«Η εντατική κτηνοτροφία επιδεινώνει το φαινόμενο του θερμοκηπίου σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ό,τι όλα τα μεταφορικά μέσα μαζί, καθώς παράγει περισσότερα αέρια θερμοκηπίου απ' αυτά». Η είδηση έρχεται από τον FAO, τον οργανισμό Τροφίμων και Γεωργίας του ΟΗΕ. «Η ζωική παραγωγή παράγει το 9% του διοξειδίου του άνθρακα (CO2), το 65% των οξειδίων του αζώτου (NOx), τα οποία είναι 296 φορές πιο επιβαρυντικά, σε σχέση με το CO2, για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, το 37% του μεθανίου (CH4), που είναι 23 φορές πιο επιβαρυντικό σε σχέση με το CO2 και το 64% της αμμωνίας, που προκαλεί την όξινη βροχή», επεξηγεί ο συντάκτης της έρευνας. Μόλις μια εβδομάδα νωρίτερα, στις 24 Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Παχυσαρκίας, οι τίτλοι δεν αφήνουν περιθώρια για αμφιβολίες. «Το πρόβλημα στην Ελλάδα έχει πάρει εκρηκτικές διαστάσεις καθώς μία στις 3 Ελληνίδες και ένας στους 3,5 Ελληνες είναι υπέρβαροι. Οι Ελληνες βρίσκονται στις πρώτες θέσεις όσον αφορά την παχυσαρκία στον κατάλογο των ευρωπαϊκών χωρών».

Ο παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναγνωρίζει ότι η επιδημία της παχυσαρκίας αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα υγείας. Το ερώτημα προκύπτει σαφές και προκλητικό. Με ποια λογική ένας πολιτισμός εξαντλεί τις πηγές του πλανήτη για να παράγει με εντατικό τρόπο όλο και περισσότερα ζωικά προϊόντα, στοιβάζοντας τα ζώα σε ελάχιστο χώρο και, τελικά, καταστρέφει το περιβάλλον, για να παρέχει στους ανθρώπους «ευζωία» ή μάλλον μπόλικη και φθηνή τροφή που θα τους οδηγήσει μαθηματικά σε χειρότερη ποιότητα ζωής και στη συνέχεια στο θάνατο; Γιατί βέβαια η κατανάλωση ζωικών λιπών και κτηνοτροφικών προϊόντων ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για την παχυσαρκία και τα προβλήματα υγείας που ακολουθούν. Ακόμα και ο πιο ανίδεος περί των θεμάτων διατροφής δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι καταναλώνοντας τόνους φασολάκια θα καταλήξει υπέρβαρος. Πόσες φορές την εβδομάδα είναι ανάγκη να τρώμε κρέας; Πόσο ζαμπόν; Γιατί τα ζώα πρέπει να λαμβάνουν τεράστιες ποσότητες πρωτεϊνούχων σπόρων (όπως σόγια) για να παράγουν ακόμα περισσότερο; Η πιο απλή απάντηση είναι γιατί κάποιοι έχουν κάνει επενδύσεις και αναζητούν τη μεγαλύτερη δυνατή απόδοση. Μόνο που θα πρέπει στα έξοδα αυτών των επιχειρήσεων να συνυπολογίζεται και το κόστος αποκατάστασης των βλαβών που προκαλούν στο φυσικό περιβάλλον. Ολοι εμείς, την επόμενη φορά που θα επιδοτήσουμε με τις αγορές μας αυτή τη λογική, μπορούμε να κάνουμε μια δεύτερη σκέψη. Γιατί ως γνωστόν εμείς αποτελούμε αυτή την απροσδιόριστη αλλά εξαιρετικά σημαντική ομάδα, που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «καταναλωτές».

Τάνια Γεωργιοπούλου