Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τα ΤΕΙ

Κύριε διευθυντά

Οπως πολύ καλά γνωρίζετε, από το 2001 τα ΤΕΙ με βάση τον Ν. 2916/2001 είναι ενταγμένα στην ανώτατη εκπαίδευση. Ως εκ τούτου, ο όρος «ανωτατοποίηση» που χρησιμοποιείται στο ρεπορτάζ είναι παραπλανητικός. Επίσης, γνωρίζετε ότι το πρώην ΤΕΙ Πειραιά έχει μετονομαστεί σε ΑΕΙ Πειραιά Τεχνολογικού Τομέα εδώ και τρία έτη. Παρακαλώ να αποκαταστήσετε την αλήθεια.

Η προσπάθεια που γίνεται το ΑΕΙ Πειραιά Τ.Τ. και το ΤΕΙ Αθήνας να δημιουργήσουν το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής είναι ένα εγχείρημα στο πλαίσιο του οποίου στο νέο πανεπιστήμιο θα λειτουργούν και διετείς μεταλυκειακές σπουδές για τεχνικές και άλλες ειδικότητες που είναι τόσο απαραίτητες σήμερα στην παραγωγική διαδικασία της χώρας. Θα αποτελεί ένα σύγχρονο πανεπιστήμιο με εξωστρέφεια και προσφορά στην περιοχή.

Λ. Βρυζιδης
Πρόεδρος ΑΕΙ Πειραιά Τ.Τ.

Ας δούμε κάποτε την αλήθεια κατάματα

Κύριε διευθυντά

Διαβάζω ανελλιπώς και με ενδιαφέρον, μεταξύ άλλων, τις «Επιφυλλίδες» του κ. Χρήστου Γιανναρά και συμφωνώ με τις περισσότερες απόψεις του. Διαφωνώ, όμως, κατά περιόδους με ορισμένες εξ αυτών, όταν μάλιστα αυτές δεν τεκμηριώνονται με κάποια επιχειρήματά του, όπως πρόσφατα με όσα έγραψε εις βάρος του Ελευθερίου Βενιζέλου. Ακολούθησε όμοια αντεπίθεση από τον κ. Θάνο Βερέμη και μεγάλος, πρωτοφανής αριθμός επιστολών αναγνωστών, επίσης χωρίς επιχειρήματα, εκτός 3-4 εξ αυτών. Είναι νομίζω λυπηρό το γεγονός ότι ο ολέθριος διχασμός Βενιζελικών - Βασιλικών διχάζει ακόμα τους Ελληνες, εδώ και έναν αιώνα!

Παλαιότερα, ο κ. Γιανναράς είχε κατ’ επανάληψη καυτηριάσει τη δήθεν δήλωση του κ. Χένρι Κίσινγκερ, κατά του ελληνικού λαού, την οποία όμως ο κ. Κίσινγκερ διέψευσε δύο φορές, στα «Πολιτικά Θέματα» στις 13.6.1997 και στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο» στις 14.8.1997. Μετά την τρίτη επίθεσή του, του έστειλα, μέσω της «Κ», την αυτοέκδοσή μου «ΠΩΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ! Η δήλωση - μύθος Κίσινγκερ» και ευτυχώς δεν επανήλθε επί του θέματος.

Σε νεότερο πάλι δημοσίευμά του («Κ» 11.6.2017), αναφερόμενος στο σύγχρονο ελληνικό «έθνος - κράτος», στρέφεται κατά «της θεωρίας του Κοραή» και του Διαφωτισμού και, χωρίς ούτε ένα επιχείρημα, καταλήγει: «Οταν μία κοινωνία βρίσκεται στο τελικό στάδιο της παρακμής, στην καθολικά παγιωμένη ανελπιστία, η μόνη ρεαλιστική πολιτική είναι επαναστατικά μέτρα παράπλευρα. Λ. χ.: αρχαία ελληνικά, πρωτεύον μάθημα από το Δημοτικό και γλώσσα της Δημόσιας Διοίκησης... Με αιρετή διοίκηση τα δημόσια νοσοκομεία, τα δημόσια ΜΜΕ, η Δικαιοσύνη, οι Ενοπλες Δυνάμεις. Μην ξεχνάμε: Ο κ. Σόιμπλε, η κ. Λαγκάρντ, ο κ. Γιούνκερ, ο κ. Ντάισελμπλουμ έχουν κάτω από την μπότα των εσκεμμένων δανείων τους έναν λαό εξουδετερωμένον από την αγλωσσία, την ασκεψία και ακρισία, τον αυτοεξευτελισμό. Θα άλλαζε το σκηνικό με επαναστατικά μέτρα παράπλευρα».

