Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η ισότητα και τα «άτομα»

Κύριε διευθυντά
Διαβάζω κάποια παλιά άρθρα για μια εργασία που γράφω, και παρατήρησα το εξής: «άτομο» σημαίνει άντρας/νέος/νεαρός. Μου θύμισε το παιδί = αγόρι, αλλιώς το λέμε κορίτσι, του περασμένου αιώνα. Για παράδειγμα: Ενα ακόμα άτομο τραυματίστηκε υπό συνθήκες που δεν έγιναν γνωστές, ενώ μια γυναίκα έπαθε σοκ όταν εξερράγη δίπλα της μια χειροβομβίδα κρότου λάμψης. Πληροφορίες ανέφεραν ότι τουλάχιστον άλλοι τρεις νεαροί τραυματίστηκαν ελαφρά στο κεφάλι. Είναι ελάχιστης σημασίας πιθανώς για εσάς, αλλά μέσα από τον δημόσιο λόγο διαμορφώνεται η οπτική για τον κόσμο και είναι απογοητευτικό για τις γυναίκες να ερμηνεύονται ως Αλλο.

Μαρια Ιωαννου

Η νομιμότητα των δημοσίων εξόδων

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Μπάμπης Παπαδημητρίου, στο άρθρο του της 30ής Ιουλίου 2017 με τίτλο «Μια διδακτική υπόθεση», καταλήγει, αορίστως, ότι δεν δέχεται τη «σφαγή του Α. Γεωργίου, αλλά με στόχο τον Παπανδρέου και άλλους “συνωμότες” που υποτίθεται ότι έδρασαν, μεταξύ 2010 και 2011, σε συνεργασία με τις ξένες δυνάμεις, εναντίον των συμφερόντων του κράτους» και αύξησαν το δημοσιονομικό έλλειμμα του έτους 2009 στο ποσοστό 15,4% επί του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ).

Γνωρίζει ο κ. Παπαδημητρίου ότι το έτος 2009 επληρώθησαν, από τον προϋπολογισμό του κράτους, για Swaps της Goldman Sachs, παρανόμως, κατά παραβίαση του ελληνικού Συντάγματος, 774.459.423 ευρώ και κατά τα πέντε έτη 2009 έως 2013 4.653.742.538 ευρώ και συνεχίζεται επί έτη η πληρωμή δισεκατομμυρίων ευρώ στην Goldman Sachs, για απατηλή ενέργεια, η οποία εκκινεί από το έτος 2001, για φαινομενική μείωση του ελληνικού δημοσίου χρέους κατά 2,3% (άρθρα μου στην «Εστία» από 8-5-2012, 26-11-2013, 16-10-2014, 12-9-2016);

Γνωρίζει ο κ. Παπαδημητρίου ότι το έτος 2009 επληρώθησαν, από τον προϋπολογισμό του κράτους, καταπεσούσες εγγυήσεις του υπουργού Οικονομικών προς τις κατάχρεες ΔΕΚΟ, κατά παραβίαση του Συντάγματος, 712.938.071 ευρώ και κατά τα έτη 2009-2013, 6.185.015.672 ευρώ, ενώ το 2008 58.615.317 ευρώ (άρθρο μου στην «Εστία» από 27-8-2014).

Γνωρίζει ο κ. Παπαδημητρίου ότι το έτος 2009 επληρώθησαν, από τον προϋπολογισμό του κράτους, για προμέτοχα 94.025.924 ευρώ, παρανόμως κατά παράβαση του Συντάγματος, για τα οποία είχαν συσταθεί οι εταιρείες στο εξωτερικό, το έτος 2001, «Ατλας», «Αίολος», «Αριάδνη»;

Γνωρίζει ότι τα ελλείμματα των φορέων του ευρύτερου δημοσίου τομέως δεν εντάσσονται στο δημοσιονομικό έλλειμμα, διότι κείνται εκτός του κρατικού προϋπολογισμού;

