Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ο Μιχαήλ Ψελλός (και) διαχρονικός

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το σχόλιο του Κώστα Λεονταρίδη για το Βυζάντιο στην «Κ» της 26.7.2017, και την αναφορά του στον «ύπατο των φιλοσόφων» της εποχής του (11ος αιώνας) Μιχαήλ Ψελλό, ο οποίος στη «Χρονογραφία» του επαινεί τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου Βασίλειο Β΄ (976-1025 μ.Χ.), γνωστό ως Βουλγαροκτόνο, θα ήθελα να αναφερθώ, λίαν συνοπτικά, στον τελευταίο, Στρατιώτη-Αυτοκράτορα, της ένδοξης Μακεδονικής δυναστείας, ο οποίος απογείωσε, στην ύψιστη ακμή της, τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Ηταν προνοητικός, λιτοδίαιτος, με υψηλή αίσθηση του καθήκοντος, άγρυπνος φρουρός των συνόρων και του δημοσίου χρήματος. Οταν πέθανε τα ταμεία της αυτοκρατορίας ήταν γεμάτα νομίσματα και το αποθεματικό φάνταζε απεριόριστο. Μόλις όμως το δημόσιο χρήμα άρχισε να διασπαθίζεται από ανίκανους και ανεύθυνους αυτοκράτορες, οι οποίοι διεδέχθησαν τον Βασίλειο Β΄, αυτό υπήρξε η αρχή του τέλους της αυτοκρατορίας στη μακρόσυρτη πορεία της παρακμής. Ετσι γράφει ο Μιχαήλ Ψελλός –η απόδοση στη νεοελληνική είναι του Βρασίδα Καραλή– «Επειδή –η εξουσία– σε πολλούς και για πολύ καιρό επιδαψίλευσε άφθονες χορηγίες, ακόμη και αυτό το οποίο έγινε αφορμή τόσων επαίνων… αυτό ακριβώς ήταν που καταλεηλάτησε τα πάντα –στο έσχατο σημείο της καταπτώσεως–, αυτό μάλιστα και τίποτε άλλο ήταν η πρωταιτία της πτώσεως». Αναρωτιέμαι τι διαφορετικό συνέβη, απ’ αυτό που περιγράφει ο Μ. Ψελλός, κατά τη μακρόσυρτη πορεία της μεταπολίτευσης;

Αντωνης Ν. Βενέτης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Μια σκυταλοδρομία ανευθυνότητας
 

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της Κυριακής (25/6/17) διάβασα, ως συνήθως, την επιφυλλίδα του έγκριτου συνεργάτoυ σας κ. Χρήστου Γιανναρά που αναφέρεται στις «συγγραφές των αυτουργών», δηλαδή στις... έντυπες πρoσπάθειες μερικών από όσους κυβέρνησαν τη χώρα μετά τη μεταπολίτευση να δικαιολογήσουν τα πεπραγμένα τους. Σημειώνω ότι ο κ. Γιανναράς, σε άλλες επιφυλλίδες του, έχει «περιποιηθεί» δεόντως και τους  νυν κυβερνώντες, η απουσία όμως ταυτόχρονης συγκριτικής αναφοράς μπορεί να δημιουργήσει εσφαλμένες εντυπώσεις· υπό την έννοιαν αυτή, η παρούσα διεκδικεί συμπληρωματικό απλώς ρόλο.