Ομως, είναι δυνατόν να νεκραναστηθούν τα αρχαία ελληνικά και να χρησιμοποιηθεί μία νεκρή γλώσσα στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία μπορεί να αναπτυχθεί και να προοδεύσει μόνο σε ευρύτερα πλαίσια, εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης; Οταν μάλιστα η ελληνική γλώσσα έχει τόσες εγγενείς, ανυπέρβλητες αδυναμίες; Εντελώς διαφορετική γραφή, σπατάλη χρόνου για την εκμάθησή της, δύσχρηστη κ.λπ. Αντίθετα, π.χ. η αγγλική γλώσσα είναι ασυγκρίτως πιο εύχρηστη και χρήσιμη, ως εργαλείο, στη συνεννόηση και τις συναλλαγές μεταξύ ανθρώπων και λαών.

Ακόμη, είναι εσκεμμένα τα δάνεια των φορολογουμένων πολιτών της Ευρώπης, οι οποίοι ανέλαβαν την αναχρηματοδότηση των παλαιών μας δανείων, για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα; Συνοπτικά, με το PSI, το μεγαλύτερο στον κόσμο, μειώθηκε το δημόσιο χρέος μας κατά 180 δισ. ευρώ. Οι επιχορηγήσεις μας ανέρχονται σε 205 δισ. ευρώ (μείον εισφορές μας 43 δισ. ευρώ) και τα σημερινά «εσκεμμένα» δάνεια, 321 δισ. ευρώ, τα έχουν αναλάβει οι θεσμοί (φορολογούμενοι πολίτες) κατά 82%, έναντι 84% στα χέρια ιδιωτών πριν από την κρίση. Μέσο επιτόκιο των δανείων μας σήμερα 1,7%, έναντι 7%-10% παλιότερα. Με αυτά τα δεδομένα, για ποια «μπότα» και για ποια «επαναστατικά μέτρα παράπλευρα» κάνετε λόγο, κ. Γιανναρά;

Συναφώς, όσοι «αγωνιούν» για έξοδο της χώρας στις χρηματαγορές δεν ξέρουν τι σημαίνει, ως επιβάρυνση τόκων, επιπλέον διαφορά επιτοκίων, τουλάχιστον τριών μονάδων (3%) με βάση τα σημερινά δεδομένα; Γενικότερα, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι οι εταίροι - δανειστές μας, που κυριολεκτικά μας φορτώθηκαν, δικαιολογημένα δυσανασχετούν όταν μάλιστα τους αποκαλούμε τοκογλύφους (ακόμα και ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος);

Τέλος, η αγλωσσία μας φταίει για τα χάλια της χώρας; Μήπως, κ. Γιανναρά, «η ασκεψία, η ακρισία και ο αυτοεξευτελισμός μας» οφείλονται στον άστατο και άκριτο χαρακτήρα μας, στις ιδεοληψίες μας, στην αναχρονιστική νοοτροπία μας και στις συνακόλουθες δομικές παθογένειες στο DNA των Νεοελλήνων; Αυτά, τα καταλυτικά για το μέλλον της χώρας ερωτήματα, πρέπει να απαντηθούν με ουσιαστικά επιχειρήματα και σωστό διάλογο, χωρίς πετροβολήματα. Μόνον έτσι, νομίζω, θα εξηγηθεί γιατί έχουν επικρατήσει οι ακραίες τάσεις της Ελλαδικής Εκκλησίας, της Αριστεράς και της Δεξιάς, που δυστυχώς οδηγούν τη χώρα σε αδιέξοδη εθνική κρίση, κρίση υπαρξιακή! Και θα αποδειχθεί ότι επιβάλλεται αλλαγή νοοτροπίας και πορείας, το ταχύτερο δυνατό, για τη σωτηρία της ταλαίπωρης πατρίδας.

Γρηγορης Γ. Βαρελας
Οικονομολόγος, aπόφοιτος
Ινστιτούτου Οικονομικής
Ανάπτυξης της Διεθνούς Τράπεζας, πρώην διευθυντής Διοίκησης ΕΤΕ
Θρακομακεδόνες Αττικής

Το Σύνταγμα για την ιδιοκτησία

Κύριε διευθυντά

Αφαίρεση ιδιοκτησίας χωρίς αποζημίωση, που απαγορεύεται κατά το άρθρο 17 του Συντάγματος, υπάρχει και όταν απογορεύεται στον ιδιοκτήτη να τη χρησιμοποιήσει κατά τον προορισμό της. Οτι η εκμετάλλευση του ακινήτου είναι αναπόσπαστο περιεχόμενο της ιδιοκτησίας είναι αυτονόητο και επιβεβαιώνεται ειδικότερα και από την παράγραφο 7 του άρθρου 17, κατά την οποία επιτρέπεται διάνοιξη σηράγγων σε επιβαλλόμενο βάθος χωρίς αποζημίωση «υπό τον όρο ότι δεν παραβλάπτεται η συνήθης εκμετάλλευση του υπερκείμενου ακινήτου». Η συνήθης εκμετάλλευση του ακινήτου όχι μόνο παραβλάπτεται, αλλά και απαγορεύεται απολύτως και όταν το αγρόκτημα χαρακτηρίζεται ως δάσος επειδή μέσα έχουν φυτρώσει μερικά αγριόδεντρα. Και στην περίπτωση αυτή υπάρχει η απαγορευόμενη από το Σύνταγμα απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίωση.