Γνωρίζει ότι το ποσοστό του ελλείμματος επί του ΑΕΠ υπελογίσθη από την προηγούμενη κυβέρνηση την 2-10-2009, του Κ. Καραμανλή, στο 6%, από την κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, την 21-10-2009, στο 12,7%, από τον Απρίλιο του επομένου έτους 2010, που πάντοτε οριστικοποιείται, στο 10,4%, έναντι του φερομένου ως επισήμου, στο 15,4%;

Γνωρίζει ότι το έτος 2009 εμειώθη το ΑΕΠ της Ελλάδος, από την ΕΛΣΤΑΤ, κατά 1.647.000.000 ευρώ, για πρώτη φορά;

Γνωρίζει ότι ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου εδήλωνε στους Ευρωπαίους ότι «διοικεί μία διεφθαρμένη χώρα, διεφθαρμένων πολιτών» και ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου, ότι «τα στατιστικά στοιχεία δημοσιονομικού ελλείμματος, που επήραμε από την προηγούμενη κυβέρνηση, είναι ψευδή, είναι ψεύτες»;

Γνωρίζει ότι η τότε κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου, ενθουσιωδώς, εδέχετο την αύξηση εξόδων του κράτους, για την απόδοση ευθύνης και μομφής κατά της προηγούμενης κυβερνήσεως, του Κ. Καραμανλή;

Ο κ. Α. Γεωργίου φέρεται ότι δέχτηκε τις οδηγίες του Γερμανού Ραντεμάχερ και ενέταξε στο δημοσιονομικό έλλειμμα τις παράνομες πληρωμές 17 ΔΕΚΟ, ενώ αυτές, πέραν της παρανομίας των, κείνται εκτός του κρατικού προϋπολογισμού.

Το ποσοστό του δημοσιονομικού ελλείμματος 15,4% απετέλεσε τη βάση του πρώτου μνημονίου και περαιτέρω των επομένων μνημονίων, τα οποία εξαθλίωσαν τους Ελληνες.

Ο κ. Γεωργίου εδήλωσε ότι καταδικάστηκε «επειδή εφήρμοσε την αρχή της επαγγελματικής ανεξαρτησίας» («Καθημερινή», 3-8-2017). Φράση αόριστη. Ο κ. Γεωργίου όφειλε όταν, αναποδείκτως, εμείωνε το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ), κατά 1.647.000.000 ευρώ, το έτος 2009 να γνωστοποιήσει, τουλάχιστον, την αναπόδεικτη μείωσή του. Οσο για τα αντισυνταγματικά έξοδα, δεν ευθύνεται η ΕΛΣΤΑΤ. Αλλά η κυβέρνηση, η οποία τα συνήψε και τα επλήρωσε. Σε αυτό το πλαίσιο επιμερίζεται η ευθύνη και η δικαστική διάγνωση. Οχι σε άσχετες απεραντολογίες. Πάντως, την ευθύνη για τα μνημόνια, η οποία δεν εξαρκεί για οποιοδήποτε πρόσωπο, φέρει, ατομικώς, ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου.

Η ανακίνηση του πελώριου θέματος της ευθύνης της ΕΛΣΤΑΤ για το έλλειμμα του 2009, το οποίο συνδέεται με το αρχικό μνημόνιο του 2010 της Ελλάδος, το οποίο φαίνεται ως έμπνευση της κυβερνήσεως Γ. Παπανδρέου, πρέπει, τουλάχιστον, να καταλήξει σ’ ένα θετικό αποτέλεσμα, στη σύσταση επιτροπής ελέγχου της συνταγματικότητας όλων των εξόδων, τα οποία εμφαίνονται «στην ανάλυση εξόδων κατά κωδικό αριθμό» του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους, από ανωτάτους δικαστές, και των τριών ανωτάτων δικαστηρίων, εν ενεργεία και εν συντάξει, και τον γενικό διευθυντή του ΓΛΚ, το πόρισμα της οποίας θ’ αποτελέσει την κατευθυντήρια γραμμή, εκ του Συντάγματος, για κάθε ελληνική κυβέρνηση.

