Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο βαρύς καημός ενός ξενιτεμένου

Κύριε διευθυντά
Λωζάννη. H λίμνη, μπροστά μας, σε όλη τη γοητεία της. Με φίλο Ελληνα, γεννημένο στην Αίγυπτο. Μεγάλωσε στη Γαλλία λόγω σπουδών των γονέων. Μικρασιατικής καταγωγής. Περιοχή της Τροίας. Ομηρικό το όνομά του... Εφηβος στην Ελλάδα. Ηθελε πολύ και ο ίδιος να μείνει. Ομως, εγκαταστάθηκε στην Ελβετία. «Με τράβηξε η ζωή έξω, τάξη, συνέπεια, αλλά και με έδιωξε η νοοτροπία των Ελλήνων…». «Δηλαδή;» ρώτησα. «Πρόχειροι, της αρπαχτής, ο εαυτός τους, πρώτα!.. Τι αξιοποίησαν από τα τόσα καλά της χώρας, της ιστορίας, του πολιτισμού μας; Τις βοήθειες των ξένων;». Θύμισα κάποιες περιπέτειες της χώρας... Δεν πείστηκε. Δύο αγόρια, με χαρακτηριστικά ελληνικά ονόματα, λίγα ελληνικά. Κόρη παντρεμένη με Ελληνα. Παίρνοντας το διδακτορικό του ξεκίνησε εργασία την επομένη σε θαυμάσια σχετική θέση. Συνέχισε: «Ερχομαι συχνά στην Ελλάδα. Η μητέρα πλησιάζει τα εκατό... Αγαπώ τη χώρα, τη ζωή εκεί, αλλά το μέλλον της; Είναι, νομίζω, νεκρή! Τι κάνουν τόσα χρόνια οι πολιτικοί; Φεύγουν τώρα μαζικά οι επιστήμονες. Παλιότερα δεν ήταν έτσι. Οι πλούσιοι έχουν τα χρήματά τους έξω. Θλίβομαι όταν τα σκέπτομαι». Εδειχνε συγκλονισμένος. «Δεν έχει μέλλον η Ελλάδα», ψέλλισε απογοητευμένα.  Υπερβολές, σκέφθηκα… Ομως, αναπόφευκτοι οι συνειρμοί: Παλιότερα οι Ελληνες ξενιτεύονταν στέλνοντας τον μόχθο τους στην Ελλάδα. Την ένιωθαν ως κέντρο. Τελευταία, πρώτοι οι υπεύθυνοι, αρπάζουν τον μόχθο του λαού και τον στέλνουν ποικιλότροπα έξω. Drain σε χρήμα και πνεύμα!.. Αρκετές οι παρόμοιες συζητήσεις.  Οι Ελληνες έξω δύσκολα νιώθουν, πια, περήφανοι... Δύσκολα κι ο ποιητής σήμερα θα επαναλάμβανε την προτροπή του για τη «ρωμιοσύνη»! Ποιοι θα τραγουδούσαν μαζί του;

Νικολαος Παπαδοπουλος

Τι ακούμε κι εμείς οι «λαϊκιστές»...

