Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Το θέμα είναι τώρα τι λες

Κύριε διευθυντά
Χάρηκα βλέποντας στην «Καθημερινή» της Κυριακής 23.7 το άρθρο της κ. Μαρίας Δαμανάκη. Αλλά γιατί να είναι το θέμα του τόσο παλιό; Γιατί η κ. Δαμανάκη, όπως και άλλοι επιτυχημένοι πολιτικοί που κάποτε ξεχώρισαν, αναγνωρίστηκαν και υπηρέτησαν σε μεγάλες θέσεις –ο Κώστας Λαλιώτης, παράδειγμα, και ο Πέτρος Ευθυμίου– δεν εκφράζουν δημόσια τη γνώμη τους για τα σημερινά πράγματα; Πώς ξέχασαν το ερώτημα που με τόσο ενάργεια διατύπωσε αληθινός ποιητής από τον χώρο τους, ο Μανόλης Αναγνωστάκης, όταν στη συλλογή του «Ο στόχος» έγραψε: Το θέμα είναι τώρα τι λες / Καλά φάγαμε, καλά ήπιαμε / Καλά τη φέραμε τη ζωή μας ώς εδώ / Μικροζημίες και μικροκέρδη συμψηφίζοντας / Το θέμα είναι τώρα τι λες.

Φανης Κακριδης, Φιλόλογος

Οι «σκαπανείς» του Πολυτεχνείου

Κύριε διευθυντά
Στην εφημερίδα σας στις 22/6/2017 δημοσιεύθηκε άρθρο του κ. Απόστολου Λακασά αναφερόμενο στην ιστορία του ΕΜΠ και με την επισήμανση ότι «σταθμό στην εξέλιξη της λειτουργίας του ΕΜΠ αποτελεί το 1863, οπότε έγινε ριζικότερη αναδιοργάνωση του ιδρύματος». Στην εξέλιξη αυτή σημαντική υπήρξε η συμβολή των αξιωματικών Μηχανικού και, όπως αναφέρει ο αείμνηστος Κ.Η. Μπίρης στην ιστορία του ΕΜΠ: «Το σχολείον λειτούργησε ευθύς εξ αρχής υπό στρατιωτικήν Διοίκησιν και στρατιωτική τάξη. Η διεξαγωγή υπηρεσίας του σχολείου εγένετο κατά το τυπικόν στρατιωτικής μονάδος».

Πρώτος διευθυντής, 1837-1943, ο Βαυαρός λοχαγός Μηχανικού Φρειδερίκος Τσέντνερ· 2ος διευθυντής, 1843-1862, ο αρχιτέκτων Λύσανδρος Καυταντζόγλου· πρώτος αξιωματικός Μηχανικού ως καθηγητής, ο ανθυπολοχαγός (ΜΧ) Θ. Κομνηνός, την περίοδο 1837-1857. Ακολουθούν άλλοι 15 αξ/κοί (ΜΧ) μέχρι το 1901.

Από το 1863 έως το 1901 διευθυντές είναι αξ/κοί (ΜΧ), με μία παρεμβολή το 1876-1878 φιλολόγου καθηγητή του αυτού σχολείου. Τελευταίος διευθυντής το 1878 μέχρι του θανάτου του το 1901 ο ταγματάρχης (ΜΧ) Αναστάσιος Θεοφιλάς. Υπήρξε αυστηρός στη λειτουργία του Ιδρύματος, «η αυστηρότης του αντί να κινήση την αντιπάθειαν, κίνησε την λατρείαν όλων και την βαθείαν εκτίμησιν προς τον Αναστάσιον Θεοφιλά».
Το 1863 δημοσιεύεται διάταγμα «περί διοργανισμού και διευθύνσεως του Ιδρύματος». Το 1887 το Πολυτεχνείον διαμορφώνει δύο ανώτερες σχολές, τετραετούς φοιτήσεως, των Πολιτικών Μηχανικών και Μηχανουργών και άλλη σχολή των Γεωμετρών εργοδηγών. Ο ακαδημαϊκός καθ. ΕΜΠ Α. Χ. Βουρνάζος κατά τον εορτασμό της συμπληρώσεως εκατό χρόνων από της λειτουργίας του (1837-1937) αναφέρει (τεχν. χρον. Ιούλιος 1939):

