ΚΟΣΜΟΣ

H στρατηγική της Βρετανίας στο Brexit

AFP

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Την πιθανότητα η κυβέρνηση της Βρετανίδας πρωθυπουργού Τερέζα Μέι να σχεδιάζει να ακολουθήσει τη σκληρή λύση ενός μονομερούς Brexit, με τη χώρα να μένει εκτός του μηχανισμού της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Ζώνης (το νορβηγικό μοντέλο), παρουσιάζει σε άρθρο της η ιστοσελίδα Politico.

Ευρωσκεπτικιστές βουλευτές του Συντηρητικού Kόμματος επισημαίνουν και επαίρονται, στο μεταξύ, ότι τα ρήγματα στο εσωτερικό των Τόρις επουλώθηκαν χάρη στην ψήφο των Βρετανών υπέρ της εξόδου της χώρας τους από την Ενωση. Ανοικτό παραμένει, ωστόσο, το ερώτημα της στρατηγικής που θα ακολουθήσει η χώρα. Παρότι τα χρονικά περιθώρια στενεύουν, ορισμένοι κρίσιμοι παράγοντες θα καθορίσουν την τακτική της Ντάουνινγκ Στριτ, που καλείται να επιλέξει το πρότυπο συνεργασίας με τις Βρυξέλλες. Εκτός από το νορβηγικό μοντέλο, η σχέση Ε.Ε. - Καναδά προσφέρει και αυτή παράδειγμα κράτους εκτός Ενωσης το οποίο απολαμβάνει ειδικό ευνοϊκό εμπορικό και επενδυτικό καθεστώς με την Ευρώπη.

Το αποτέλεσμα των εσωκομματικών εκλογών για την προεδρία των Εργατικών στις 24 Σεπτεμβρίου είναι ένας από τους παράγοντες αυτούς. Η επανεκλογή του Τζέρεμι Κόρμπιν θα σήμαινε ότι η αξιωματική αντιπολίτευση δεν θα επιδιώξει την πραγματοποίηση δεύτερου δημοψηφίσματος, διευκολύνοντας το διαπραγματευτικό έργο της κ. Μέι και προσφέροντάς της έναν πιθανό και απροσδόκητο σύμμαχο στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η επικράτηση του αντιπάλου του, Οουεν Σμιθ, που έχει ζητήσει τη διενέργεια δεύτερου δημοψηφίσματος, θα μπορούσε να οδηγήσει σε συσπείρωση της φιλο-ευρωπαϊκής πολιτικής τάσης γύρω από τους Εργατικούς, οδηγώντας ακόμη και σε φυγή στελεχών και ψηφοφόρων από το Συντηρητικό Kόμμα. Η πρωθυπουργός αναμένεται επίσης να αντιμετωπίσει ασφυκτική πίεση, ώστε να παρουσιάσει ακριβές σχέδιο εξόδου από την Ενωση, κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του Συντηρητικού Kόμματος την πρώτη εβδομάδα του Οκτωβρίου. Η επιλογή του μονομερούς Brexit, με επίκληση του άρθρου 50 και την έγκριση της Βουλής των Κοινοτήτων για ανάκληση της ισχύος του νόμου για την Ευρωπαϊκή Κοινότητα του 1972, θα ικανοποιούσε ασφαλώς τη σκληρή ευρωσκεπτικιστική πτέρυγα των Συντηρητικών, απειλώντας όμως με απρόβλεπτες και αρνητικές οικονομικές συνέπειες.

Το μονομερές Brexit θα αποτελούσε, άλλωστε, παραβίαση των διεθνών συνθηκών και θα καταδίκαζε τη Βρετανία σε καθεστώς κράτους-παρία. Ακόμη και αυτό το ανησυχητικό ενδεχόμενο, όμως, δεν μοιάζει να αποθαρρύνει τους 30 με 40 σκληροπυρηνικούς ευρωσκεπτικιστές «ορεινούς» βουλευτές του Συντηρητικού Kόμματος, που επιδιώκουν άμεση και αμετάκλητη διακήρυξη της βρετανικής εθνικής κυριαρχίας. Την ίδια στιγμή, η πολυσυλλεκτική φύση του υπουργικού συμβουλίου της Τερέζα Μέι –προσπάθεια συγκερασμού των διάφορων ιδεολογικών τάσεων του κόμματος και εξευμενισμού σημαινόντων στελεχών του– απειλεί και αυτή να εκτροχιάσει όποια διπλωματική πρωτοβουλία της πρωθυπουργού. Αντιμέτωπη με τις ασίγαστες φιλοδοξίες του υπουργού Εξωτερικών Μπόρις Τζόνσον, η κ. Μέι καλείται να εμπλακεί σε ριψοκίνδυνο παιχνίδι ισορροπιών. Το έργο της καθίσταται ακόμη δυσχερέστερο από το γεγονός ότι στις διαπραγματεύσεις για την έξοδο της Βρετανίας από την Ενωση πρέπει να συμμετάσχουν τρεις ευρωσκεπτικιστές υπουργοί, με παραπλήσιες ή αλληλοεπικαλυπτόμενες αρμοδιότητες και υπέρμετρες πολιτικές φιλοδοξίες: Ο αναπληρωτής υπουργός Εξόδου από την Ευρωπαϊκή Ενωση, Ντέιβιντ Ντέιβις, ο υπουργός Εξωτερικού Εμπορίου, Λίαμ Φοξ και ο υπουργός Εξωτερικών, Μπόρις Τζόνσον.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