Ασφαλώς κανείς δεν ξεχνά τους θλιβερούς ηγετίσκους που μοίραζαν πιστοποιητικά... θωρακισμένης οικονομίας και χρήματα από... άδεια ταμεία στον, «χαμηλής, κατά κεφαλήν, καλλιέργειας» λαό ή χρησιμοποιούσαν τους πακτωλούς των ευρωπαϊκών πακέτων και προγραμμάτων όχι για να αναπτύξουν μια πραγματικά ανταγωνιστική και βιώσιμη οικονομία αλλά για να εξασφαλίζουν την επανεκλογή τους! Δίκαιο θα ήταν όμως, παραλλήλως με τις τότε αστικοδημοκρατικές κυβερνήσεις, να κρίνονται και οι αντίστοιχες προοδευτικές, λεγόμενες, αντιπολιτεύσεις του αριστερού χώρου. Ελπίζω να συμφωνούμε όλοι ότι στη δημοκρατία ο ρόλος της αντιπολιτεύσεως δεν είναι διακοσμητικός, περιοριζόμενος σε ένα επαναλαμβανόμενο «όχι»· είναι θεσμικός και κρίσιμος όταν ασκείται ως αυστηρή πλην καλόπιστη κριτική του κυβερνητικού έργου και προσκομίζει στον κοινοβουλευτικό βίο προτάσεις που βεβαίως θα έχουν ανάλογη μεταχείριση από μέρους της πλειοψηφίας. Αν λοιπόν οι κυβερνήσεις των «προηγουμένων» ήσαν κακές, ήσαν άραγε καλύτερες οι αντιπολιτεύσεις της ίδιας περιόδου; Οταν οι τότε κυβερνώντες προικοδοτούσαν ξέφρενα γλεντοκόπια, ψεύτικες επιδοτήσεις αγροτικών προϊόντων, αχρείαστους διορισμούς, αυξήσεις μισθών, γενναίες συντάξεις στα 35 και χειμάρρους τραπεζικών δανείων, όταν αποκοίμιζαν τους ψηφοφόρους με την περιβόητη «πιστοληπτική ικανότητα» της χώρας και τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης με... δανεικά για να τους φορτώνουν έναν «εξωφρενικό δανεισμό», μήπως οι τότε αντιπολιτευόμενοι όλα αυτά τα έβρισκαν παράλογα, απαράδεκτα και απορριπτέα; Μήπως κινητοποιούσαν τους οπαδούς τους με αίτημα το νοικοκύρεμα του τόπου ή θεωρούσαν ψιχία τις όποιες παροχές και συντάξεις πείνας τις σημερινές των... υψηλοσυνταξιούχων; Να μην ξεχνούμε τους θρήνους και κοπετούς για τα πρώτα στην παχυσαρκία ελληνόπουλα που λιποθυμούσαν στα σχολεία... από πείνα, τους νέους που αυτοκτονούσαν απελπισμένοι από τα μονοψήφια ποσοστά ανεργίας, τους αγρότες που αγωνίζονταν να επιβιώσουν στις λουκούλειες τράπεζες των ολονυκτίων πολιτιστικών εκδηλώσεων κ.λπ. κ.λπ.; Ας θυμόμαστε τους άθλιους κυβερνήτες αλλά και τους επίσης άθλιους αντιπολιτευόμενους! Αν οι πρώτοι έχουν την πρώτη ευθύνη για το κατάντημα της χώρας, τη δεύτερη ευθύνη την έχουν οι δεύτεροι! Και όσοι έχουν μικρότερη ευθύνη γι’ αυτό το τραγικό παρελθόν (και παρόν) δεν είναι ανεύθυνοι και αθώοι αλλά συνυπεύθυνοι και συνένοχοι! Εν αγαστή συμπνοία με τους κυβερνητικούς ξεσηκώθηκαν και χλεύασαν τους δυο - τρεις αληθινούς προφήτες των επερχομένων δεινών (Μάνο, Γιαννίτση, Παπαδόπουλο κ.ά.) που στάλθηκαν στα σπίτια τους από όλους εμάς τους νοήμονες ψηφοφόρους και, σήμερα, πάλι εν αγαστή συμπνοία προσυπογράφουν τα δήθεν επικατάρατα μνημόνια προσπαθώντας να θολώσουν τα νερά με τις κοινοτοπίες των «πρέπει» και «οφείλουμε» ή και με ακόμη πιο χοντροκομμένες «αρλούμπες»!

Ο κ. Γιανναράς απορεί πώς ο πολιτικός μας όχλος δεν διερωτάται γιατί άλλες χώρες με ανάλογα προβλήματα ανέκαμψαν γρήγορα, ενώ εμείς δεσμευόμαστε με όρους υποτέλειας για σαράντα πέντε (και βάλε!), ακόμη, χρόνια. Είναι νομίζω απλό. Οι χώρες που ανέκαμψαν έχουν πολίτες και πολιτικούς καλύτερους από εμάς. Και είναι καλύτεροι γιατί έχουν καλύτερη παιδεία! Αυτή τους προστατεύει από την «ασκεψία», απότοκο της «αγλωσσίας», που εξασφαλίζει σε μας ανίκανες κυβερνήσεις και ανεύθυνες αντιπολιτεύσεις!

Γεωργιος Ν. Παπαδακης, Συντ/χος Παιδίατρος, Ηράκλειον Κρήτης

«Δικαιοσύνη αλα καρτ;»