Είναι πασίγνωστο ότι επειδή ερήμωσαν τα χωριά από νέους, πολλά χωράφια έμειναν ακαλλιέργητα επί χρόνια με συνέπεια να φυτρώσουν σε αυτά κάθε είδους αγριόδεντρα. Τώρα με την οικονομική κρίση, πολλοί νέοι θέλουν να γυρίσουν στην ύπαιθρο και να ζητήσουν πόρους ζωής στα πατρικά αγροκτήματα. Εκεί τους απαγορεύεται η καλλιέργεια με τη δικαιολογία ότι το χωράφι είναι δάσος και τότε ο νέος, αντί να προσπαθήσει να ζήσει με το σιτάρι που θα σπείρει και με τις ελιές που θα περιποιηθεί, θα πρέπει να περιμένει να ζήσει με βελανίδια ή κουκουνάρια.

Οταν η μεταβολή του πραγματικού δάσους για να γίνει αγροτική εκμετάλλευση του ακινήτου επιτρέπεται στην περίπτωση που «προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση», κατά το άρθρο 24 παρ. 1 εδάφιο 5 του Συντάγματος, πολύ περισσότερο επιβάλλεται να αποκατασταθεί η αγροτική εκμετάλλευση που υπήρχε πριν από τον χαρακτηρισμό του ακινήτου ως δάσους.

Κάθε διάταξη που απαγορεύει την αγροτική καλλιέργεια που γινόταν πριν από τον χαρακτηρισμό του ακινήτου ως δάσους, είναι ευθέως αντίθετη προς τις ανωτέρω διατάξεις των άρθρων 17 και 18 του Συντάγματος.

Ευαγγελος Ανδριανος
Επίτιμος αρεοπαγίτης

«Ικέτες, επαίτες και... προπετείς»

Κύριε διευθυντά

Οσο και αν προσπαθήσει κανείς να ερμηνεύσει τη νοοτροπία μας αλλά και τη συμπεριφορά μας έναντι των «κακών» εταίρων μας, είναι αδύνατον να μην εμπλακεί σε έναν δύσκολο γρίφο όμοιο με δαιδαλώδη λαβύρινθο, που όχι μόνο δεν διαθέτει έξοδο, αλλά αν δεν κρατάς «μίτο» δεν θα μπορέσεις να ξαναβγείς γιατί θα έχεις χάσει και την είσοδο. Από τη μια, με επαναλαμβανόμενη αγωνία που σπάει και τα πιο γερά νεύρα, ικετεύουμε θεούς και δαίμονες να αποτρέψουν τους εταίρους μας να μην πάρουν καμιά «στραβή» απόφαση και από την άλλη ταπεινωμένοι και γονατιστοί ζητιανεύουμε απ’ αυτούς τους «κακούς» τη δόση μας, γιατί χωρίς αυτήν θα καταλήγαμε σε άτακτη χρεοκοπία με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Και ενώ έχουμε απλωμένο το δεξί χέρι με την παλάμη ορθάνοιχτη προς τα πάνω, σφίγγουμε το αριστερό σε γροθιά προβαίνοντες σε ανεπίτρεπτα προσβλητικές ασχήμιες με περισσή προπέτεια, δηλαδή εκτός από ικέτες και επαίτες συμπεριφερόμαστε και ως ασύστολοι προπετείς, προσπαθώντας να πείσουμε τους πάντες ότι για όλα τα δεινά που μας κατατρέχουν, οκτώ χρόνια τώρα, φταίνε όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Η Ιρλανδία τα κατάφερε σε χρόνο-ρεκόρ, η Κύπρος ξεπέρασε τον κάβο και η Πορτογαλία βρίσκεται σε καλό δρόμο. Μόνο εμείς χαροπαλεύουμε τόσα χρόνια και φως πουθενά. Τι πταίει; Φταίνε μόνο οι πολιτικοί μας που αποδείχθηκαν ανίκανοι να μας βγάλουν από την κρίση; Εμείς ως ελεύθεροι ψηφοφόροι δεν φταίμε σε τίποτε; Πόσοι από εμάς δεν είμαστε αγκυλωμένοι σε ακραίες αρνητικές-δογματικές θέσεις; Πόσοι σε στείρες αρνητικές ιδεοληψίες; Πόσοι σε ακραίες εθνικιστικές θέσεις;

