Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Το... μακρύ χέρι του ψεύδους

«Μπορεί να με πουν ψεύτη, όχι όμως και κλέφτη». Αλ. Τσίπρας, πρωθυπουργός

Κύριε διευθυντά
Ο συνειδητός ψεύτης στην πολιτική είναι και κλέφτης! Ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξήγγειλε προεκλογικά το «Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», το οποίο υπήρξε μνημείο συνειδητού ψεύδους.  Δεν υπάρχει στην πολιτική μας ιστορία προηγούμενο για τη μεγαλύτερη κλοπή, που έκανε πολιτικό τσούρμο, εις βάρος του ελληνικού λαού. Ετσι εκλάπη κάτι πιο ακριβό, πιο πολύτιμο από το δημόσιο χρήμα, εκλάπησαν η θέληση και το μεγαλύτερο δικαίωμα που χορηγεί η δημοκρατία στον πολίτη, εκλάπη η ψήφος του! Ο χειρότερος κλέφτης στη δημοκρατία είναι ο δημαγωγός-ψεύτης, ο οποίος κλέβει την ουσία της δημοκρατίας, τη λαϊκή πλειοψηφία, την ψυχή, την καρδιά και το αίμα της δημοκρατίας. Ενας λογάς ψεύτης, δημαγωγός στη δημοκρατία είναι κλέφτης πολύτιμων αγαθών. Το κακούργημα είναι η κλοπή της λαϊκής ψήφου με συνειδητό ψεύδος! Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κλέφτης πολύτιμων πραγμάτων της δημοκρατίας με τον πολιτικό «Δούρειο Ιππο» της Θεσσαλονίκης. Ναι, οι πολιτικοί λένε ψέματα στον λαό. Ποτέ όμως Ελληνες πολιτικοί δεν κατασκεύασαν πολιτικό «Δούρειο Ιππο», όπως αυτός της Θεσσαλονίκης, για την άλωση της πολιτικής εξουσίας, της Ηρώδου Αττικού! Δεν είναι επομένως η Αριστερά τού τίποτα, είναι η Αριστερά του πολιτικού «Δούρειου Ιππου» της Θεσσαλονίκης – μνημείο «εσαεί» πολιτικού ψεύδους και πολιτικής απάτης!

Γ. Σταραντζης, Δικηγόρος στον Αρειο Πάγο και στο ΣτΕ, πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας»

Γιατί μπλόκαραν την αξιολόγηση

Κύριε διευθυντά
Ολοι σήμερα μιλούν και γράφουν για τις αντιδράσεις και την άρνηση των υπαλλήλων του Δημοσίου να δεχτούν την αξιολόγηση της επίδοσής τους στην υπηρεσία τους. Το δικό μου ερώτημα είναι μήπως αυτή η αντίδραση έχει και άλλα αίτια. Μήπως δηλ. γι’ αυτήν έχουν μερίδιο ευθύνης και οι υπεύθυνοι της πολιτείας που ίσως δεν ακολούθησαν τα απαραίτητα βήματα και δεν έλαβαν υπόψη τις προϋποθέσεις που χρειάζονται κατά τον σχεδιασμό της.  Συγκεκριμένα, δεν γνωρίζουμε:

• Αν έχει πραγματοποιηθεί και ολοκληρωθεί η τεχνική της ανάλυσης της εργασίας για κάθε θέση εργασίας.

• Αν οι σχεδιαστές βοήθησαν τους υπαλλήλους να κατανοήσουν την ανάγκη για αλλαγή-αξιολόγηση και παράλληλα αν έδωσαν τη δυνατότητα σε κάποια από αυτά τα άτομα να συμμετάσχουν στον προγραμματισμό της αλλαγής-αξιολόγησης. Αν ακόμη κατανόησαν ότι η διαδικασία της αξιολόγησης είναι σπουδαία και ότι ο ρόλος της δεν είναι η τιμωρία αλλά η βελτίωση της απόδοσής τους και η διόρθωση των λαθών τους.

• Αν έχουν σχεδιαστεί από πριν σεμινάρια ενημέρωσης για τον σκοπό και τη σημασία της αξιολόγησης.

• Αν έχουν σταλεί κάποιοι υπάλληλοι σε άλλες χώρες της Ευρώπης για να διαπιστώσουν και οι ίδιοι πώς λειτουργεί το σύστημα αξιολόγησης. Αυτό είναι ένα πολύ καλό μέσο για να μειώσει τις αντιδράσεις στην αλλαγή.