Κύριε διευθυντά
Οι συριζαίοι κάθε μέρα που περνάει φωνασκούν όλο και περισσότερο κατά της Δικαιοσύνης. Η οποία (Δικαιοσύνη) κρίνει και δικάζει τις διάφορες υποθέσεις που περνούν από τα χέρια της, που τίθενται υπό την κρίση της με βάση το Σύνταγμά μας. Και τους ισχύοντες νόμους μας. Οι συριζαίοι όμως θέλουν μια διαφορετική Δικαιοσύνη. Θέλουν μια Δικαιοσύνη που να λειτουργεί σύμφωνα με τα στενά κομματικά τους συμφέροντα και τις διάφορες μνημονιακές δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει έναντι των ξένων δανειστών μας. Με άλλα λόγια, τη θέλουν τη Δικαιοσύνη να συμπεριφέρεται και αυτή ως μια πολιτική συνιστώσα τους. Ο στόχος της κυβέρνησης είναι πια ξεκάθαρος. Ο στόχος της δεν είναι η επίλυση των διαφόρων κοινωνικών μας προβλημάτων, αλλά ο ασφυκτικός έλεγχος του κρατικού μας μηχανισμού. Και του δικαστικού μας σώματος φυσικά. Και αυτόν τον έλεγχο τον επιδιώκει με μια σταδιακή στελέχωση όλων των δημοσίων υπηρεσιών με τους πιο ακραίους αριστερούς. Αυτός είναι ο μακροπρόθεσμος σκοπός της κυβέρνησης. Και εν μέρει τον έχει πετύχει αυτόν τον σκοπό της. Και αυτή την αντιδημοκρατική στρατηγική της την έχει συνδυάσει και με την κατατρομοκράτηση της κοινωνίας μας. Η οποία ασκείται σχεδόν καθημερινά από αυτές τις εξτρεμιστικές οργανώσεις που δρουν με κουκούλες, μολότοφ, βαριοπούλες, λοστούς, σπασμένα μάρμαρα και διάφορα άλλα φονικά όργανα. Και αυτά τα εγκληματικά στοιχεία με την κάθε εξόρμησή τους μεταβάλλουν σε βομβαρδισμένα τοπία διάφορες περιοχές κυρίως της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Ως ένας απλός πολίτης που είμαι, έχω να πω σε όλες τις αντικυβερνητικές πολιτικές και κοινωνικές μας δυνάμεις ότι η δημοκρατία μας απειλείται άμεσα με κατάλυση. Και δεν απειλείται ούτε από κάποιον ξένο κατακτητή ούτε από κάποιους κινηματίες αξιωματικούς. Από τους κυβερνώντες μας απειλείται.
Τακης Σουβαλιωτης
Χαλανδρίτσα Πατρών

Φέτα Μόντρεαλ, φέτα Ρότερνταμ, φέτα Αδάνων και όλες ΠΟΠ; Στον αγώνα!

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το σχόλιο της δημοσιογράφου Τάνιας Γεωργιοπούλου στην εφημερίδα της 28.7.2017 με τίτλο «Το λευκό τυρί κάνει καριέρα», θα ήθελα να επισημάνω τα ακόλουθα:

Είμαι συνταξιούχος γεωπόνος σήμερα έχοντας θητεύσει στην υπηρεσία του υπουργείου Γεωργίας. Ημουν ο πρώτος εισηγητής του υπουργείου Γεωργίας για την πολιτική της φέτας το 1985 και αισθάνομαι την υποχρέωση να αναφέρω ότι ακολουθείται λάθος πολιτική από το 1987 έως και σήμερα και γι΄ αυτό η χώρα οδηγήθηκε σε αδιέξοδο σήμερα σχετικά με το ζήτημα. Συγκεκριμένα το πρώτο λάθος ήταν όταν τροποποιήθηκε «από άνω» η αρχική εισήγησή μας. Αυτή προέβλεπε ότι η φέτα παράγεται σ’ όλη την επικράτεια της χώρας, επακόλουθο της εκτροφής αιγοπροβάτων σε όλη την Ελλάδα. Αντ΄ αυτού εμφανίστηκε στο ΦΕΚ του 1987 ότι παράγεται μόνο στην ενδοχώρα και εξαιρέθηκαν τα νησιά. Λίγο αργότερα, με τροποποίηση προστέθηκε στον Κώδικα Τροφίμων μόνον η νήσος Λήμνος.

Δεύτερο λάθος ήταν η πρόταση του υπουργείου να καταγραφεί και να ενταχθεί η φέτα ως προϊόν ΠΟΠ (Προϊόν Ονομασίας Προέλευσης) στον Κώδικα Τροφίμων. Δηλαδή, «κάθε χωριό και φέτα». Αυτή η τοποθέτηση αντιβαίνει και αντίκειται στον ορισμό ενός προϊόντος ΠΟΠ. Ενα προϊόν ονομάζεται ΠΟΠ όταν παράγεται σε καθορισμένη περιοχή, με ιδιαίτερες κλιματολογικές συνθήκες και εκτροφή και παραγωγή με ειδική τεχνολογία κ.ά. και συνεπώς καθορισμένης ποσοτικής παραγωγής. Συνεπώς ερχόμαστε σε αντίφαση και δίνουμε και επιχειρήματα εύκολα στους ανταγωνιστές μας, περιορίζοντας από μόνοι μας ως χώρα και την παραγωγή μας και τις εξαγωγές μας. Γι’ αυτόν τον λόγο οι Καναδοί λ.χ. σήμερα θέλουν και αυτοί να παράγουν φέτα ΠΟΠ Καναδά και αργότερα οι Ολλανδοί δεν αποκλείεται να εμφανίσουν ΠΟΠ φέτα Ρότερνταμ και οι Τούρκοι ΠΟΠ φέτα Αδάνων κ.ο.κ. και εμείς ως χώρα είμαστε συνεχώς παρατρεχάμενοι.