Πόσοι προτάσσουμε πάνω από το ατομικό μας συμφέρον το εθνικό; Πόσοι ψηφίζουμε με γνώμονα το αναμενόμενο ρουσφέτι και στέλνουμε στη Βουλή τους ίδιους ανίκανους πολιτικούς; Πόσοι ψηφίζουμε με οργή, θυμό και αγανάκτηση, χωρίς κρίση και ψύχραιμη σκέψη; Αυτά και άλλα τόσα συνθέτουν τον γρίφο που προαναφέρθηκε. Οι κοινωνιοψυχολόγοι ας το ερμηνεύσουν κι ας προτείνουν ρεαλιστικές λύσεις. Οσο για τους πολιτικούς μας, αποτελούν τον καθρέπτη μας. Αυτούς, δυστυχώς, αξίζουμε, αυτούς έχουμε. Εμείς πληρώνουμε την έλλειψη κρίσης και την κοντή μας μνήμη. Μήπως θα πρέπει να θυμηθούμε το τελευταίο τρίμηνο του 2014; «Ας προσέχαμε», είπε κάποιος ηγέτης, «αυτή είναι η Ελλάδα» και σε αυτό, ίσως έχει δίκιο.

Παναγ. Καρακατσουλης
Ομότ. καθηγητής Γεωπονικού
Πανεπιστημίου Αθηνών

Μια λύση για το Θεατρικό Μουσείο

Κύριε διευθυντά

Το Θεατρικό Mουσείο της Ελλάδος περιέχει τους θησαυρούς της θεατρικής μας ιστορίας. Και έχει πολλά και εκλεκτά εκθέματα να επιδείξει. Μεταξύ αυτών, τα κοστούμια της Μαρίας Κάλλας –δημιουργήματα του Τσαρούχη– και πολλών άλλων πρωταγωνιστών, τα οποία όμως σήμερα κινδυνεύουν να καταστραφούν. Διότι η στέγαση του μουσείου δεν είναι η ενδεδειγμένη, αφού στεγάζεται σε χώρο του Δήμου Αθηναίων, το Πολιτιστικό Κέντρο στο παλιό νοσοκομείο «Ελπίς» επί της οδού Ακαδημίας, και έχει παράλληλα μισθωθεί ένα διαμέρισμα που χρησιμοποιείται για αποθήκη. Για το οποίο προσφάτως καταδικάστηκαν σε είκοσι μήνες φυλάκιση (ευτυχώς με αναστολή) ο πρόεδρος του Μουσείου Κώστας Γεωργουσόπουλος και ο ηθοποιός Γιώργος Μιχαλακόπουλος για χρέη του μουσείου από ενοίκια του διαμερίσματος-αποθήκης.

Η Ελλάδα που δίδαξε τον κόσμο με το αρχαίο δράμα είναι αδιανόητο να μην έχει ένα μουσείο στεγασμένο σε έναν χώρο αντάξιο της θεατρικής της ιστορίας. Αποτελεί δε ευτύχημα για το μουσείο ότι επικεφαλής του βρίσκεται ο Κώστας Γεωργουσόπουλος, για τον οποίο τρέφω εκτίμηση για τη βαθιά του γνώση για το ελληνικό θέατρο και την ιστορική του διαδρομή και ο οποίος είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.

Ενας τέτοιος χώρος είναι βέβαιο ότι μπορεί να βρεθεί σε ένα τμήμα του Μεγάρου Μουσικής στη νέα πτέρυγα, που όλη, πλην της μουσικής βιβλιοθήκης, είναι κενή. Ενας αρχιτέκτονας, του οποίου το προσόν θα είναι το αναγνωρισμένο κύρος και η υψηλή ποιότητα της δουλειάς του, θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα αυτοτελές τμήμα για τη στέγαση του Θεατρικού Μουσείου.

Απευθύνομαι στην υπουργό Πολιτισμού Λυδία Κονιόρδου, λαμπρή θεραπαινίδα του θεάτρου, στην οποία αποστέλλω και την επιστολή αυτή που περιλαμβάνει την πρότασή μου και είμαι βέβαιος ότι θα προχωρήσει στην υλοποίησή της, εφόσον βέβαια συμφωνεί με αυτή.

Ιωαννης Μ. Βαρβιτσιωτης

Ο Μαρξ, οι αρχαίοι και οι Πανελλαδικές

Κύριε διευθυντά
Σωστά, νομίζω, γράφει ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος στην «Καθημερινή» τής 9ης Ιουλίου ότι οι νεόκοποι φιλελεύθεροι και η Αριστερά θεωρούν ότι η σκέψη ξεκινάει από τον Μαρξ και τον 19ο αιώνα. Γιατί όμως; Μήπως γιατί δεν έχουν διαβάσει τον Μαρξ;

Φαντάζεστε πώς θα αντιδρούσε σήμερα ο Μαρξ, αν άκουγε ότι Ελληνες οπαδοί του μάχονται τη διδασκαλία των αρχαίων ελληνικών και της αρχαίας ιστορίας; Και καλά να μην έχουν διαβάσει τη «Διαφορά της δημοκρίτειας και επικούρειας φυσικής φιλοσοφίας», έστω κι αν η υποδειγματική παρουσίαση από τον μοναδικό Παναγιώτη Κονδύλη την καθιστά απόκτημα της παγκόσμιας βιβλιογραφίας.