Κύριε διευθυντά
Αν νομίζεις ότι λαϊκισμός είναι το: να κρίνεις, να επικρίνεις ή να κατακρίνεις αυτούς που σε κυβερνούν, να τους καταλογίζεις τις ευθύνες τους για την κατάντια της χώρας, να τους αποκαλύπτεις την ανικανότητά τους να βγάλουν τον τόπο από την κρίση, να τους καταγγέλλεις ότι ασκούν μικροπελατειακή πολιτική με γνώμονα το προσωπικό και κομματικό συμφέρον· να τους κατηγορείς ότι πρώτοι αυτοί ευτελίζουν τους θεσμούς, να τους κατηγορείς για έλλειψη ευθύνης τις κρίσιμες αυτές ώρες που απαιτούν ηθική και πανεθνική έξαρση, να τους φανερώνεις δημόσια ότι όχι μόνον δεν χαίρουν της έξωθεν καλής μαρτυρίας αλλά ότι έχουν απολέσει παντελώς την εμπιστοσύνη του ελληνικού λαού· να τους θυμίζεις ότι οι αληθινοί δημόσιοι άνδρες κάνουν πρώτοι αυτοί τις θυσίες που επιβάλλει το αξίωμά τους για να έχουν το ηθικό ανάστημα να τις ζητούν από τον λαό, να τους θυμίζεις ότι, δυστυχώς, δεν παράγουν έργο ανάλογο των αμοιβών τους και ότι ο αριθμός των 300 είναι δυσανάλογος του πληθυσμού και του προϋπολογισμού της χώρας· να τους κατηγορείς ότι απολαμβάνουν προνομίων που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και καταστρατηγούν τη θεμελιώδη αρχή της ισότητας των πολιτών, να τους χαρακτηρίζεις ως υποκριτές και ανάλγητους προ των πεινασμένων Ελληνόπουλων, να απορρίπτεις μετά βδελυγμίας το γελοίο επιχείρημά τους ότι χωρίς τα προνόμια το αξίωμα του βουλευτού θα το αποκτούν μόνο οι πλούσιοι· να τους χαρακτηρίζεις ως αδιάφορους προ των πεινασμένων Ελλήνων και ως μη αλληλέγγυους στη δυστυχία τους, να τους χαρακτηρίζεις ως αξιοθρήνητους όταν δηλώνουν ότι εγώ δεν ψήφισα την κατάργηση για τους βουλευτές του φόρου αλληλεγγύης ή εγώ, ή το κόμμα μου πρότεινε τη μείωση στο μισό της βουλευτικής αποζημίωσης, αλλά δεν πέρασε... (τι θα τους εμπόδιζε να στέλνουν το 50% του μισθού τους για μαθητικά συσσίτια;), να τους θυμίζεις ότι προκαλούν τον λαό με το καθεστώς ατιμωρησίας που απολαμβάνουν είτε ως υπουργοί είτε ως βουλευτές και ότι τον κοροϊδεύουν ασύστολα με τις αναποτελεσματικές εξεταστικές επιτροπές για να λάμψει το φως της αλήθειας· να τους προκαλείς να δηλώνουν το «πόθεν» και όχι μόνον το «έσχες» και αυτοί να κωφεύουν, τέλος αν αντί των 300 ήταν το πολύ 150 το όφελος θα ήταν όχι μόνο οικονομικό αλλά και ποιοτικό, γιατί το επίπεδο της Βουλής θα αναβαθμιζόταν με τους καλύτερους και θα γινόταν πιο ευέλικτο, πιο αποφασιστικό αλλά οπωσδήποτε και περισσότερο αποτελεσματικό, τότε για τους 300  βουλευτές  μας  είσαι  «λαϊκιστής».

Και ο Καποδίστριας που ουδ’ οβολόν ήγγισεν εκ του Δημοσίου τι ήταν;  Τα  συμπεράσματα  επαφίενται  στην  κρίση  του  αναγνώστη.