Το 1992 η τότε ΕΟΚ με έγγραφό της καλούσε τα κράτη-μέλη να υποβάλλουν και να προτείνουν προϊόντα που θεωρούσαν «εθνικά» και παραγόμενα κατά παράδοση σε όλη την επικράτειά τους. Η Ιταλία π.χ. παράγει το τυρί Provolone και πρότεινε αυτό το τυρί να προστατευτεί ως «εθνικό». Μοναδική ευκαιρία ήταν για την Ελλάδα να προτείνει το τυρί φέτα και να το κατοχυρώσει ως «εθνικό» στον χώρο τής τότε ΕΟΚ και σήμερα Ε.Ε.

Εκείνη την περίοδο υπηρετούσα στη Διεύθυνση Αγροτικής Πολιτικής και γνωρίζω πολύ καλά το ως άνω έγγραφο.

Ωστόσο, ακόμη και σήμερα υπάρχει λύση, αρκεί να υπάρχει κατανόηση από τον αρμόδιο πολιτικό φορέα, βούληση και αποφασιστικότητα. Κατ’ αρχήν, θα πρέπει να γίνει τροποποίηση στον Κώδικα Τροφίμων και να απεμπλακεί η φετα ως ΠΟΠ και να χαρακτηρισθεί «εθνικό προϊόν» παραγόμενο σε όλη την ελληνική επικράτεια με τις υπάρχουσες προδιαγραφές πρώτης ύλης και τεχνολογίας.

Επειτα, επειδή ήδη κυκλοφορεί και το τυρί που παράγεται από 100% κατσικίσιο γάλα, θα πρέπει να χαρακτηρισθεί αυτό «παραδοσιακό λευκό τυρί» διαχωριζόμενο από το «λευκό τυρί» που παράγεται μόνο από το αγελαδινό γάλα με την ίδια τεχνολογία της φέτας.

Ακολούθως θα πρέπει να ζητηθεί από τις Βρυξέλλες να ενταχθούν και τα δύο αυτά τυριά στον πίνακα εθνικών προϊόντων των κρατών-μελών.

Η κατοχύρωση ενός προϊόντος σε παγκόσμιο επίπεδο γίνεται μέσω του FAO στη Ρώμη. Αντίστοιχα, εθνικά προϊόντα έχουν κάνει και άλλα κράτη-μέλη της Ε.Ε. όπως η Γαλλία, η Ιταλία κ.ά. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να υποβληθεί επισήμως από τον αρμόδιο υπουργό Γεωργίας σχετική αίτηση, αιτιολογημένη με επιχειρήματα. Η αίτηση θα απευθύνεται στην αρμόδια υπηρεσία και επιτροπή που υπάρχει για το θέμα της κατοχύρωσης.

Πανος Βρυσοπουλος, Συνταξιούχος γεωπόνος-ειδικός γαλακτοκομίας

Ο «Μπαρμπα-Γιώργης» της ιστορίας μας

Κύριε διευθυντά
Αργά αλλά περήφανα κατέπλευσε, και πάλι, στην προβλήτα του Π. Φαλήρου και έδεσε στις δέστρες τούς κάβους και τις πριμάτσες του, μπροστά ακριβώς στο ορειχάλκινο άγαλμα του παλαιού κυβερνήτου του Π. Κουντουριώτη, κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων.

Ηταν ο «Μπαρμπα-Γιώργης», όπως τον λέει το Ναυτικό μας, το ηρωικό Θ/Κ «Γ. Αβέρωφ», το καμάρι και ο ήρωας δύο πολέμων, φορώντας το ολοκαίνουργιο γκρι κοστούμι του, μετά τη συντήρησή του, στα Ελληνικά Ναυπηγεία, με τα φρεσκοβαμμένα ύφαλά του για την προστασία του από θαλάσσιους μικροοργανισμούς.

Ελαμπε από καμάρι και υπερηφάνεια το παλαίμαχο σκαρί του, όπως τότε που ήταν νέος.

