Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τολμήστε: Εισαγωγή σε ΑΕΙ με κλήρωση...

Κύριε διευθυντά
Πιστός στο δόγμα ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Κώστας Γαβρόγλου αποφασίζει, εφόσον η οποιαδήποτε διάκριση αποτελεί έγκλημα, οι σημαιοφόροι να γίνονται εγκληματίες διά κλήρου. Νομίζω ότι αυτό αποτελεί μία αξιόπιστη επιλογή που πρέπει να επεκταθεί παντού. Οχι μόνο στο δημοτικό, αλλά σε όλα τα επίπεδα εκπαίδευσης. Η προαγωγή των μαθητών σε δημοτικά σχολεία, γυμνάσια και λύκεια να γίνεται με κλήρωση. Η εισαγωγή στις ανώτατες σχολές ομοίως και η αποφοίτηση από τα πανεπιστήμια αποκλειστικά και μόνο με κλήρωση. Ετσι, θα καταργηθεί επιτέλους διά παντός το εξαντλητικό σύστημα διαγωνισμών (τύπου survivor όπως ελέχθη) και οι νέοι να έχουν όλο τον χρόνο να ερωτεύονται και να πίνουν τον καφέ τους (και αυτό ελέχθη) και όχι να εξαντλούνται ψυχικά και σωματικά με ανούσιες εξετάσεις.

Νίκος Περδικάρης, Λουτράκι Κορινθίας

«...τη μυστική βοή των πλησιαζόντων»

Κύριε διευθυντά
«Πού απεσύρθηκε, πού εχάθηκε ο Σοφός;» (Κ. Π. Καβάφης, «Είγε ετελεύτα»). Στο ποίημα «Σοφοί δε προσιόντων» ο Κ. Π. Καβάφης, αναδιατυπώνοντας τον λόγο του Απολλώνιου του Τυανέα προς τον αυτοκράτορα Δομιτιανό, διακρίνει τους «σοφούς», οι οποίοι «αντιλαμβάνονται τα προσερχόμενα», από τον απλό άνθρωπο, που γνωρίζει μόνο «τα γινόμενα».

Η καβαφική διάκριση έχει βέβαια πανανθρώπινη ισχύ αλλά υπάρχει μια ειδικότερη διάστασή της που μας αφορά άμεσα. Εννοώ ότι η καταστροφική επιλογή ενός αριστερού κόμματος για να κυβερνήσει την ελληνική αστική δημοκρατία –με το ενδεχόμενο αυτή η επιλογή να μας επιφυλάσσει ακόμη οδυνηρότερες εξελίξεις– προήλθε από την ψήφο όσων είχαν κλείσει τα αυτιά τους στις συνεχείς προειδοποιήσεις των ενημερωμένων πολιτών.

Την πλειοψηφία των δύο εκλογικών αναμετρήσεων του 2015 ουδέποτε απασχόλησε το πρόβλημα ότι, επιδιώκοντας να βελτιώσουν –όπως πίστευαν– την οικονομική τους κατάσταση,  έβαζαν τη χώρα σε κίνδυνο. Για να είμαι ακριβής, δεν ήσαν καν σε θέση να το αντιληφθούν, εφόσον κατά τον ποιητή «Εις την οδόν έξω, ουδέν ακούουν οι λαοί».

Δύο χρόνια αργότερα η κατάσταση παραμένει η ίδια, παρόλο που η απειλή καθημερινά μεγεθύνεται. Εννοώ ότι η δημοσκοπική αντίθεση της πλειονότητας των πολιτών προς την κυβέρνηση δεν απεικονίζει την εγρήγορσή τους να υπερασπιστούν το μείζον, δηλαδή τη δημοκρατική ομαλότητα, αλλά εκφράζει κυρίως τη δυσαρέσκεια από την κατάρρευση των εισοδημάτων τους.

Ως απάντηση στο διαχρονικό πρόβλημα της τυραννίας της δημοκρατίας, ο Καβάφης μάς προτρέπει να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στους «σοφούς». Εγραψε (ή καλύτερα ξαναδούλεψε) το αινιγματικό ποίημα «Σοφοί δε προσιόντων», σύμφωνα με το οποίο οι «σοφοί» είναι σε θέση να ακούσουν «τη μυστική βοή των πλησιαζόντων γεγονότων», τον Μάιο του 1915, όταν είχε ξεκινήσει η διαμάχη του Βενιζέλου με τον Κωνσταντίνο. Δεδομένου ότι ο Αλεξανδρινός υπήρξε ο Νεοέλληνας ποιητής με την οξύτερη ιστορική συνείδηση, ο αναγνώστης νομιμοποιείται να κάνει καμιά φορά εύλογους συνειρμούς με την επικαιρότητα του χρόνου συγγραφής ενός ποιήματος.

Στην προκειμενη περίσταση, μάλιστα, θα θυμηθεί ότι ο Καβάφης αξιοποίησε στην ποίησή του το εύρημα της προειδοποίησης των  «σοφών»  προς ιστορικά πρόσωπα (τον Ιούλιο Καίσαρα και τον Μιθριδάτη Ε΄ τον Ευεργέτη).