• Αν έκαναν χρήση του φορέα της αλλαγής. Ο φορέας της αλλαγής είναι ένα άτομο πολύ εξειδικευμένο στο αντικείμενο αυτό, με μεγάλη εμπειρία, με διεθνές κύρος και αποδοχή και με έντονη προσωπικότητα. Ο φορέας της αλλαγής σε συνεργασία με τη διοίκηση και τα μέλη επιχειρεί να εφαρμόσει την υπάρχουσα γνώση στα προβλήματα του οργανισμού. Την τεχνική αυτή χρησιμοποίησε με επιτυχία ο υπ. Οικονομικών στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας του 20ού αιώνα για να μειώσει τις αντιδράσεις των υπαλλήλων στην εισαγωγή των πληροφοριακών συστημάτων.

• Αν τα συστήματα αξιολόγησης περιλαμβάνουν ευκαιρίες για αυτοαξιολόγηση και αυτοκατευθυνόμενη επαγγελματική ανάπτυξη για τους έμπειρους υπαλλήλους και καθοδηγούμενη αυτοαξιολόγηση για τους νέους.

Οι υπάλληλοι γνωρίζουν τις δυνατότητες και τις αδυναμίες τους, έχουν ακριβή και σαφή αντίληψη των δικών τους δεξιοτήτων στο έργο τους και ως επαγγελματίες ενδιαφέρονται να βελτιώσουν την απόδοσή τους.
Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται να δημιουργηθεί ένα περιβάλλον ασφαλές και κατάλληλο που θα βοηθήσει τις προσπάθειές τους για την επαγγελματική ανάπτυξη και βελτίωση των περιοχών που παρουσιάζουν τη μεγαλύτερη αδυναμία.

Θεωρώ ότι οι παραπάνω προϋποθέσεις είναι απαραίτητες. Αυτό γιατί ο όρος «αλλαγή» λειτουργεί άλλοτε δημιουργικά και άλλοτε απωθητικά στις σκέψεις κάθε ατόμου. Το δεύτερο συμβαίνει επειδή η αλλαγή έχει από τη φύση της δυσκολία στο να γίνει αποδεκτή και πραγματοποιήσιμη και γι’ αυτό χρειάζεται πολλή και καλή προετοιμασία.

Ομ. Καθ. Μυρων Μ. Ζαβλανος, Ph. D. στην Ηγεσία, Vanderbilt Uni. USA

O Κάφκα στην Αθήνα

Κύριε διευθυντά
Κινδυνεύει η ελευθερία του λόγου στην Ελλάδα; Πολλαπλές διώξεις του Ανδρέα Γεωργίου, πρώην προέδρου της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, καθώς και των υπευθύνων της λογοτεχνικής επιθεώρησης Athens Review of Books (ARB) γεννούν εύλογες ανησυχίες για τις ελευθερίες λόγου και Τύπου στη χώρα, καθώς και για τη διεθνή φήμη της σαν κράτος δικαίου. Μετά πολλές περιπέτειες, η υπόθεση Γεωργίου οδεύει προς λογική λύση υπό την πίεση της Ευρωζώνης και του ΔΝΤ. Οι κωμικές κατηγορίες εναντίον του κ. Γεωργίου ότι δολίως έσυρε τη χώρα σε διάφορα μνημόνια θα αποσυρθούν. Η πολιτική εξουσία και οι δικαστικοί υφιστάμενοί της συνεχίζουν όμως τη δίωξη της ΑRB για δυσφήμιση του υπουργού Εξωτερικών. Η ΑRB είναι έντυπο ποιότητας, μια πραγματική όαση για λόγιους από όλον τον κόσμο που γράφουν για σκεπτόμενους και αδέσμευτους πολίτες. Το περιοδικό διώκεται επειδή εντρύφησε στο πολιτικό παρελθόν του ΥΠΕΞ υπογραμμίζοντας τις διαφορές των τότε απόψεών του από τις σημερινές. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα του κάθε πολίτη να μεταβάλλει τις απόψεις του κατά το δοκούν, ιδιαίτερα όταν οι συνθήκες το επιτάσσουν. Αυτή η ευελιξία δεν παραχωρεί σε κανένα, ούτε και στον ΥΠΕΞ, δικαίωμα λογοκρισίας άλλων, ιδιαίτερα των δημοσιογράφων και ιστορικών. Η ελευθερία του λόγου είναι πολύτιμο πνευματικό και κοινωνικό αγαθό που ξεχωρίζει τις αναπτυγμένες χώρες από τις υπόλοιπες. Οι διώκτες της ΕΛΣΤΑΤ και της ARB υποβαθμίζουν τη φήμη της χώρας και διακινδυνεύουν το ήδη δύσκολο μέλλον της νέας γενεάς. Αδιαφορούν άραγε για τις συνέπειες ή δεν καταλαβαίνουν το διακύβευμα;

Κωστας Αζαριαδης, Καθηγητής Οικονομικής στην Εδρα Edward Mollinckrodt, Πανεπιστήμιο Washington, St. Louis
Γιαννης Μ. Ιωαννιδης, Καθηγητής Οικονομικής στην Εδρα Νeubauer στο Πανεπιστήμιο Tufts
Χριστόφορος Α. Πισσαρίδης, Καθηγητής Οικονομικών στο London School of Economics, Βραβείο Νομπέλ Οικονομικών, τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών

Και οι «άριστοι» στις καταλήψεις;

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να μου διευκρινίσετε μια σοβαρή απορία που μου δημιουργήθηκε από τη στιγμή της απόρριψης της «αριστείας» στα σχολεία. Στον αποκλεισμό της αριστούχων για τη σημαιοφορία μαθητών περιλαμβάνονται και οι αριστούχοι των καταλήψεων στα σχολεία; Θα ήταν αδικία, μιας και έχει καταδειχθεί στον τόπο αυτόν ότι και πρωθυπουργοί μπορούν να γίνουν με μόνον την αναγνώριση της αριστείας στις καταλήψεις, ώς και στα πεδία του τραμπουκισμού, του τσαμπουκά, της αμορφωσιάς, του ψέματος και των άλλων ευγενών κατηγοριών που ανθίζουν τελευταία στον  χλοερό μας τόπο.

Και κάτι ακόμα. Με τον νυν πρωθυπουργό τι θα γίνει, μιας και χάνει την αριστεία επί των ανωτέρω πεδίων; Θα βγάζουμε πρωθυπουργό με κλήρωση από το όλον ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ; Γιατί δικαιολογημένα θα θέλει να μετάσχει στην κλήρωση και ο απομονωμένος «σύντροφος» Καμμένος και ο Ποκεμόν και ο Γκράουτσο Μαρξ…

ΥΓ.: (Ατυχήσας στην Παιδεία καθότι στα χρόνια του ουδείς διανοείτο καταλήψεις. Κατά άλλα, ήμουν άτακτος μαθητής, πλειστάκις αποβληθείς από την αίθουσα διδασκαλίας… Ενα μειονέκτημα μόνον έχω, κατά την τσίπρια βαθμολογία. Ψέματα δεν μπορώ να πω, γιατί αμέσως το καταλαβαίνουν οι ακροατές μου. Υπάρχει ελπίς για κανένα υποθηκοφυλακείο; Η τέλος πάντων μιας θέσης από τις τόσες μέσα στο Μέγαρο της οδού Ηρώδη;

Γιωργος Λεοναρδος, Δημοσιογράφος

Η «μάνα-κουράγιο», κουβαλώντας ξύλα, η μπομπότα και το καταφύγιο στο διάβασμα

Κύριε διευθυντά
Ελπίζοντας ότι δεν κάνω κατάχρηση της φιλοξενίας τής αγαπητής «Καθημερινής», θα ήθελα, τώρα στα 83 μου χρόνια, να πω δυο λόγια για τη ζωή μου. Οχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή στο πρόσωπό μου πολλοί θα δουν κοινά σημεία από τους πατεράδες ή τους παππούδες τους. Αυτούς που ήρθαν στη ζωή στον μεσοπόλεμο, στην Ελλάδα της φτώχειας, των παθών, της πείνας. Μιας ζωής μόνο ανηφορικής.
Γεννήθηκα στη Χαλανδρίτσα Πατρών το 1934 σε μια πολύτεκνη και φτωχή οικογένεια. Και πριν ακόμη πάω στο δημοτικό αρρώστησε και ο πατέρας μας. Μετά και από αυτήν την κακοτυχία που μας χτύπησε, όλες οι οικογενειακές υποχρεώσεις έπεσαν στη μάνα μας και σε μένα, που ήμουν ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέλφια μου. Και κάτω από το βάρος όλων αυτών των υποχρεώσεων, βρέθηκα και εγώ στην ανάγκη για να βάλω πλάτες για την αντιμετώπισή τους. Για να εξασφαλίζουμε το ψωμάκι μας για την κάθε χρονιά, ακολουθούσα τη μάνα μας σε όλες τις δουλειές που έκανε. Μέχρι και στάχυα μαζεύαμε στα θερισμένα χωράφια. Και επειδή δεν διαθέταμε ούτε και γαϊδουράκι, τα ξύλα που κόβαμε στους λόγγους τα φορτωνόμασταν εμείς. Η μάνα μου και εγώ. Και πολλές φορές είχαμε μπροστά μας και δύο χλμ. δρόμο. Πώς έβγαλα το δημοτικό; Με τις πιο βασανιστικές οικονομικές συνθήκες το έβγαλα. Και με την ψυχούλα μου διαρκώς πονεμένη. Ματωμένη. Και όμως οι δάσκαλοί μου σε όλα τα μαθήματα μου έβαζαν δεκάρια. Ενώ ιδιαίτερα εντυπωσιασμένοι έμεναν από τις εκθέσεις μου. Και καθώς τα χρόνια περνούσαν, και με τις οικονομικές μας δυσκολίες να επιτείνονται (ας αφήσουμε και τον αιματοκυλισμό μας που μαινόταν και που δεν είναι της παρούσης στιγμής), είχα γίνει και εγώ ένας γεροδεμένος νέος. Ενας χειροδύναμος έφηβος. Επαιξε εν προκειμένω τον καλό ρόλο της και η πολυθερμιδική μπομπότα, που την έριχνα μέσα μου αμάσητη σαν να ήμουνα φίδι. Λόγω λοιπόν αυτής της εντυπωσιακής σωματικής ρώμης που είχα αποκτήσει, μου προσφέρονταν συνήθως οι πιο βαριές, οι πιο εξουθενωτικές δουλειές. Με ξεκούραζαν όμως τα βράδια τα διάφορα βιβλία που διάβαζα. Μέχρι και ανάταση μου έδιναν. Μια ευφορία αντλούσα επίσης και από το γράψιμο. Εκατοντάδες ήταν τα τετράδια που είχα γεμίσει με την καταγραφή που έκανα στα πιο σημαντικά περιστατικά εκείνης της εποχής. Αλλά και στα κατοπινά χρόνια εκατοντάδες αληθινές ιστορίες έγιναν διηγήματά μου. Ολο όμως αυτό το ιστορικό υλικό δεν υπάρχει. Το πέταξα. Γιατί δεν το είδα για καλογραμμένο. Μόνο καμιά εικοσαριά από αυτά τα διηγήματα πρόλαβε και κράτησε μια γνωστή μου δημοσιογράφος από την Πάτρα, τα οποία και δημοσίευσε σε μια εφημερίδα που εξέδιδε. Σε ανακεφαλαίωση, το τρίπτυχο της ζωής μου ήταν τα βιβλία και το γράψιμο, οι διάφορες παραγωγικές ενασχολήσεις και ο αθλητισμός. Eτρεξα σε πάμπολλους μαραθωνίους.