Οι ήρωες όμως παραμένουν πάντα νέοι, όσα χρόνια και αν περάσουν.

Στο μπαλκονάκι της πρύμνης, όπου και το διαμέρισμα του ναυάρχου, υπάρχει ο αποκατασταθείς, όπως τότε, εστεμμένος θυρεός του πλοίου κάτω από τον οποίον ο ηρωικός ναύαρχος Π. Κουντουριώτης απολάμβανε στιγμές των νικών του, ατενίζοντας τα αφρισμένα κατάλευκα απόνερα από τις προπέλες του ηρωικού καραβιού του.

Συγχαρητήρια σε όποιον έλαβε τη σωστή και άριστη απόφαση της αποκαταστάσεως μιας μικροψυχίας και απρέπειας του παρελθόντος προς ένα εθνικό σύμβολο του Πολεμικού μας Ναυτικού.

Ωσαύτως θερμά συγχαρητήρια στους ευγενείς πατριώτες χορηγούς, για την αγάπη τους στο ηρωικό σκαρί και για την προσπάθεια αποκαταστάσεως και συντηρήσεως του μοναδικού και ηρωικού μας πλωτού Ν. Μουσείου.

Χρηστος Ιδ. Κουσουλας

Χρέη, Ταμεία και υποζύγια

Κύριε διευθυντά
«Εκρηξη χρεών προς τα Ταμεία». Στο φύλλο της 29ης Ιουλίου γράφεται σαν πρώτο θέμα η παραπάνω φράση και απορώ πού βρίσκεται το περίεργο και το αφύσικο; Αυτοί που θα έπρεπε να πληρώνουν και να μην προκαλούν την έξαρση των χρεών είναι τα υποζύγια που αλόγιστα υπερφορτώνονται και γονατίζουν, από ένα δε γονατισμένο υποζύγιο δεν μπορεί κανένας να περιμένει να μεταφέρει τα υλικά που του έχουν βάλει αλόγιστα στην πλάτη! Τα υποζύγια για να ανταποκριθούν στο μεταφορικό έργο τους πρέπει να ταϊστούν για να δυναμώσουν, αλλά και να φορτώνονται τόσο όσο αντέχουν. Οι ανόητοι της κυβέρνησης πώς είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται αυτήν την απλή πραγματικότητα; Πώς είναι δυνατόν να αερολογούν και να ψεύδονται ασύστολα, να διαλαλούν επιτυχίες και θριάμβους, επιστρατεύοντας μάλιστα το βρετανικό χιούμορ του υπουργού Οικονομικών, λες και το ελληνικό δεν του φτάνει ή, το πιθανότερο, δεν το συμπαθεί και δεν το ξέρει; Είναι αδιανόητο και άκρως επικίνδυνο ο κ. πρωθυπουργός και η παρέα του να μην καταλαβαίνουν την κατάσταση αυτών από τους οποίους απαιτούν να εισπράξουν φόρους. Να μην καταλαβαίνουν ότι η οικονομία έχει βουλιάξει και οι φορολογούμενοι έχουν εξαντληθεί; Να  θριαμβολογούν, επειδή δανείστηκαν από τις αγορές με το ληστρικό επιτόκιο του σχεδόν 5%, όταν άλλοι, που πριν από λίγα χρόνια ήταν σε χειρότερη οικονομική θέση από τη δική μας, σήμερα δανείζονται με 1,5%! Να μην καταλαβαίνουν ότι  επιχειρήσεις-παραγωγικές μονάδες έχουν απομείνει λίγες και αυτές χειμάζονται και κλείνουν καθημερινά κατά χιλιάδες. Να διαλαλούν υπερήφανοι ότι μειώνεται η ανεργία, ενώ η αλήθεια είναι ότι κάποιοι άνεργοι «βολεύονται» περιστασιακά ή διαγράφονται από τις λίστες. Ας πει κάποιος από την κυβέρνηση, πού έχουν βρει δουλειά εκείνοι που μείωσαν τον αριθμό τους; Γιατί οι κυβερνητικοί πανηγυρίζουν για τα δανεικά από τις αγορές; Διότι αυτά θα τα σπαταλάνε χωρίς έλεγχο! Οι Συριζαίοι δυστυχώς διακατέχονται από το χθεσινό τους αριστερίστικο σύνδρομο και τη σημερινή τους αδυναμία να καταλάβουν πότε ένας λαός και μια οικονομία πάει μπροστά ή πίσω! Δυστυχώς, μας προέκυψαν και φαίνεται θα αργήσουν να φύγουν, όσο δεν έχουν απέναντί τους δυνάμεις πειστικές και αποφασισμένες.