Παναγιωτης Καρακατσουλης, Ομότ. καθηγητής του Γεωπονικού Παν/μίου Αθηνών

Ο εκλιπών και η συνεννόηση

Κύριε διευθυντά
Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη προκάλεσε σωρεία βιογραφικών σημειωμάτων. Στις 30 Μαΐου ο Στέφανος Κασιμάτης στο άρθρο του έγραψε «Aνιψιός του Ελευθερίου Βενιζέλου ( η μητέρα του ήταν αδελφή του )». Ανατρέχοντας στην Wikipedia, διάβασα τα εξής: «O γενάρχης Κωνσταντίνος Μητσοτάκης του Κωνσταντίνου (1845-1898) νυμφεύθηκε την Κατίγκω (Αικατερίνη ) Βενιζέλου, αδελφή του Ελευθερίου Βενιζέλου». Αρα η γιαγιά του θανόντος ήταν αδελφή του Βενιζέλου. Σίγουρα το άρθρο του Φαληρέα εκφράζει την οδυνηρή σημερινή πραγματικότητα: «Η Ελλάδα που σαπίζει σε κώμα εδώ και οκτώ χρόνια είναι η Ελλάδα του Ανδρέα, ενώ η Ελλάδα που μας πρότεινε ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να είναι η μόνη εφικτή λύση».  Υπάρχει ελπίδα μετά τον θάνατο αυτού του μεγάλου πολιτικού άνδρα να βρουν οι σημερινοί πολιτικοί αρχηγοί σημεία συνεννόησης.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός  – Μαρούσι

Μια παλιά ιστορία για τα καύσιμα

Κύριε διευθυντά
Σε σχέση με το εξαιρετικό άρθρο της Μιράντας Ξαφά για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, θα ήθελα να κάνω μία διευκρίνιση. Στο θέμα της απελευθέρωσης της αγοράς καυσίμων, δεν τέθηκε ποτέ θέμα απορρόφησης του όποιου οικονομικού κόστους. Σε σχετικό «dry run» που είχαμε κάνει, γνωρίζαμε πως θα υπήρχε κάποια αρχική αύξηση της τιμής, που στη συνέχεια θα είχε καθοδική πορεία. Οπως και ξεκίνησε να γίνεται. Εξάλλου, θα ήταν αντιφατικό έως και αδύνατον να ζητήσω, όπως αναφέρεται στο άρθρο, να απορροφηθεί το σχετικό κόστος από τον κρατικό προϋπολογισμό, αφού αυτό ακριβώς με τον νόμο είχαμε καταργήσει! Εκεί που είχα έντονες ενστάσεις ήταν στο ενδεχόμενο να επιβαρυνθεί η τιμή της βενζίνης με καινούργιους φόρους. Κάτι που τελικά επεβλήθη (το περίφημο 50άρικο), αλλά αφού προηγουμένως είχα απομακρυνθει από το αρμόδιο υπουργείο – άσχετο αν τελικά το φορτώθηκα στα μάτια της κοινής γνώμης...

Ανδρεας Ανδριανοπουλος, Πρ. υπουργός

Η Παιδεία, χώρος «άθλησης» υπουργών

Κύριε διευθυντά
Ο υπουργός Παιδείας πρόκειται να προβεί σε νέες αλλαγές στην Παιδεία χωρίς τη συνεργασία της αντιπολίτευσης, γνωστού δε όντως ότι η εκάστοτε κυβέρνηση ανατρέπει τις αλλαγές της προηγούμενης. Πώς είναι δυνατόν να προβεί σε βαθιές μεταρρυθμίσεις, να ταλαιπωρήσει τα παιδιά, τους γονείς, τους εκπαιδευτικούς, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη της αντιπολίτευσης; Αν αυτό δεν είναι ανευθυνότητα, τότε αλλοιώνουμε τη σημασία των λέξεων. Η Ιστορία μέχρι τώρα έχει δείξει από το 1965 μέχρι σήμερα ότι έχουν εφαρμοσθεί τουλάχιστον έξι μεταρρυθμίσεις. Κάθε κυβέρνηση θεωρούσε και θεωρεί αναγκαίο να κάνει μια καινούργια μεταρρύθμιση, ενίοτε δε στην ίδια κυβέρνηση, όταν άλλαζε ο υπουργός άλλαζε το προηγούμενο σύστημα. Γιατί πρέπει τα παιδιά να υφίστανται τέτοια ταλαιπωρία και να μη γίνεται ό,τι γίνεται στη Γαλλία, όπου όλα τα κόμματα συναποφασίζουν τη μεταρρύθμιση για 10 χρόνια χωρίς να δύναται να γίνει αλλαγή ενδιαμέσως;

Δρ Νικος Κολλιας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