Να μην έχουν όμως διαβάσει ούτε το Κεφάλαιο; Ορισμένα σημεία του θα ’λεγες ότι είναι υπόμνημα στον Αριστοτέλη. Για να μη θυμίσω ότι ξεκινάει ο Μαρξ από τον Ομηρο και καταλήγει στον Σέξτο Εμπειρικό με παραπομπές στο πρωτότυπο αρχαίο κείμενο. Από αυτούς τους αρχαίους συγγραφείς θέλουμε να απαλλαγούμε οι Νεοέλληνες.

Πιστεύω πάντως ότι τα πράγματα δεν έφθασαν ακόμη στο απροχώρητο. Βεβαίως το πρόγραμμα διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση δεν είναι ιδανικό. Εχοντας όμως κοιτάξει τα δύο τελευταία χρόνια τα θέματα των Πανελλαδικών Εξετάσεων είδα ότι και εξοικείωση με τα κείμενα πρέπει να διαθέτουν τα παιδιά και επαρκή γνώση γραμματικής και συντακτικού. Βεβαίως αποφασιστική είναι η συμβολή των εκπαιδευτικών. Ευτυχώς υπάρχουν και καθηγητές αφοσιωμένοι στη δουλειά τους, ικανοί να εμπνεύσουν, αφιερώνοντας ώρες διδασκαλίας και εκτός προγράμματος.

Είναι όμως εξίσου αλήθεια ότι ορισμένες πλευρές του συστήματος παρακινούν σε στείρα αποστήθιση, που τη λέμε παπαγαλία. Αυτό θα μπορούσε να εκλείψει, τουλάχιστον στη θεωρητική κατεύθυνση, αν δεν υπήρχε γνωστό κείμενο στις Πανελλαδικές Εξετάσεις αρχαίων ελληνικών και λατινικών και αν αυξανόταν η ύλη της Ιστορίας. Παλαιότερα στις εισαγωγικές εξετάσεις της Νομικής Σχολής τα κείμενα ήταν άγνωστα και η Ιστορία περιελάμβανε την ύλη των έξι τάξεων του Γυμνασίου. Κάτι τέτοιο δεν θα εμπόδιζε φυσικά να συμπληρωθεί ο αριθμός των εισακτέων σε κάθε σχολή, αφού η ύλη θα ήταν κοινή για όλους.

Ας διατυπώσω και μιαν απορία. Στην περίπτωση του κ. Θεοδωρόπουλου η διδασκαλία των Γάλλων καθηγητών και ειδικότερα του εξαίρετου Πιέρ Βιντάλ-Νακέ έπεσε σε γη αγαθή και καρποφόρησε. Τι άραγε συνέβη με ορισμένους καθηγητές Ανωτάτων Σχολών μας, όσοι είναι αυτοί, και δεν φιλοδοξούν να ανυψώσουν τη δική μας ανώτατη εκπαίδευση στο επίπεδο των αλλοδαπών πανεπιστημίων, από τα οποία, υποθέτω, διήλθαν;

Αντ. Βαγιας – Δικηγόρος

«Εις ταν πόλη» και κραυγές

Kύριε διευθυντά

Με ευκαιρία τις εκδηλώσεις του τουρκικού κράτους για την υπ’ αριθμόν 564 επέτειο της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τις δυνάμεις των Οθωμανών (την 29η Μαΐου του 1453), νομίζω ότι είναι καιρός να αρχίσουμε και εμείς οι Ελληνες να ερευνούμε μερικά από τα πραγματικά περίεργα της όλης υπόθεσης.

– Κατ’ αρχάς γιατί οι Τούρκοι εορτάζουν ένα τέτοιο γεγονός με τόσο πάθος κάθε χρόνο; Πουθενά αλλού (σε ολόκληρη την υφήλιο) δεν έχουν γίνει τέτοιου είδους εορτασμοί για την κατάληψη μιας ξένης πόλης.

– Από πού προήλθε το νέο όνομα της Κωνσταντινούπολης (δηλαδή το Ινσταμπουλ); Αν και πιστεύεται ότι το νέο όνομα προήλθε από την κραυγή (των Οθωμανών) «Εις την πόλη», φαίνεται ότι αυτό δεν είναι απολύτως σωστό. Το πλέον πιθανό είναι να προέρχεται από την κραυγή «Εις ταν πόλη», δηλαδή να έχουμε να κάνουμε με τη δωρική διάλεκτο της ελληνικής γλώσσας και όχι με την αττική (ιωνική). Το θέμα είναι πού και πώς έμαθαν τη δωρική οι Οθωμανοί. Μάλλον απίθανο να αγόρασαν κάποιο σχετικό εγχειρίδιο σε κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο της Πόλης. Το πιο πιθανόν είναι να μιλούσε όλη η «φυλή» τη δωρική διάλεκτο. Αλλά πώς και γιατί; Θα μου επιτρέψετε να δώσω μια πιθανή λύση στο ερώτημά μας. Η αρχική περιοχή όπου εμφανίζονται οι Οθωμανοί (το Sogut της Βιθυνίας) ευρίσκεται λίγο βορειότερα του Eski Sehir (δηλαδή του βυζαντινού στρατοπέδου κεντρικών αποθηκών –άπληκτου– του Δορυλαίου). Στην ευρύτερη περιοχή (κάπως ανατολικότερα του Δορυλαίου) γύρω στο 650 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός Β΄ μετέφερε από την περιοχή των Σκοπίων βετεράνους και εν ενεργεία στρατιωτικούς επειδή δημιουργούσαν προβλήματα στην κεντρική διοίκηση των Βυζαντινών. Ο ακριβής αριθμός των εποίκων είναι άγνωστος, αλλά γνωρίζουμε ότι 30.000 από αυτούς χρησιμοποιήθηκαν για την επάνδρωση στρατιωτικού σώματος που πολέμησε εναντίον του νεοσύστατου κράτους των μουσουλμάνων.