Απoστολος Γεωργoπουλος, Επιχειρηματίας

Ο επικίνδυνος αντιευρωπαϊσμός

Κύριε διευθυντά
Η επικράτηση της αριστερής ιδεολογίας στην ελληνική κοινωνία συνοδεύεται και από την επικράτηση ενός εκτεταμένου αντιευρωπαϊσμού, που σε ορισμένες δημοσκοπήσεις υπερβαίνει το 50% του πληθυσμού – και αυτό προκαλεί μια απορία. Η αριστεροσύνη έχει μακρύ ιστορικό αγώνων από την εποχή του Εμφυλίου με επιδίωξη τον τρίτο γύρο που τελικά τον πέτυχε, επιβάλλοντας σήμερα μια κυβέρνηση ακραίου αριστερισμού, που είναι και η αιτία που την οδηγεί στην αυτοκαταστροφή της. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι πώς η αριστεροσύνη κατάφερε να καλλιεργήσει τον αντιευρωπαϊσμό, όταν η Ελλάδα είναι κομμάτι της Ευρώπης και όλα τα επιχειρήματα και κυρίως το συμφέρον της Ελλάδας είναι υπέρ της Ευρώπης. Η μόνη εξήγηση είναι ότι η κοινωνία έχει εθιστεί από παλαιά στην αποδοχή των ιδεών που είναι αντίθετες στην πραγματικότητα, και τη λογική, οι οποίες κανονικά απορρίπτονται από την απλή σκέψη και κρίση. Από την εποχή του Ανδρέα, ο οποίος για να δείξει ότι ήταν πτωχός όταν έκτισε ένα πολυτελές σπίτι, είπε ότι δανείστηκε ενώ ήταν πρωθυπουργός από έναν φίλο Λιβανέζο και δύο βουλευτές, τους φτωχότερους, για να μη φανεί ότι έχει υποχρεώσεις σε πλουσιοκράτες. Αυτό το κράμα θράσους, κυνισμού και ολοφάνερης ψευτιάς το έχαψε ο ελληνικός λαός, χωρίς διαμαρτυρία.

Σ’ αυτό το κλίμα δεκτικότητας του παραλόγου δεν ήταν δύσκολο στην αριστεροσύνη να καλλιεργήσει και τον αντιευρωπαϊσμό, με βασικό επιχείρημα ότι η Ευρώπη είναι το κέντρο του καπιταλισμού. Ο αντιευρωπαϊσμός, επίσης, επί Τσίπρα διαφημίστηκε επισήμως και θεαματικά από τον πρωην υπουργό Οικονομικών της Ελλάδας, τον διαβόητο Βαρουφάκη, ο οποίος επιδεικτικά γύρισε την πλάτη σε ένα γεύμα των υπουργών Οικονομικών της Ευρώπης και έφθασε στο σημείο να πει ότι η Ευρώπη ασκεί στην Ελλάδα τρομοκρατία.

Αυτός ο άσκοπος, άδικος και χωρίς νόημα αντιευρωπαϊσμός αντιμετωπίζεται εύκολα με τρανταχτά επιχειρήματα, με πρώτο το εθνικό συμφέρον και το ερώτημα: η μικρή Ελλάδα μπορεί να κυματίζει μόνη σαν βαρκούλα μέσα στον ωκεανό της παγκοσμιοποίησης; Οχι βέβαια, άρα πρέπει να ενταχθεί σε κάποια από τις μεγάλες συμμαχίες. Είναι στο ΝΑΤΟ, αλλά το ΝΑΤΟ μπορεί να σταματήσει μια σύρραξη, όχι όμως να την αποτρέψει, που είναι το ζητούμενο. Η Αμερική που δείχνει συμπάθεια, το ίδιο. Η Ρωσία ενδιαφέρεται μόνο να αυξήσει την επιρροή της στις σλαβικές χώρες. Και η Κίνα; Η Κίνα έχει πολλά συμφέροντα με τη μοναδική πύλη εισόδου στην Ευρώπη που έχει στην Ελλάδα, αλλά δεν θα φθάσει να εγγυηθεί τα σύνορά μας. Μένει, λοιπόν, η Ευρώπη σαν την καλύτερη επιλογή με την ασφάλεια που προσφέρει παρ’ όλο ότι δεν είναι πλήρως, αλλά υπάρχουν πολλές φωνές να γίνει, και δείχνει φανερή αντιπάθεια στους γείτονές μας. Με την Ευρώπη, εκτός από το βασικό επιχείρημα του εθνικού συμφέροντος, έχουμε και κοινή νοοτροπία και αδυναμίες που μας ενώνουν. Στην Ευρώπη, επίσης, σπουδάζουν ή συμπληρώνουν τις σπουδές ή εργάζονται περισσότερο από οπουδήποτε αλλού οι Ελληνες. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι η Ευρώπη είναι η κοιτίδα που μεταλαμπαδεύτηκε το αρχαίο ελληνικό πνεύμα, το οποίο θαυμάζεται και γίνεται σεβαστό περισσότερο από εμάς.