Ενα μικρό βουνό φτιάχνουν τα βιβλία που έχω διαβάσει. Οταν είσαι οικονομικά αδύναμος και δεν μπορείς να συνεχίσεις τις σπουδές σου στη δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση, μόνο με το διάβασμα θα τα καταφέρεις για να διευρύνεις κάπως τους πνευματικούς σου ορίζοντες. Ακόμη και όταν δούλευα σε χωράφια, σε εργοστάσια, σε εργολάβους, σε τυροκομεία, στην κρεαταγορά, σε φορτοξεφορτώματα κ.λπ., τις σχέσεις μου με τα βιβλία και τις εφημερίδες ποτέ δεν τις διέκοψα. (Ξέχασα, και σε νταλίκες υπήρξα οδηγός.) Μόνο με τους πολιτικούς δεν είχα ποτέ σχέσεις. Με είχαν αποκαρδιώσει με τις διάφορες ανακολουθίες τους και τις διάφορες ηθικές αταξίες τους από τα προδικτατορικά χρόνια. Από αυτούς τους λόγους εγκατέλειψα την Ενωση Κέντρου το 1965. Και από τότε, είμαι πολιτικά ανέστιος. Και προτίμησα τη σκληρή βιοπάλη, από το να γινόμουν σε κάποιους πολιτικούς φερέφωνο και σφουγγοκωλάριος για να με βόλευαν κάπου.

Ενας άνθρωπος που έζησε τα πιο ωραία χρόνια της ζωής του με πολλές στερήσεις, ενώ βίωσε και τη φρίκη του πολέμου. Υπό άλλες συνθήκες, μπορεί να είχα και εγώ μια θέση κοντά στους πνευματικούς μας ανθρώπους. Και πάλι ευχαριστώ για το ενδιαφέρον που δείξατε για έναν άσημο χωρικό.

Τακης Σουβαλιωτης, Χαλανδρίτσα Πατρών

Η πρυμάτσα δένει πάντα με «υ»

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή τη λανθασμένη ορθογραφία της λέξης «πριμάτσες», σημειώνεται πως η ορθή γραφή της είναι «πρυμάτσες» με ύψιλον γιατί προέρχεται από το λήμμα «πρύμνη» και σημαίνει τα μέσα πρόσδεσης (ή «πρυμνήσια» που είναι οι κάβοι και τα συρματόσχοινα) του πλοίου τα χρησιμοποιούμενα για την πρυμνοδέτηση. Το επίθετο επίσης «πρύμος» όταν αναφέρεται στον άνεμο γράφεται με ύψιλον γιατί εννοεί άνεμο ούριο, ευνοϊκό, που πνέει με διεύθυνση από την πρύμνη προς την πλώρη και ετυμολογικά προέρχεται από την «πρύμνη». Δεν πρέπει βέβαια να συγχέεται με το «πρίμος» που σημαίνει πρώτος και ετυμολογείται από το λατινικό «Primus».