Οι έποικοι αυτοί φαίνεται να ήσαν Αρβανίτες και Βλάχοι. Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι λίγο μετά τη μεταφορά τους στη Μικρά Ασία, η περιοχή ονομάστηκε Γορδοσέρβων. Οι σημερινοί ιστορικοί μεταφράζουν το όνομα αυτό ως «περιοχή των Σέρβων» και υπονοούν Σλάβων. Στην πραγματικότητα, οι Αρβανίτες αυτοπροσδιορίζονται ως Arberesh (δηλαδή, «ορμώμενοι από τη χώρα Arbe»). Ως γνωστόν «χώρα Αρμπέ» υπήρξε μόνον μία, η Arme Surpia ή Arme Supartu, πιο γνωστή σε εμάς ως Σωφηνή. Το Surpia πρέπει να προφερόταν Survia στη Μικρά Ασία και από αυτούς έχει (προφανώς) ονομαστεί και το έθνος των φίλων Σέρβων στα Βόρεια Βαλκάνια. Δεν είναι λοιπόν παράξενο γιατί το Tsopk των Αρμενίων (όπως αποκαλούν αυτοί τη Σωφηνή) έγινε Chopluk (η περιοχή της Δυτικής Βουλγαρίας γύρω από την πρωτεύουσα Σόφια μαζί με το κράτος των Σκοπίων). Η γλώσσα, λοιπόν, που ομιλούσαν όλοι αυτοί πρέπει να περιείχε αρκετά στοιχεία από τη μακεδονική του κράτους των Σελευκιδών της Συρίας. Ο ιστορικός Nigel Pollard (καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Swansea της Αγγλίας) υποστηρίζει ότι οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν στις λεγεώνες της Συρίας ντόπιους που ομιλούσαν την ελληνική για να μπορούν να συνεννοηθούν με τους γύρω πληθυσμούς. Ως γνωστόν, η μακεδονική διάλεκτος στηρίχθηκε στη δωρική.

Δημος Π. Γεωργιου
Πανεπιστήμιο Πάτρας

«Γιατί στέλνω το παιδί σε ιδιωτικό»

Κύριε διευθυντά

Λυπάμαι ειλικρινά για την προσέγγιση σε άρθρο (http://www. kathimerini.gr/917874/article/periodiko-k/h-erwthsh/giati-stelnw-to-paidi-moy-sto-dhmosio). Η «Καθημερινή» είναι εφημερίδα που δεν λαϊκίζει και που καταγράφει το τώρα με πολύ ουσιαστικό και αντικειμενικό τρόπο.

Ενοχλήθηκα ως αναγνώστρια με το άρθρο. Αλήθεια, γιατί τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα; Είναι σίγουρο ότι θα γέμιζε αγανάκτηση το inbox! Μήπως στα πιο πολλά ιδιωτικά σχολεία απλά οι καθηγητές έχουν σωστές σπουδές, όρεξη για επαγγελματικές παραδόσεις μαθημάτων, ελέγχονται από τη διεύθυνση, ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ, υπάρχει φύλαξη, ενδιαφέρον, θέρμανση, καθαριότητα, απαγορεύσεις, επίπεδο γενικά που είναι άσχετο με τους μετανάστες, αλλά συμβαδίζει με αυτό που θα έπρεπε να είναι το αυτονόητο; Είναι δηλαδή επιχείρημα το ότι δεν είναι για το καλό ούτε το δικό σου ούτε του παιδιού σου το να γίνεσαι λάστιχο για τις μεταφορές του; Καλύτερα λοιπόν στα χάλια της γειτονιάς για να μην ταλαιπωρείσαι καθόλου… με φουλ κρύο, την κατσαρίδα σύννεφο, τη βρωμιά και τις απεργίες των δυσαρεστημένων από μισθό εκπαιδευτικών, τις ανοιχτές στο κοινό πόρτες και το μοναδικό πολύ εμπλουτισμένο πρόγραμμα σπουδών του υπουργείου. Και μετά γίνε, όμως, λάστιχο στα δέκα φροντιστήρια που θα σου καλύψουν τα πρωινά κενά του δημοσίου (για τις ξένες γλώσσες, τα αθλήματα, τα μαθηματικά κ.ο.κ.), που θα σε εξουθενώσουν και θα αδειάσουν την τσέπη σου… Τα ιδιωτικά σχολεία δεν είναι πια «γνωριμίες», είναι ανάγκη! Θα είναι το τελευταίο που θα κόψω κι ας μην έχουμε κάποτε να ζήσουμε… Αυτές είναι παλιομοδίτικες προσεγγίσεις, δεν είναι όλα τα ιδιωτικά σχολεία επιπέδου κόσμου Κολλεγίου Αθηνών…