Δεν έχουν, λοιπόν, μεγάλη ευθύνη οι πολιτικοί του ευρωπαϊκού τόξου με πρώτη τη Ν.Δ. και οι δημοσιογράφοι με τις ίδιες πεποιθήσεις που απλώς δηλώνουν ευρωπαϊστές αλλά άφησαν με την αδιαφορία τους και την έλλειψη μαχητικότητας να επικρατήσει ένας τόσο άδικος αντιευρωπαϊσμός;

Μενελαος Μπατρινος, Ομ. Καθηγητής Ενδοκρινολογίας

Η «Νύχτα των Κρυστάλλων»

Κύριε διευθυντά
Τον Νοέμβριο του 1938 η δολοφονία του Φομ Ρατ (γραμματέα της γερμανικής πρεσβείας στο Παρίσι) από τον Γερμανοεβραίο Χ. Γκρινσπάν απετέλεσε την αφορμή για τη «Νύχτα των Κρυστάλλων», κατά την οποία μέλη της νεολαίας του ναζιστικού κόμματος κατέστρεψαν μεταξύ άλλων 7.000 καταστήματα και 29 πολυκαταστήματα που ανήκαν σε Εβραίους.

Οι βιαιοπραγίες είχαν ενορχηστρωθεί από τις γερμανικές αρχές (του Γκαίμπελς) που είχαν την πρόθεση να τις εμφανίσουν σαν αυθόρμητη, ακραία αντίδραση «γενικευμένης λαϊκής οργής» για την προνομιούχο θέση που κατείχαν οι Εβραίοι στη γερμανική οικονομία (εν μέσω βαθιάς οικονομικής ύφεσης). Κατά τη διάρκεια της πιο πάνω εκδήλωσης της καταστροφικής μανίας η γερμανική αστυνομία έμεινε (κατ’ εντολήν) εντελώς αμέτοχη και η ονομασία της νύχτας εκείνης οφείλεται στις σωρούς των σπασμένων κρυστάλλων στους δρόμους από τις κατεστραμμένες βιτρίνες των καταστημάτων, καθώς και από τη μεγάλη αξία αποκατάστασής τους. (Η Νύχτα των Κρυστάλλων θεωρήθηκε ιστορικά σαν η αρχή του «Ολοκαυτώματος».)

Ηδη το 1933 με αφορμή την πυρκαγιά στο κοινοβούλιο (Reichstag) λίγες μέρες πριν από τις προκηρυγμένες εκλογές του Μαρτίου και λόγω του ισχυρισμού των ναζί ότι επίκειται κομμουνιστική επανάσταση στα πρότυπα της ρωσικής του 1917, πέρασε νόμος στο κοινοβούλιο που έθεσε τη Γερμανία σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης». Μετά τις εκλογές το ναζιστικό «Εθνο-Σοσιαλιστικό» κόμμα αναγκάσθηκε να συνεργαστεί με το συντηρητικό «Γερμανικό Εθνο-Λαϊκό» κόμμα (του 8%) ώστε να συγκεντρώσει την  πλειοψηφία στη βουλή του 52% και να κυβερνήσει. Παρ’ όλα αυτά βρήκε τρόπους να ξεπεράσει τα «εμπόδια» των θεσμών. Ετσι τις επόμενες μέρες από τις εκλογές το ναζιστικό κόμμα με απόφαση του κοινοβουλίου πέτυχε την αναθεώρηση του συντάγματος, με την οποία ουσιαστικά καταργούσε τον διαχωρισμό των τριών εξουσιών και τις συγκέντρωνε στην εκτελεστική εξουσία, ώστε να μην υπάρχει πλέον η δυνατότητα της δικαστικής εξουσίας να ελέγχει τη νομοθετική ή την εκτελεστική για τη συνταγματικότητα των νόμων ή την εν γένει σύννομη δραστηριότητά τους.

Είναι μύθος ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται κάνοντας κύκλους, πλήρεις, ελλειπτικούς ή ελικοειδείς, προσαρμοζόμενη κατ’ αναλογίαν εκάστοτε στις συνθήκες και στα δεδομένα της εποχής και του τόπου που εξελίσσεται. Οποιεσδήποτε ομοιότητες των πιο πάνω ιστορικών δεδομένων με τη μεταπολεμική ιστορία της Ευρώπης είναι εντελώς τυχαίες, αποσπασματικές και συμπτωματικές.