Στη σημερινή Ελλάδα υπάρχουν πολλές χιλιάδες ενημερωμένοι πολίτες, αλλά τι απέγιναν οι «σοφοί» του Καβάφη; Αναζητείται ο σύγχρονος Απολλώνιος, ο «θείος ανήρ», που θα επανεμφανιστεί, μετά τη θρυλούμενη ανάληψή του από το ιερό της Δίκτυννας στην Κρήτη («Είγε ετελεύτα»), και θα μας αποκαλύψει αν η θητεία της παρούσας κυβέρνησης θα κλείσει ομαλά ή όχι. Υπάρχουν όρια στην επικίνδυνη καλλιέργεια της πόλωσης και του διχασμού;

Πού θα οδηγήσει η επίμονη κατασκευή «εχθρών» και ποιος θα είναι ο τελικός «εχθρός», εσωτερικός ή εξωτερικός; Πού θα καταλήξει η μεθοδική επιχείρηση της εκτελεστικής εξουσίας για την εκ των ένδον άλωση της δημοκρατίας, με τις συστηματικές επιθέσεις κατά της συνταγματικής και θεσμικής ομαλότητας; Επιφυλάσσουν άραγε στη χώρα κάποια περιπέτεια για να διατηρήσουν την εξουσία πάση θυσία;

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστήμιο Κρήτης- Τμήμα Φιλολογίας

Διαπλοκή των εξουσιών

Κύριε διευθυντά
Ολα τα φαινόμενα συγκρούσεως και οι προσπάθειες ποδηγετήσεως της δικαστικής εξουσίας από τα ολοκληρωτικής νοοτροπίας μέλη της εκτελεστικής σήμερα, προεξάρχοντος του ίδιου του πρωθυπουργού, οφείλονται κατά την άποψή μου και στο άρθρο 90 παρ. 5 του ισχύοντος Συντάγματος και στο δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι  των δικαστικών.

Με το άρθρο του Συντάγματος οι προαγωγές των ανωτάτων δικαστών γίνονται με πρόταση της εκτελεστικής εξουσίας (Υπουργικό Συμβούλιο) και όχι με πρόταση της ίδιας της ανεξάρτητης Δικαιοσύνης μετά δικές της αρχαιρεσίες. Από προσωπική εμπειρία γνωρίζω παλαιούς συναδέλφους που τελικά επέλεξαν δικαστική σταδιοδρομία, οι οποίοι όταν έφτασαν στις ανώτερες βαθμίδες, ήρθαν σε επαφή με κόμματα για να εξασφαλίσουν τη μη παράλειψή τους στην επιλογή των ως ανωτάτων.

Μεταξύ αυτών ήταν κυρίως οι συνδικαλιζόμενοι με τη συχνή τους επαφή όχι μόνο με τους εκάστοτε υπουργούς Δικαιοσύνης αλλά και με πρωθυπουργούς. Χαρακτηριστικότερη και αναίσχυντη περίπτωση του είδους αυτού είναι η τελικά, παρά τις αντισυνταγματικές προσπάθειές της, συνταξιοδοτηθείσα Βασιλική Θάνου.

Στην επόμενη συνταγματική αναθεώρηση και το άρθρο 90, 5 Σ θα πρέπει να αλλάξει και ο συνδικαλισμός των δικαστικών ενδεχομένως να απαγορευθεί. Χειρότερη «διαπλοκή» από αυτήν της εκτελεστικής με τη δικαστική εξουσία σε μια δημοκρατία δεν υπάρχει.

Στρατής Στρατήγης, Επ. δικηγόρος Δ.Ν., τ. βουλευτής Επικρατείας

Οι χρεώσεις για τις e-συναλλαγές

Κύριε διευθυντά
Στις 30 Ιουλίου ο Πάσχος Μανδραβέλης έγραψε το άρθρο «Το κόστος των ηλεκτρονικών συναλλαγών». Η κοινή λογική συμφωνεί απόλυτα με το άρθρο και οι συναλλασσόμενοι με τις τράπεζες έχουν πολλά να πουν για τις απαράδεκτες χρεώσεις που υφιστάμεθα. Είναι εξοργιστικό να έχουν ανακεφαλαιοποιηθεί οι τράπεζες με χρήματα πρακτικώς όλων των φορολογουμένων και από την άλλη να βάζουν καθημερινά το χέρι τους στην τσέπη όσων κάνουν κάθε τραπεζική συναλλαγή.

Το τονίζει και ο αρθρογράφος, αλλά σίγουρα είναι προκλητικό να μεταφέρεις ηλεκτρονικά χρήματα από μία σε άλλη τράπεζα και να παρακρατούνται τόσα χρήματα, τη στιγμή που και για τις δύο τράπεζες δεν υπάρχει κανένα κόστος. Είναι επίσης απαράδεκτες οι χρεώσεις που επιβάλλονται στη χρήση καρτών για τα καταστήματα και τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Ο αρθρογράφος όμως δεν έγραψε τι θα πρέπει το κράτος να κάνει για τον εξορθολογισμό όλων αυτών των πρακτικών που οι τράπεζες τόσα χρόνια καθιέρωσαν.  Παραμένει –το κράτος– απαθής παρατηρητής, όπως σε τόσους άλλους τομείς, που κατάντησαν τη χώρα αποτυχημένη και χρεοκοπημένη;

Δημήτρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