Τώρα, επί της ουσίας για το επίπεδο σπουδών (και το γενικότερο επίπεδο στα δημόσια σχολεία λόγω συναναστροφών, γιατί χωρίς να είναι ρατσιστικό, είναι μία πραγματικότητα το μεγάλο ποσοστό ξένων που δυσκολεύει τα πράγματα) δεν το συζητώ… πώς να προκόψει μία τάξη όπου στην 3η Γυμνασίου υπάρχουν ακόμα μαθητές που λένε το αεροδρόμιο αεροπόρτο; Το συζητούσαμε προχθές με φίλη εκπαιδευτικό. Οταν ένα μεγάλο ποσοστό της τάξης ποσώς ενδιαφέρεται να σπουδάσει και δεν τρέφει κανένα μα κανένα σεβασμό για την έννοια του σχολείου γενικότερα… όπου στο προαύλιο θες να καπνίζεις, επίσημα κάνε το… δεν ήρθες για μάθημα μία, δύο, πέντε φορές; Οι γονείς σου θα το δουν με τους βαθμούς τριμήνου… Το παιδί μας παρακολουθεί μαθήματα στην Εράσμειο, όπου υπάρχει σειρά, μεγάλη συνεργασία γονιού-σχολείου, σεβασμός σε γονιό και μαθητή, και όπου όλα του τα πτυχία τα παίρνει μόνο με τις παραδόσεις του σχολείου, και μάλιστα τα περισσότερα σε αγγλικά και γερμανικά με διάκριση. Οι εκπαιδευτικές εκδρομές έχουν ουσία και ο προσανατολισμός του σχολείου είναι η προώθηση του ρόλου: το παιδί μαθητής. Δεν χρειάστηκε να διαπληκτιστώ με το παιδί μου για κανένα αυτονόητο, φροντίζει το σχολείο να δίνει τη σωστή γραμμή για όλα, ακόμα και για το πώς πρέπει να ντυνόμαστε όταν πάμε σχολείο και όταν πραγματοποιούμε εκδρομή, και τι μας καλλιεργεί ως ανθρώπους. Και τους αξίζουν συγχαρητήρια. Μακάρι τα πράγματα να ήταν αλλιώς, κανείς δεν δίνει τόσα χρήματα αν δεν είναι απόλυτη ανάγκη.

Σμαραγδα Σ. Μπαμη

Ξηλώνουν. Αυτό ξέρουν να κάνουν

Κύριε διευθυντά

Η κυβέρνηση Σαμαρά ποινικοποίησε την κουκούλα. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ το κατήργησε. Γιατί; Η προηγούμενη κυβέρνηση είχε εξοπλίσει τις ομάδες επιβολής της τάξης. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τις αφόπλισε. Γιατί; Η Βουλή των Ελλήνων με μία πλειοψηφία 255 βουλευτών ψήφισε τον νόμο Διαμαντοπούλου για την Ανωτάτη Εκπαίδευση. Η σημερινή κυβέρνηση με τους εκάστοτε υπουργούς της καταβάλλει προσπάθειες να τον καταργήσει. Γιατί; (οι ΠΑΣΟΚΟγενείς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ με ποιο ηθικό δικαίωμα θα ψηφίσουν κατά του νόμου που πριν από μερικά χρόνια είχαν υπερψηφίσει;) Γιατί οι 153 θέλουν να αλλάξουν τον νόμο που ψήφισαν οι 255;

Γιατί θα πρέπει ο αιώνιος φοιτητής να έχει γνώμη για την εκλογή του Α ή του Β καθηγητή; Ο χθεσινός μαθητής που επαξίως μπήκε στο πανεπιστήμιο μπορεί να έχει γνώμη για έναν υποψήφιο καθηγητή; Πώς και πότε την απέκτησε;

Για όλα αυτά υπάρχει κάποια σοβαρή και πειστική απάντηση;