«Ο Αναστάσιος Θεοφιλάς υπήρξεν αναμφισβήτως ο άνθρωπος όστις εχρειάζετο διά να διαμορφώσει εν αυτώ την μεγάλην μεταβολήν του 1887. Η εξαίρετος φιλεργία, η κραταία θέλησις, ο φύσει και έξει πειθαρχικός χαρακτήρας, του ατρέπτου εκείνου στρατιωτικού, υπήρξαν οι οδηγήτριαι αρεταί αίτινες προσέδωσαν εις το Πολυτεχνείον την εντελώς ιδιόμορφον αυτού εμφάνισιν και πρέπει να τονισθεί ότι τούτο οφείλεται κατά μέγιστον βαθμόν εις την αυστηράν πειθαρχίαν ην εφήρμοσεν ο Α.Θ. και την οποίαν οι μεταγενέστεροι εθεώρησαν έκτοτε ως παράδοσιν ιεράν». Αυτά όμως που συμβαίνουν στις μέρες μας στον χώρο του Πολυτεχνείου και παγωμένη η κοινωνία παρακολουθεί, ηχούν ως κτύπημα «στο σπίτι εκείνο» που λειτουργεί σήμερα ως Ναός της Δημοκρατίας.

Χαραλ. Π. Παναγιωταρεας, Τξχος Μηχανικού ε.α., Παπάγου

Τότε που ο Μπιλ έβαλε τα γέλια

Κύριε διευθυντά
Μετά τις τελευταίες κυβερνητικές επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης, αλλά και τις καταιγιστικές αποκαλύψεις από το βιβλίο του Βαρουφάκη, διαγράφονται για έναν νηφάλιο παρατηρητή οι πραγματικές ικανότητες και ο χαρακτήρας του πρωθυπουργού. Ο Αλ. Τσίπρας, όπως και κάθε νέος άνθρωπος, είχε τη δικαιολογημένη φιλοδοξία της μεγάλης ανέλιξης. Σε αντίθεση όμως με το πρότυπό του Ανδρ. Παπανδρέου, δεν φρόντισε να οπλιστεί με γνώση ανάλογη των προσδοκιών του.

Εξ απαλών ονύχων συνειδητοποίησε την εκμαυλιστική δύναμη του λαϊκισμού μέσω των μαθητικών καταλήψεων. Επέλεξε λοιπόν την εύκολη οδό της ήσσονος προσπάθειας εμπιστευόμενος αποκλειστικά το αναντίρρητο επικοινωνιακό του χάρισμα.  Ομως, ο Αλ. Τσίπρας στόχευσε δυσανάλογα ψηλά. Ασφαλώς θα διέπρεπε ως κρατικοδίαιτος συνδικαλιστής. Αλλο όμως επιτυχημένος συνδικαλιστής και άλλο πρωθυπουργός ευρωπαϊκής χώρας. Για αυτά τα αξιώματα απαιτείται γνώση, τριβή με ανώτερες θεωρίες οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών επιστημών, εις τρόπον ώστε να είναι σε θέση να αξιολογήσει καταστάσεις, να πάρει σωστές αποφάσεις, να είναι σε θέση να επιλέξει άξιους συνεργάτες και να μη γίνεται υποχείριο ανθρώπων αναξιόπιστων και ιδεοληπτικών. 

Η ιλιγγιώδης άνοδος του Αλ. Τσίπρα και η αναπάντεχη επιτυχία του επέφεραν την αναμενόμενη κατάληξη και την επιβεβαίωση της de facto αποτυχίας ανθρώπων με έλλειψη πραγματικών προσόντων σε υψηλά αξιώματα. Αλλο είναι να έχεις πραγματική παιδεία και μόρφωση και άλλο να έχεις ως μοναδικό εφόδιο τα φροντιστήρια του εκάστοτε κομματικού «ινστρούχτορα» και τη μονοδιάστατη ιδεοληπτική άποψη.