Οι συγκρίσεις με παρόμοια γεγονότα, σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να βγάλουν συμπεράσματα για μελλοντικά γεγονότα και εξελίξεις, οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Τέτοιες συγκρίσεις και συναγωγή συμπερασμάτων μπορούν να ισχύουν μόνο για το μυαλό μιας μικρής μειοψηφίας που έχει ιστορικές γνώσεις και μνήμες, σε άλλη περίπτωση, απλώς δεν υπάρχουν...

Λαμπρος Ροϊλος, Συντ. δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω-συγγραφέας-ερευνητής

Οι ευθύνες έναντι των διατηρητέων

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα, ως πρόεδρος και εκπρόσωπος του Πανελληνίου Συλλόγου των –περίπου 20.000– Ιδιοκτητών Διατηρητέων Κτιρίων και Μνημείων της χώρας μας, να συγχαρώ την εφημερίδα σας και τους άξιους συνεργάτες σας κ. Γιώργο Λιάλιο και Δημήτρη Αθηνάκη για το αφιέρωμα στα πολύπαθα νεοκλασικά και λοιπά διατηρητέα κτίρια και μνημεία της Αθήνας και τους ατυχείς ιδιοκτήτες τους, στο φύλλο της «Καθημερινής» της Παρασκευής 28ης Ιουλίου 2017.

Ο σύλλογός μας, από την εποχή της επανίδρυσής του, με την υποστήριξη της ΠΟΜΙΔΑ και του προέδρου της κ. Στράτου Παραδιά, στις αρχές του 2013 μέχρι σήμερα, προσπαθεί, με κάθε δυνατό και νόμιμο τρόπο, να υποχρεώσει τους συναρμόδιους υπουργούς Οικονομικών, Ανάπτυξης, Εσωτερικών, Περιβάλλοντος και Πολιτισμού να αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των διατηρητέων και των ιδιοκτητών τους. Οι ευθύνες αυτές απορρέουν μάλιστα όχι μόνον από το Σύνταγμα της χώρας (άρθρα 17 και 24) αλλά και από διεθνείς συμβάσεις, όπως π.χ. την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (άρθρο 1 και πρόσθετο Πρωτόκολλο) και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προστασία της Αρχιτεκτονικής Κληρονομιάς ή πιο γνωστή ως Σύμβαση της Γρανάδας (άρθρα 6 και επόμενα), που η εφαρμογή τους εκκρεμεί από το 1992 μέχρι σήμερα! Το βασικό πρόβλημα σχετικά με τα διατηρητέα, που δημιουργεί όλα τα επόμενα, δεν έχει γίνει δυστυχώς ακόμα αντιληπτό και αποδεκτό από τις κυβερνήσεις και τις αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους. Το πρόβλημα είναι ότι ο χαρακτηρισμός ενός κτιρίου ως διατηρητέου ή/και ως μνημείου δεν γίνεται ύστερα από αίτηση του ιδιοκτήτη και για την ικανοποίηση του ιδιωτικού του συμφέροντος. Ο χαρακτηρισμός γίνεται πάντοτε με πρωτοβουλία των κρατικών υπηρεσιών, ερήμην του ιδιοκτήτη ή/και συχνά με πλήρη αντίθεσή του, αποκλειστικά και μόνο για λόγους δημοσίου συμφέροντος. Κατά συνέπεια, το κάθε διατηρητέο, μετά τον χαρακτηρισμό του, αποτελεί πλέον αντικείμενο του δημοσίου συμφέροντος. Για τον λόγο ακριβώς αυτόν, το Σύνταγμα και οι διεθνείς συμβάσεις όχι απλώς νομιμοποιούν αλλά και υποχρεώνουν κάθε κυβέρνηση, κάθε κρατική υπηρεσία αλλά και το δημόσιο ταμείο να συμβάλλουν στον σκοπό του χαρακτηρισμού, που είναι η προστασία, η διάσωση και η ανάδειξη των διατηρητέων, συμπεριλαμβανομένης της στερέωσης, της αποκατάστασης και της συνεχούς συντήρησής τους, όπως γίνεται σε όλες τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες, πλην της Ελλάδος. Για όλους αυτούς τους λόγους, χαιρετίζουμε κάθε δράση που κρατάει το θέμα των διατηρητέων ζωντανό και επίκαιρο, όπως το πρόσφατο αφιέρωμα της «Καθημερινής», και σας ευχαριστούμε θερμά.

Νικος Σ. Χαρκιολακης, Πρόεδρος Πανελληνίου Συλλόγου Ιδιοκτητών Διατηρητέων Κτιρίων και Μνημείων

 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