Τι προσπαθεί να κάνει η σημερινή κυβέρνηση; Τίποτα σωστό και σοβαρό δεν έγινε σε αυτό τον τόπο όλα αυτά τα χρόνια και ήρθαν οι φωστήρες των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να τα διορθώσουν και να τα αλλάξουν όλα; Τόσο ανίκανοι ήταν οι προηγούμενοι και ήρθαν οι ικανότεροι να δημιουργήσουν τη νέα εποχή, με τα νέα ενδιαφέροντα κ.λπ.; Είναι γεγονός ότι πρώην δευτεροετής φοιτητής (κάποτε) έγινε υπουργός επί των ημερών μας. Γιατί; Ηταν τόσο ικανός; Ο,τι καλό έγινε για τον τόπο μας στο παρελθόν πρέπει να καταργηθεί ή να συμβαδίσει με τις ιδεοληψίες της κυβέρνησης;

Σπυρος Καραντζης
Ν. Ερυθραία

«Ριζοσπαστικοποίηση προσφύγων»

Κύριε διευθυντά

Τα επεισόδια στη Μόρια προστίθενται σε μια αυξανόμενη αλυσίδα συμβάντων που δυναμιτίζουν το ζήτημα του προσφυγικού, δυσκολεύουν τη διαχείριση από πλευράς των ελληνικών αρχών και ενισχύουν τις φωνές που διατυμπανίζουν την ενδεχόμενη απειλή για την Ελλάδα. Το τελευταίο διάστημα όλο και συχνότερα εμφανίζονται δημοσιεύματα, στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, που παρουσιάζουν το ζήτημα του προσφυγικού, με αφορμή τα συχνά περιστατικά βίας, ως μία από τις σημαντικότερες απειλές για την Ελλάδα. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα ο σημαντικότερος κίνδυνος προέρχεται από την πιθανότητα ριζοσπαστικοποίησης των προσφύγων. Ωστόσο, είναι πραγματικός ο κίνδυνος της ριζοσπαστικοποίησης και αν ναι, με ποιον τρόπο μπορεί η ελληνική κοινωνία να τον αντιμετωπίσει;

Πρόσφατες μελέτες αναφέρουν πως δύο βασικοί παράγοντες επιδρούν στη ριζοσπαστικοποίηση των προσφύγων. Ο πρώτος είναι οι συνθήκες διαβίωσης στις δομές φιλοξενίας και ο δεύτερος η εχθρική στάση των χωρών υποδοχής. Η Ελλάδα έχει δεχθεί κριτική από αρκετές μη κυβερνητικές οργανώσεις για τις συνθήκες διαβίωσης στις δομές φιλοξενίας. Ωστόσο, η κριτική αυτή δεν είναι πάντα αντικειμενική. Είναι δεδομένο πως η διαβίωση σε μια δομή φιλοξενίας, ανεξάρτητα από τις προσφερόμενες παροχές, δεν είναι ποτέ μια καλή εμπειρία.

Αυτό σε συνδυασμό με το πλήθος των αιτημάτων ασύλου, καθώς και τις αντικειμενικές δυσκολίες στη διαδικασία της οικογενειακής επανένωσης, είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση του μέσου χρόνου αναμονής για την εξέταση ενός αιτήματος. Το γεγονός αυτό αυξάνει την ανασφάλεια των προσφύγων και τους ωθεί, αρκετές φορές, σε βίαιες εξάρσεις. Ο δεύτερος παράγοντας σχετίζεται με την εχθρική στάση των χωρών υποδοχής και χωρίζεται σε δύο υποκατηγορίες, την εχθρική στάση της κυβέρνησης και τη στάση της κοινωνίας. Οσον αφορά το πρώτο σκέλος, τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και το σύνολο του πολιτικού κόσμου, πλην των γνωστών εξαιρέσεων, έχουν αντιμετωπίσει το προσφυγικό με τη δέουσα προσοχή. Ωστόσο, η ελληνική κοινωνία παρουσιάζεται διχασμένη αναφορικά με την επίδραση των προσφυγικών ροών. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Pew Research Center το 55% των Ελλήνων θεωρεί πως οι προσφυγικές ροές ενδεχομένως να αυξήσουν τον κίνδυνο της τρομοκρατίας της χώρας. Επιπροσθέτως, το 65% αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες από το Ιράκ και τη Συρία ως άμεση απειλή. Η αντίληψη αυτή βασίζεται στην αρνητική επίδραση των προσφυγικών ροών στην οικονομία και την κουλτούρα της Ελλάδος. Από αυτά προκύπτει πως οι δύο από τις τρεις απαιτούμενες συνιστώσες για τη ριζοσπαστικοποίηση των προσφύγων υπάρχουν στην Ελλάδα. Ταυτόχρονα, μας δίνεται και μια σαφής εικόνα για το πού πρέπει η ελληνική πολιτεία να στοχεύσει ώστε να καταπολεμήσει αυτό το φαινόμενο.

Δρ Νικολαος Λαμπας
Διδάσκων Πανεπιστημίου
Πειραιά, συγγραφέας του άρθρου «Αποτελεί το προσφυγικό απειλή για την Ελλάδα», Foreign Affairs (Hellenic Edition), Ιούνιος/Ιούλιος 2017

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