Και τέλος «η προβλήτα», που καλείται η προβολή (φυσική ή τεχνητή) ξηράς στη θάλασσα (λίμνη ή ποτάμι) για το πλεύρισμα συνήθως ή και την πρυμνοδέτηση πλοίων, είναι στη νεοελληνική γλώσσα πάντοτε γένους θηλυκού, ενώ στην καθαρεύουσα ως «προβλής» γένους αρσενικού και θηλυκού.

Φριξος Δημου, Πλοίαρχος Ε.Ν.

Ο μέγιστος μπουρλοτιέρης

Κύριε διευθυντά
Για τον αρχιπυρπολητή Κωνσταντίνο Κανάρη έχουν γραφτεί πολλά και συνάμα τόσο λίγα, λαμβανομένων υπόψη της απήχησης, της διαχρονικότητας και υπερτοπικότητας του συγκεκριμένου ιστορικού προσώπου. Τονίζεται ότι ο Ψαριανός μπουρλοτιέρης έσπασε τα συνήθη στεγανά του χώρου και του χρόνου παραμένοντας στο ενεργό ιστορικοπολιτικό προσκήνιο για πάνω από μισό αιώνα. Παράλληλα, «ξέφυγε» από τα σύνορα της Ελλάδας και έγινε γνωστός για τα κατορθώματά του σε όλο τον κόσμο, εμπνέοντας διανοούμενους, ζωγράφους και ποιητές. Μετεπαναστατικά διετέλεσε υπουργός (των Ναυτικών) και πρωθυπουργός ουκ ολίγες φορές, ιδιαίτερα όταν έκτακτες περιστάσεις το απαιτούσαν. Κατά τη διαδρομή του υπήρξε έντιμος, συνετός και ανιδιοτελής, ενώ συχνά είχε ρόλο κατευναστικό εν μέσω διχονοιών, πολιτικών περιδινήσεων και δολοπλοκιών. Επέδειξε ήθος και σεβασμό προς το Σύνταγμα κερδίζοντας την εκτίμηση και αγάπη του λαού.

Υπενθυμίζεται ότι ο Κανάρης από το έτος 1853 διέμενε με τη σεβάσμια σύζυγό του Δέσποινα σε οικία εντός κτήματος στο (τότε) «δροσόβρεκτον προάστειον» της Κυψέλης. Επρόκειτο για ένα απλό σπίτι («με πρασίνους περσίδας, με κηπάριον, περιβόλιον και μικρά κρήνη») το οποίο σήμερα δεν υπάρχει, καθότι «παραχώρησε» τη θέση του –προ δεκαετιών– σε μια πολυκατοικία επί της οδού Κυψέλης 56. Αντίθετα, οι Αγιοι Απόστολοι (το εκκλησάκι που έχτισε το ζεύγος Κανάρη τον Αύγουστο του 1873) σώζεται σε άριστη κατάσταση και αποτελεί –πλέον– τοπόσημο αυτής της συμπαθούς μα «ταλαιπωρημένης» συνοικίας του αθηναϊκού κέντρου. Το εν λόγω «ερυθροβαφές ξωκλήσι» βρίσκεται στην τομή των πεζοδρόμων Αγίων Αποστόλων και Σουμελά, 400 μέτρα νοτίως της πλατείας Κανάρη (στάση λεωφορείων: «Ζακύνθου»).

Στις 2 Σεπτεμβρίου 2017 συμπληρώνονται 140 χρόνια από τον θάνατο του ήρωα, ναυάρχου, υπουργού και πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Κανάρη. Ισως είναι μια ενδιαφέρουσα συγκυρία για την Εκκλησία, τα σχολεία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση, φορείς και ιδιώτες να… ρίξουν λίγο φως στα (λησμονημένα) διαχρονικά νοήματα που σχετίζονται με το πρόσωπο-σύμβολο «Κανάρης». Τέτοιες δράσεις (εκδηλώσεις, εκδόσεις, εκθέσεις) θα έχουν υψηλή ηθική και παιδαγωγική αξία, ιδιαιτέρως στην έντονα μελαγχολική και αντιηρωική εποχή που διερχόμαστε…

Εξάλλου, ο ίδιος ο Βίκτωρ Ουγκώ είχε εκφράσει έναν συναφή προβληματισμό σε ποίημά του:

«Canaris! Νous t’ avons oublié!… Ta gloire est dans la nuit.»
«Κανάρη, σε ξεχάσαμε!… Η δόξα σου νυχτώθηκε!»
(μτφρ. Κωστή Παλαμά, «Πεζοί δρόμοι»).