Κωνσταντινος Χρ. Τρακας, Αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου ε.τ.

Απάντηση

Ο κ. Τράκας είναι μεταξύ των ευτυχισμένων συμπατριωτών που εξακολουθούν να νομίζουν ότι για τα τρέχοντα δεινά της κρίσης ευθύνονται οι ξένοι, είτε κάποιοι επιλήσμονες μεταξύ μας. Προφανώς γνωρίζω και όσα αναφέρει ο τέως αντιπρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου, ανώτατη δικαστική αρχή ελέγχου, και όσα άλλα κυκλοφορούν στους ίδιους κύκλους,  αφού επιμελώς παρακολουθώ τη σχετική μυθοπλασία. Αφού όμως το Ελεγκτικό Συνέδριο έχει ελέγξει και έχει κάνει τις παρατηρήσεις του επί όλων των απολογισμών και ισολογισμών του κράτους, τι νεότερο θα καταδείξει ο προτεινόμενος, από τον αξιότιμο επιστολογράφο, επανέλεγχος από μια «τρόικα εσωτερικού»; Τέλος, να παρατηρήσω ότι οι «παρανόμως καταβληθείσες» δαπάνες, που πάντως αποτελούν νόμιμες δανειακές υποχρεώσεις της κυβέρνησης, που αναφέρει ο κ. Τράκας, ανέρχονται σε 1,58 δισ., ποσό μηδαμινό, δυστυχώς, μπροστά στα πολυετή ελλείμματα που δημιούργησε η κεντρική κυβέρνηση.

Το θέμα παραμένει απλό: το 2009-2010 οι διεθνείς κεφαλαιαγορές, πανικόβλητες από την παγκόσμια κρίση εμπιστοσύνης, αρνήθηκαν να δανείσουν στη χώρα μας τα ποσά που απαιτούσε η σταθεροποίηση του γιγάντιου ελληνικού χρέους, με αποτέλεσμα το κράτος να τεθεί υπό αναγκαστική διαχείριση ώστε να μην καταρρεύσει προκαλώντας ανήκεστο βλάβη στην κοινωνία και στο πολίτευμα. Οι ευθύνες όσων υπηρέτησαν σε ανώτατες κρατικές θέσεις, προφανώς όχι μόνον των πολιτικών, στα χρόνια που προηγήθηκαν της υπογραφής των μνημονίων, δεν αλλοιώνονται από την τεχνοκρατική επεξεργασία της ΕΛΣΤΑΤ και καμία, πολύ φοβούμαι, συνωμοτική καταδίωξη τριών στελεχών της δεν πρόκειται να τις αποσείσει.

Μπαμπης Παπαδημητριου

Το Ελληνικό και το πάρκο

Κύριε διευθυντά
Από το τοπογραφικό σχέδιο των έργων που προβλέπονται να κατασκευαστούν στην έκταση του Ελληνικού, το οποίο δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή» (4.7.2017), διαπιστώνει κανείς ότι το περίφημο μητροπολιτικό πάρκο, το οποίο θα αποδοθεί στην κοινή χρήση των Αθηναίων, περιβάλλεται από τις οικοδομές που πρόκειται να κατασκευαστούν και είναι πλήρως αποκλεισμένο από τα μέσα μαζικής μεταφοράς, με συνέπεια να καταλήγει και να αποτελεί ιδιωτικό χώρο των ιδιοκτητών του οικισμού αυτού, χωρίς μάλιστα να προβλέπεται ο ανάλογος και κατάλληλος για στάθμευση αυτοκινήτων χώρος. Δηλαδή, χώρος χαμηλού κόστους! Αυτός ο σχεδιασμός αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία, δοθέντος άλλωστε ότι δεν υπάρχει μεγάλο πάρκο στον κόσμο, το όποιο να μην περικλείεται από λεωφόρους. Ο σχεδιασμός αυτός αποτελεί παγκόσμιο μνημείο προσβολής της προσωπικότητας των Αθηναίων.

