: «Ο Τσίπρας μάς πούλησε 100 φορές, γι’ αυτό θα πίνουμε γκαζόζα στη Βουλή». Δυστυχώς οι καταξιωμένοι και σεμνοί δεν θέλουν να ασχοληθούν με την πολιτική. Είναι αυτονόητο ότι η έκπτωση και ο εξευτελισμός του πολιτεύματος, καθώς και η αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος –που  βρίσκεται στα τάρταρα–,  επωάζουν το αυγό του φιδιού και στρώνουν τον δρόμο σε φασιστικά/χιτλερικά μορφώματα. Αιδώς, Αργείοι!

Γιώργος Τρανταλίδης, Δικηγόρος, ιστορικός Πειραιάς

Μα, ο Καβάφης έγινε φίλος με τον Στρατήγη

Κύριε διευθυντά

Με εξέπληξε το πρωτοσέλιδο της «Κ» του Σαββάτου 9/2 με τίτλο «Ματρόζος εναντίον Καβάφη στη Βουλή» και η αναφορά του στίχου ενός ποιήματος και στο Κύριο Αρθρο και στη σχετική ειδησεογραφία. Για τους μη γνωρίζοντες, το ομώνυμο ποίημα είναι του Γεωργίου Κ. Στρατήγη, αδελφού του παππού μου.Σπετσιώτης, καπετάνιος  ιστιοφόρου το 1821 ο Ματρόζος, διέσωσε τον Ψαριανό μπουρλοτιέρη Κωνσταντή Κανάρη, μετά από μια ναυμαχία με τον τουρκικό στόλο  κοντά στις Σπέτσες. Αλλά και το  «εναντίον Καβάφη» δεν ισχύει. Ο Στρατήγης, δικηγόρος Πειραιώς πριν  αφοσιωθεί στην ποίηση, δικηγορούσε και στα «Μεικτά»  λεγόμενα «Δικαστήρια» στην Αλεξάνδρεια, όπου διεκπεραιώνονταν οι δίκες μεταξύ Ελλήνων Αιγυπτίων, μέχρι και το 1953.

Εκεί γνώρισε τον Καβάφη και έγιναν φίλοι. Ο δε Καβάφης  στα «ΤΑ ΠΕΖΑ» (Μ. Πιέρης Εκδ. Ικαρος) εκθειάζει τη λυρική ποίηση του Στρατήγη, τόσο διαφορετική από το ύφος της δικής του.

Στρατής Στρατήγης, Επ. δικηγόρος ΔΝ, τ. βουλευτής Επικρατείας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