Ιωαννης Μ. Μιχαλακοπουλος, Κυψέλη

Επιστολή προς αντισημίτες

Κύριε διευθυντά
Απευθύνομαι με την επιστολή μου στους εν Ελλάδι αντισημίτες: Θα πρέπει σίγουρα να υπάρχει κάποιος λόγος χάρη στον οποίο γίνατε αντισημίτες. Ας πούμε οικογενειακή παράδοση, θρησκευτική διδαχή (οι Εβραίοι σταύρωσαν τον Χριστό), ανάγνωση διαφόρων αντισημιτικού περιεχομένου βιβλίων (π.χ. Τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών της μυστικής αστυνομίας των Ρώσων αυτοκρατόρων, το Mein Kampf του Χίτλερ ή το Οι Εβραίοι: όλη η αλήθεια του δικού μας Κ. Πλεύρη) ή ακόμη και επαγγελματικός ανταγωνισμός. Στους παραπάνω λόγους προστέθηκε και η «βάναυση» συμπεριφορά του Ισραήλ προς τους Παλαιστινίους, τους κατοίκους της Παλαιστίνης της οποίας τη γη κατέχουν με το έτσι θέλω οι αιμοβόροι και ξενόφερτοι Εβραίοι, τους οποίους και παρομοιάζετε με τους απαρτχάιντ της Ν. Αφρικής ή τους ναζί της Γερμανίας του Χίτλερ.
Με τις παραπάνω προσλαμβάνουσες, ορθώς, ορθότατα γίνατε αντισημίτες και τάσσεσθε, βοηθούντων ομοϊδεατών σας δημοσιογράφων, αναφανδόν υπέρ των θέσεων των Παλαιστινίων, καθώς και των Αράβων γενικώς. Απορώ, όμως, αγαπητοί αντισημίτες, πώς και δεν σκεφθήκατε να το ψάξετε το θέμα λίγο περισσότερο μήπως και δεν είναι έτσι τα πράγματα και γίνεσθε, άθελά σας βέβαια, θύματα μιας παραπληροφόρησης κολοσσιαίων διαστάσεων, και εξηγούμαι.

1. Παλαιστίνη. Η χώρα αυτή υπήρχε πάντοτε και περιελάμβανε, μέχρι το έτος 1922, τα εδάφη της σημερινής Ιορδανίας και του σημερινού Ισραήλ, ήτοι συνολικά 104.170 τετρ. χλμ. Εξ αυτών, οι Αγγλοι δεσπότες της εποχής έκοψαν ένα μεγάλο κομμάτι 89.400 τετρ. χλμ., το έκαναν προτεκτοράτο τους και, ταυτόχρονα, το εδώρησαν σε Χασεμίτη (Αραβα δηλ.) φύλαρχο, τον οποίο έχρισαν βασιλιά, το δε κομμάτι αυτό της γης το βάφτισαν οι Αγγλοι αποικιοκράτες Χασεμιτικό Βασίλειο της Υπεριορδανίας.

Αν, αγαπητοί αντισημίτες, ανοίξετε οποιαδήποτε εγκυκλοπαίδεια, θα δείτε ότι Αραβες Παλαιστίνιοι αποτελούσαν ένα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της χώρας αυτής η οποία, μετά την ήττα από το Ισραήλ των αραβικών στρατευμάτων στον πόλεμο του 1967, άλλαξε πάλι όνομα και σήμερα λέγεται Χασεμιτικό Βασίλειο της Ιορδανίας αποτελούμενο κατά 70% και πλέον από Παλαιστινίους. Τα συμπεράσματα από την παραπάνω σύντομη ιστορική περιογραφή τα αφήνω, αγαπητοί αντισημίτες, σε σας για να μας πείτε αν οι Αραβες που ονομάζουν εαυτούς Παλαιστινίους δικαιούνται δεύτερη πατρίδα.

2. Ισραήλ. Ολοι ξέρετε ότι το Ισραήλ είναι χώρα Εβραίων, σύγχρονο δημιούργημα του ΟΗΕ σε γη όπου ζούσαν Εβραίοι από παλαιοτάτων βιβλικών χρόνων. Στους νεότερους χρόνους, οι Εβραίοι αυτοί κατόρθωσαν (α) να αναβιώσουν την αρχαία γλώσσα τους, (β) να αναχαιτίσουν επανειλημμένως αραβικά στρατεύματα και να τα τρέψουν σε άτακτη φυγή (γ), να μετατρέψουν την έρημο σε περιβόλι θαυμαστό και (δ) να φτιάξουν μία δημοκρατία όπου πρωθυπουργοί και υπουργοί τρέμουν τον γενικό εισαγγελέα και αυτός φοβάται μόνο τον Θεό.

Μετά τα παραπάνω, ζητάτε τώρα, αγαπητοί αντισημίτες, από το Ισραήλ να εγκαταλείψει τα πάτρια εδάφη της Ιουδαίας και Σαμάρειας (τα οποία με περίσσια πονηριά δεχθήκατε να μετονομαστούν σε Δυτική Οχθη και, μάλιστα, κατεχόμενη) έτσι ώστε να στρωθεί ευκολότερα ο δρόμος για να δημιουργηθεί νέο, δεύτερο δηλαδή, αραβικό κράτος με την ονομασία Παλαιστίνη!