Δημητριος Κοτσωνης, Πολιτικός Μηχανικός

Οι τροφοσυλλέκτες, ο Ανταμ Σμιθ, το αόρατο πιρούνι και το διατροφικό μας μέλλον

Κύριε διευθυντά
Οι πρόγονοι του σύγχρονου ανθρώπου ξεχώρισαν από τον πίθηκο πριν από περίπου 4,5 εκατομμύρια χρόνια και ο ανατομικά σύγχρονος άνθρωπος εμφανίστηκε πριν από 150.000 χρόνια. Τότε ο άνθρωπος ήταν κυνηγός και τροφοσυλλέκτης και επιβίωνε κυνηγώντας και μαζεύοντας ό,τι μπορούσε. Η γεωργία εμφανίστηκε τα τελευταία 10.000 χρόνια, όχι ταυτόχρονα. Στην Εγγύς Ανατολή το 8500 π.Χ., στην Κίνα το 7500 π.Χ. και στην Αμερική το 3500 π.Χ. Μολονότι καταλαβαίνουμε ότι ο άνθρωπος εξημέρωσε ζώα και καλλιέργησε φυτά, αυτό που μας διαφεύγει είναι το γιατί το έκανε. Αυτό το «μυστήριο» είναι μεγάλο, διότι αυτή η μετάβαση δεν ωφέλησε τον άνθρωπο, ούτε διατροφικά ούτε γενικά, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι ανθρωπολόγοι. Κάποιοι έχουν χαρακτηρίσει αυτή τη μετάβαση «το μεγαλύτερο λάθος στην ιστορία του ανθρώπου». Το γιατί είναι ενδιαφέρον. Η ζωή του κυνηγού-τροφοσυλλέκτη ήταν πολύ πιο ευχάριστη από αυτήν του γεωργού. Δούλευε 12-14 ώρες την εβδομάδα. Παλιότερα πιστεύαμε ότι η μετάβαση από κυνηγό-τροφοσυλλέκτη σε γεωργό απελευθέρωσε τον άνθρωπο από τη σκληρή ζωή. Στην πραγματικότητα συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Είναι λιγότερο παραγωγική, αν υπολογίσει κανείς την ποσότητα τροφής που παράγεται ανα ώρα εργασίας. Αρα η γεωργία απαιτεί μεγάλο κόπο. Οι θεωρίες για τα αίτια της μετάβασης είναι πολλές. Πρέπει να ήταν αποτέλεσμα συνδυασμού παραγόντων. Ενας από τους βασικούς φαίνεται να ήταν η κλιματική αλλαγή. Γύρω στο 9500 π.Χ. το κλίμα έγινε θερμότερο και πιο σταθερό, γεγονός που επέδρασε στην ανάπτυξη της γεωργίας. Ομως αυτό ήταν μία αιτία, γιατί αν εξαρτιόταν από το κλίμα η εμφάνιση της γεωργίας, θα είχε αναπτυχθεί παντού ταυτόχρονα. Αλλη αιτία φαίνεται να ήταν η μείωση των μεγαλόσωμων θηραμάτων. Σε κάθε περίπτωση, έχει φανεί ότι ο άνθρωπος κυνηγός-τροφοσυλλέκτης είχε καλύτερη υγεία από τον γεωργό, γιατί είχε καλύτερη φυσική κατάσταση σε γενικές γραμμές.

Φαίνεται όμως ότι η έννοια της ατομικής ιδιοκτησίας, που αναπτύχθηκε με τη γεωργία αργότερα, ήταν πιο κοντά στη φύση του ανθρώπου. Δεν άργησε να γίνει αποδεκτό ότι δεν έχει νόημα να αποκτήσει κανείς αντικείμενα κύρους αν πρόκειται να τα μοιραστεί. Ετσι άρχισε να αναδύεται μια μορφή κοινωνικής ιεραρχίας στην οποία κάποιοι ήταν πλουσιότεροι από άλλους.