Παράλληλα όμως, αυτή η ιλιγγιώδης άνοδος ενίσχυσε μια παρεξηγημένη αυτοπεποίθηση, η οποία αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα των αδαών. Αυτή η κακώς εννοουμένη αυτοπεποίθηση τον οδήγησε, εκτός των άλλων, στην ανεκδιήγητη συνέντευξη, άνευ μεταφραστού, με έναν εκ των χαρισματικοτέρων και ικανοτέρων προέδρων της Αμερικής, ο οποίος Μπιλ Κλίντον δεν ήταν σε θέση να συγκρατήσει τα γέλια του. Και το χειρότερο όλων είναι ότι αυτή η άθλια συνέντευξη που υπήρξε κόλαφος για κάθε νοήμονα Ελληνα ο οποίος είδε τον πρωθυπουργό του να εκτίθεται ανεπανόρθωτα, ουδόλως προβλημάτισε τον ίδιο, για να μη πω ότι τη θεώρησε και επιτυχία.

Κατόπιν τούτων, επαφιέμεθα στη Θεία Πρόνοια (ή μάλλον στον Ελεήμονα Θεό της Ελλάδος) και ελπίζουμε εις μη χειρότερα.

Χρηστος Λαμπροπουλος, Κηφισιά

Το παράλογον έχει βαθιές ρίζες

Κύριε διευθυντά
Η περιπέτεια του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού με την εμπλοκή του Δασαρχείου μού θυμίζει κάποια ανάλογη εμπειρία μου. Επί δικτατορίας, ο Οργανισμός Διαχειρίσεως Εκκλησιαστικής Περιουσίας (ΟΔΕΠ) λαμβάνει τελεσίγραφο: «΄Η προχωράτε σε αξιοποίηση της παραλιακής εκτάσεως μεταξύ Βουλιαγμένης και Βάρκιζας ή σας την παίρνουμε και τη δίνουμε στον ΕΟΤ». Την αξιοποίηση της έκτασης αναλαμβάνει η από την Εκκλησία συσταθείσα Εταιρεία Προγραμματισμού και Ανάπτυξης ΕΠΑ, με διευθύνοντα σύμβουλο τον κ. Γιάννη Παλαιοκρασσά, πρώην στέλεχος του γραφείου Δοξιάδη. Συντάσσεται η μελέτη εγκατάστασης προτύπου camping, συνοδεύεται με μελέτη κηποτεχνικής διαμόρφωσης περιβάλλοντος χώρου, προβλέπεται η φύτευση χιλιάδων δένδρων, θάμνων και λοιπών ανθοκομικών φυτών, καθώς και μεγάλες επιφάνειες χλοοταπήτων.

Ο Εθνικός Οργανισμός Τουρισμού (ΕΟΤ) και οι λοιπές αρμόδιες υπηρεσίες εγκρίνουν τις μελέτες και εγκαθίστανται τα εργοτάξια. Stop! Επεμβαίνει το Δασαρχείο Πειραιά! «Η έκταση είναι δασική!» Γιατί είναι δασική;

Σε μια άκρη της έκτασης υπάρχει μια συστάδα μισόξερων από την αρμύρα της θάλασσας σχίνων, επιφανείας περίπου δέκα (10) τετραγωνικών μέτρων! Οπως καταλαβαίνετε, οι χιλιάδες δένδρων, θάμνων και λοιπών φυτών της κηποτεχνικής μελέτης, για το Δασαρχείο, ήταν ανύπαρκτες. Φυσικά, τότε το καθεστώς δεν έδειχνε κατανόηση σε τέτοιους παραλογισμούς και η εγκατάσταση του camping ολοκληρώθηκε.
Και η απορία μου είναι: Πού οφείλεται η αδυναμία της Δημοκρατίας μας να ορθοφρονεί;

Παν. Χρ. Καραγεωργος, Γεωπόνος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