«Ημερολόγιο μιας καταστροφής.
Ανθρωπος, Φύση και Κλιματική Αλλαγή»
Ελίζαμπεθ Κόλμπερτ
Εκδόσεις Aβγό

Για να είμαι ειλικρινής ζηλεύω λίγο την Ελίζαμπεθ Κόλμπερτ. Και διευκρινίζω: πιστεύω ότι για κάθε δημοσιογράφο που ασχολείται με τα περιβαλλοντικά θέματα, το να ταξιδέψει σε κάποιες γωνιές του πλανήτη όπου είναι περισσότερο φανερά τα αποτελέσματα του φαινομένου του θερμοκηπίου, να μιλήσει με τους ανθρώπους που τα βιώνουν, να γνωρίσει κορυφαίους επιστήμονες και πολιτικούς που μελετούν ή ενδιαφέρονται για το κλίμα, είναι μια μεγάλη πρόκληση. Η συγγραφέας, συντάκτις του περιοδικού New Yorker, έχει τιμηθεί για τη δουλειά της με το βραβείο Επιστημονικής Συγγραφής από την Αμερικανική Ενωση για την προώθηση της Επιστήμης (ΑΑΑS).

Γραμμένο σε δημοσιογραφική γλώσσα, παρότι «Ημερολόγιο Καταστροφής», το βιβλίο αυτό δεν καταστροφολογεί. Αντίθετα, προσθέτει στον προβληματισμό για το φαινόμενο του θερμοκηπίου, μέσα από ρεπορτάζ, συνεντεύξεις, αναλύσεις για το πολιτικό παρασκήνιο και καταγραφή επιστημονικών θεωριών. Είναι ένα βιβλίο που σου μαθαίνει πολλά και σε κάνει να σκεφτείς. Κρατώ τη φράση που είπε στη συγγραφέα ο καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, Μάρτι Χόφερτι: «Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορούμε να λύσουμε το πρόβλημα. Ελπίζω να μπορούμε - νομίζω ότι μια ευκαιρία την έχουμε. Μπορεί όμως, κάλλιστα, να μην καταφέρουμε….

Επειτα, ύστερα από μερικές δεκάδες εκατομμύρια χρόνια, θα έρθει κάποιος επισκέπτης από το Διάστημα για να ανακαλύψει ότι εδώ έζησαν για λίγο κάποια νοήμονα όντα, τα οποία όμως απλά δεν κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα με τη μετάβαση από το στάδιο των κυνηγών-τροφοσυλλεκτών σε αυτό της υψηλής τεχνολογίας». Η πρόθεση της συγγραφέως να μας αφυπνίσει γίνεται προφανής στην παρακάτω παράγραφο του προλόγου: «Το ανθρώπινο είδος δεν είναι το πρώτο που προκαλεί ατμοσφαιρικές μεταβολές.

Την αρχή την έκαναν τα πρώτα βακτήρια, τα οποία πριν από περίπου δύο δισεκατομμύρια χρόνια επινόησαν τη φωτοσύνθεση. Αποτελούμε, όμως, το πρώτο είδος που είναι σε θέση να κατανοήσει αυτό που κάνει.» Ι.Β.

Ο Χάρης στη χώρα των χορτάτων παιδιών
Κείμενα: Ειρήνη Βασιλείου
Εικονογράφηση: Ευαγγελία Βασιλειάδου
Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα

Η ιστορία ενός κακομαθημένου, κακόφαγου παιδιού που δεν εκτιμούσε τίποτα και κυρίως δεν έτρωγε τίποτα. Τα πολλά αγαθά, οι πολλές επιλογές στο φαγητό τον είχαν κάνει ανόρεχτο και αγενή.

Αυτά μέχρι που στη ζωή του εμφανίστηκε ο Γηγιάς, ένα φανταστικό πλασματάκι, και του έδωσε την ιδέα να φυτέψει μια πατάτα. Από τη μικρή εμπειρία του ως γεωργού ο Χάρης έμαθε πόση φροντίδα χρειάζεται ένα φυτό για να μεγαλώσει.

Από τις παιδικές εγκυκλοπαίδειες και τον παππού έμαθε πολλά από τα μυστικά των τροφίμων αλλά και το πώς ζουν άλλα λιγότερο προνομιούχα παιδιά. Και όπως όλα τα σημαντικά πράγματα σε αυτή τη χώρα η αλλαγή της νοοτροπίας του Χάρη γιορτάστηκε από την οικογένεια σε ένα υπέροχο γεύμα με κυρίως πιάτο τις πατάτες που είχε καλλιεργήσει.

Στο τέλος του βιβλίου υπάρχουν μερικά δώρα και ένα επιτραπέζιο παιχνίδι, οι Πατατοδρομίες. Γ.Ζ.