Τα ήμερα ή καλλιεργημένα φυτά από τη γεωργία είναι ανθρώπινες επινοήσεις. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το καλαμπόκι. Στην άγρια μορφή του ήταν ένα κοινό αγρωστώδες, όμως ο άνθρωπος γεωργός, επιλέγοντας και διαιωνίζοντας κάποιες τυχαίες μεταλλάξεις, το μεταμόρφωσε σε έναν γίγαντα που δεν μπορεί να ζήσει μόνος του στη φύση. Ο πρόγονος του καλαμποκιού ήταν το «τεοσίντε», ένα πεπλατυσμένο στάχυ που προστατεύεται από ένα σκληρό περίβλημα, το λέπυρο. Το μέγεθος του λεπύρου καθορίζεται από ένα γονίδιο το tgaI, μια τυχαία μετάλλαξη του οποίου αφήνει τους κόκκους εκτεθειμένους. Αυτό τράβηξε την προσοχή των τροφοσυλλεκτών, που μάζεψαν τους σπόρους, τους έσπειραν γιατί τους βόλευε για να μην αφαιρούν τον λέπυρο που ήταν βάσανο και έτσι σιγά σιγά βελτίωναν το πρώτο καλαμπόκι για να φτάσουμε στο σημερινό.

Αυτό συνεχίζεται και σήμερα. Στον «Πλούτο των Εθνών», που πρωτοεκδόθηκε το 1776, ο Ανταμ Σμιθ παρομοίασε τις αθέατες δυνάμεις της αγοράς, που ενεργούν πάνω στον άνθρωπο χωρίς να γίνονται αντιληπτές, με ένα αόρατο χέρι. Ετσι και εμείς θα παρομοιάσουμε την επίδραση της τροφής στην Ιστορία σαν ένα αόρατο πιρούνι που σπρώχνει τον άνθρωπο και του αλλάζει τη μοίρα του, χωρίς να το αντιλαμβάνεται. Θα δούμε λοιπόν την ιστορική επίδραση της τροφής παντού. Πράγματι, η τροφή ήταν βασικό υλικό της ανθρώπινης ιστορίας. Ηταν ο καταλύτης των κοινωνικών αλλαγών, της πολιτικής οργάνωσης, της οικονομικής ανάπτυξης και των στρατιωτικών συγκρούσεων. Σήμερα ο παγκόσμιος πληθυσμός φτάνει στην αιχμή του. Ταυτόχρονα, η κλιματική αλλαγή υπονομεύει τις παραδοσιακές μεθόδους καλλιέργειας. Για να μπορέσουμε να κρατήσουμε τον πληθυσμό, υπό αυτές τις συνθήκες, θα πρέπει να έχουμε ένα μεγάλο οπλοστάσιο από γεωργικές τεχνικές. Αλλα είδη τελικά θα καλλιεργηθούν με συμβατικό τρόπο, άλλα με βιολογικό. Είναι λάθος και πολύ απλοϊκό να προσπαθούμε να πείσουμε τους πολίτες να διαλέξουν ανάμεσα στη μία ή στην άλλη άποψη. Και εννοώ από τη μια την τυφλή πίστη στη βιοτεχνολογία που είναι κοντόφθαλμη και από την άλλη στην καθαρά βιολογική καλλιέργεια. Κατά πάσα πιθανότητα η λύση θα βρεθεί στη μέση. Και αυτό θα πάρει αρκετό χρόνο. Ετσι έχει δείξει η Ιστορία.