3. Στατιστικές. Από πού θέλετε να αρχίσουμε; Πληθυσμιακές συγκρίσεις, εδαφικές εκτάσεις, επιτεύγματα κοινωνικά, επιστημονικά, πολιτισμικά; Κάπως θα πρέπει να δικαιολογηθεί ο αντισημιτισμός σας και να δούμε αν δικαιολογείσθε να τάσσεσθε αναφανδόν υπέρ των αραβικών θέσεων.

Σύνολον αραβικού πληθυσμού 382.000.000 (περιλαμβανομένου του αντισημιτικού Ιράν). Ισραήλ: 8.500.000 (εξ ων 74,8% Εβραίοι, 20,8% Αραβες, 4,4% άλλοι). Βλέπετε λοιπόν ότι το Ισραήλ αποτελεί πληθυσμιακά το 2,8% των Αράβων που ζουν στη Μ. Ανατολή και πρέπει, φοβάμαι, να αναζητήσουμε αλλού τη δικαιολογία του αντισημιτισμού σας, μήπως στην έκταση των εδαφών όπου πιθανώς να χωρούσε ένα νέο, αδελφό με τους Αραβες, παλαιστινιακό κράτος. Αραβικά εδάφη 10.789.521 τετρ. χλμ. Ισραήλ 20.770 τετρ. χλμ. ήτοι 519 φορές μικρότερο από το σύνολο των εχθρών του (αυτό και αν δικαιώνει την κουλτούρα του underdog). Ούτε εδώ, λοιπόν, μπορεί να βρεθεί δικαιολογία για τον αντισημιτισμό σας. Κρίμα!

Επιτεύγματα μεγάλης και διεθνούς σημασίας από τα οποία ο κόσμος, δηλαδή και εσείς, αγαπητοί αντισημίτες, ωφελήθηκε έτσι ώστε να ζει καλύτερα. Βραβεία Νομπέλ που, ως γνωστόν, απονέμονται «σε άνδρες ή γυναίκες που προσφέρουν τις μεγαλύτερες υπηρεσίες στην ανθρωπότητα». Υπάρχουν 1,6 δισ. μουσουλμάνων στην υφήλιο των 6 δισ. Το 26% του πληθυσμού της γης είναι μουσουλμάνοι και από αυτούς το Νομπέλ κέρδισαν μέχρι σήμερα 12 άτομα (στα 6 των οποίων απομενήθηκαν Νομπέλ Ειρήνης). Οι Εβραίοι, που αποτελούν το 0,24% του πληθυσμού της γης, αριθμούν 193 νομπελίστες ήτοι το 22% όλων των απονομών από καταβολής του θεσμού! Απίστευτο;

Μη βλέποντας, λοιπόν, να υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος που να σας ώθησε στην παράλογη και ρατσιστική νοοτροπία σας, θα δεχθώ ότι υπάρχει μόνο μία εξήγηση από σας. «Ετσι θέλω, κύριε, και είμαι αντισημίτης». Τώρα μάλιστα, τα υπόλοιπα ανάγονται, βεβαίως, στη σφαίρα της μεταφυσικής.., αλλά ψάξτε το λίγο ακόμη...

Ι. Ιωσηφ – Πόρτο Ράφτη

Κύριλλος, Μεθόδιος και το αλφάβητο

Κύριε διευθυντά
Η φιλοφροσύνη του κ. Πούτιν προς τον Σκοπιανό, ότι οι Κύριλλος και Μεθόδιος ήταν «Μακεδόνες», ξεσήκωσε παρ’ ημίν πολλές και ποικίλες αντιδράσεις, αλλά και μεταξύ των Βουλγάρων. Δεν είμαι ειδικός επιστήμων, αλλά η δική μου άποψη, κάπως αιρετική, είναι του τύπου «ναι μεν αλλά». Ναι μεν ήταν Ελληνες, αλλά οι ίδιοι δεν το ήξεραν κι αν το ήξεραν, δεν το ομολογούσαν. Η λέξη «Ελλην» ήταν εξοβελιστέα στον ελληνόφωνο χριστιανικό κόσμο, καθώς σήμαινε τον εθνικό, τον ειδωλολάτρη. Ηταν Ελληνες, αφού είχαν ονόματα ελληνικά και (κατά τεκμήριο μαχητό) κατάγονταν από τη συμπρωτεύουσα, αλλά πολυεθνική, Θεσσαλονίκη. Πιθανότατα, αντέγραφαν στο μοναστήρι κείμενα της κλασικής γραμματείας, σύμφωνα με τη σωτήρια συνήθεια των μοναχών, προτού εφευρεθεί η τυπογραφία, αλλά είναι εξίσου πιθανόν να απεχθάνονταν τα ελληνικά γράμματα. Εικάζεται ότι της ελληνικής παιδείας δεν μετείχαν. Τις σχολές των Αθηνών, όπου είχαν φοιτήσει οι Τρεις Ιεράρχες, τις είχε ήδη κλείσει ο Μέγας Ιουστινιανός και μπορούμε να φανταστούμε το κλίμα που επικρατούσε στην αυτοκρατορία. Η αναγεννησιακή προσπάθεια των Ισαύρων ερμηνεύτηκε ως εικονοκλαστική, πολεμήθηκε και ηττήθηκε.

Πάντως, ελληνική συνείδηση, όπως την εννοούμε σήμερα, δεν είχαν οι δύο μοναχοί. Διότι αν είχαν μια σταλιά εθνικό φιλότιμο, το αλφάβητο που παραχώρησαν στους Σλάβους θα ήταν ελληνικό και όχι κυριλλικό. Από τα 36 γράμματα του κυριλλικού μόνο τα 8 είναι ελληνικά. Σύμφωνα με το βιβλίο Ιστορίας των μαθητικών μου χρόνων, αυτό οφείλεται στο ότι τα ελληνικά δεν μπορούσαν, τάχα, να αποδώσουν φθόγγους των σλαβικών γλωσσών, ενώ η κοινή λογική λέει ότι θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να εξαντλήσουν το ελληνικό αλφάβητο και, αν αυτό δεν επαρκούσε, να προσφύγουν στα κυριλλικά τους. Αυτοί έπραξαν το εντελώς αντίθετο. Ενας θεός ξέρει τι είχαν στο μυαλό τους. Ενα είναι βέβαιο διέπραξαν έγκλημα εις βάρος του ελληνισμού.

Ιωαννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος

Το ναυάγιο και το «ναυάγιο»

Κύριε διευθυντά

Η μικρή κοινωνία της Κερύνειας έζησε μαγικές στιγμές στη δεκαετία του ’60, παρακολουθώντας την ανέλκυση ενός ναυαγισμένου εμπορικού σκάφους, θύματος πειρατών τον 4ο αιώνα π.Χ. Το είχε ανακαλύψει ο θαλασσόλυκος Ανδρέας Καριόλου και το έφεραν στην επιφάνεια Αμερικανοί αρχαιολόγοι. Σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο του Μεσαιωνικού φρουρίου της Κερύνειας έγινε η ανασύσταση και διατήρησή του μέχρι που κατέληξε, το 1974, για δεύτερη φορά αιχμάλωτο, όχι πλέον του βυθού αλλά των Τούρκων κατακτητών.

Από τότε ξεκίνησε ένα καινούργιο ταξίδι, συμβολικό και φορτωμένο με πολλές προσδοκίες. Μια ευάριθμη ομάδα αφοσιωμένων ανθρώπων έφτιαξε, με επιστημονική τεκμηρίωση και ακρίβεια, ένα πιστό αντίγραφό του και το καράβι αυτό ταξίδεψε σ’ όλο το Αιγαίο, έφτασε ακόμα και στη Νέα Υόρκη. Στα ταξίδια του μετέφερε το ακοίμητο πάθος των Κερυνειωτών να επιστρέψουν στη θαλασσοφίλητη πατρίδα.

Σύντομα το σκαρί «Κερύνεια» έγινε αγαπημένο θέμα χρυσοχόων, ξυλογλυπτών και το ομοίωμά του, με τους συνειρμούς που το ακολουθούν, κοσμεί τα σπίτια και ζεσταίνει τις καρδιές μας.  Η προσφορά του σαν δώρου, μεταξύ απλών ανθρώπων, αλλά και από αξιωματούχους της κυπριακής κυβέρνησης, κουβαλάει ένα βαρύ φορτίο χρέους και μνήμης. Με αυτήν την προϊστορία, αποτελεί ηχηρή παραφωνία η προσφορά ομοιώματος του πλοίου της Κερύνειας, από τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας στον επιτέλους αποχωρούντα εκπρόσωπο των Ηνωμένων Εθνών στις συνομιλίες.

Η εξόφθαλμη ταύτιση με τις τουρκικές επιδιώξεις και η μεροληπτική συμπεριφορά του, που προκάλεσε προοδευτικά την αντίδραση ακόμα και όσων κάποτε τον εμπιστεύτηκαν, δεν δικαιολογεί με κανέναν τρόπο την προσφορά αυτού του δώρου στο πνεύμα τουλάχιστον που εγένετο μέχρι τώρα.

Η μόνη περίπτωση να γίνει κατανοητή αυτή η κίνηση, είναι αν απέβλεπε στο να θυμίζει ότι ο συγκεκριμένος διπλωμάτης επέδειξε εξαιρετική ικανότητα να οδηγεί τις συνομιλίες σε διαδοχικά... ναυάγια.

Νικος Ερρ. Ιωαννου, Καρδιολόγος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