Δημητρης Κουρετας, Καθηγητής Φυσιολογίας Ζωικών Οργανισμών - Τοξικολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Ο Αριστοτέλης και τα μεταλλεία

Κύριε διευθυντά
Τον τελευταίο καιρό γίνεται λόγος και μάλιστα έντονος για την εκμετάλλευση των μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική και των συμφερόντων που διακυβεύονται για την τοπική και εθνική οικονομία. Με αυτήν την αφορμή, επιτρέψατε να καταθέσω κάποιες σκέψεις, που αφορούν το παρελθόν της περιοχής, οι οποίες κρίνονται επίκαιρες λόγω του παγκοσμίου εορτασμού των ετών 2016 και 2017 για τα 2.400 έτη από τη γέννηση του Αριστοτέλη.

Ο Αριστοτέλης (Στάγειρα Χαλκιδικής 384-Χαλκίδα 322) εγνώριζε την ύπαρξη των μεταλλείων της περιοχής. Ας μη λησμονούμε ότι η γενέτειρά του Στάγειρα, πλησίον του σημερινού χωριού Σταυρός, ήταν εύπορη λόγω των μεταλλείων αργύρου, που διέθετε. Ο ίδιος ο Αριστοτέλης κατά την πρώτη παραμονή του στην Αθήνα (368/7-348/7) ως μέλος της Ακαδημίας του Πλάτωνος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της αναγεννήσεως των αττικών μεταλλείων του Λαυρίου, ως αποτέλεσμα των μέτρων που έλαβε ο Αθηναίος Καλλίστρατος. Κατά τη δεύτερη παραμονή του στην Αθήνα (335-323) ως διευθυντής του Λυκείου, που είχε ιδρύσει, συνέγραψε τα πολιτειολογικά και ηθικά του συγγράμματα, στα οποία κάνει εκτενή λόγο για τη «μεταλλευτική», ως έναν «κατά φύσιν» τρόπο πλουτισμού (Πολιτικά, Βιβλίον Α΄, Κεφάλαιον 9). Γνώστης των τεχνικών της επεξεργασίας των μετάλλων και των τεχνικών εξορύξεως, θα προβάλει τη σημασία της μεταλλευτικής για την οικονομία της πόλεως των Αθηνών.

Οι σκέψεις αυτές ας συνετίσουν τόσο τους κυβερνώντες όσο και τους επιχειρηματίες που εκμεταλλεύονται τον ορυκτό πλούτο της πολύπαθης Χαλκιδικής και ας αναλογισθούν ότι το τελικό ζητούμενο πρέπει να είναι η ανάκαμψη της οικονομίας. Η ορθολογική χρήση του ορυκτού πλούτου και η συνετή διαχείριση θα ωφελήσουν όλους μας.

Χρηστος Π. Μπαλογλου, Αμαρούσιον

Iστορία για Νομπέλ γραφειοκρατίας

Κύριε διευθυντά
Είμαι κάτοχος κάρτας ελεύθερης στάθμευσης και, ως συνήθως, στάθμευσα στην επιτρεπόμενη θέση. Στο παρμπρίζ είδα αυθημερόν μια κλήση για παράνομη στάθμευση και επιβολή προστίμου 40 ευρώ. Σε λίγες ημέρες πήγα στο κατάστημα δημοτικής στάθμευσης του Δήμου Αθηναίων στην οδό Αγίου Κωνσταντίνου στον πρώτο όροφο και η αρμοδία υπάλληλος έλεγξε την κάρτα μου και παράλληλα την κλήση, όπου αναφερόταν η οδός στάθμευσης. Με παρέπεμψε στην παρακαθήμενη υπάλληλο, η οποία μου υπέδειξε να καταθέσω έγγραφη ένσταση και ακολούθως με τον σχετικό αριθμό πρωτοκόλλου να απευθυνθώ στον προϊστάμενο, του οποίου το γραφείο είναι στον τρίτο όροφο. Το ασανσέρ ήταν εκτός λειτουργίας και με τα πόδια ανέβηκα στον τρίτο όροφο στο γραφείο του προϊσταμένου. Η ευειδής γραμματέας παρέλαβε την ένσταση και την κλήση και διασταύρωσε στη διπλανή αίθουσα τα στοιχεία κλήσης και άδειας στάθμευσης. Ακολούθως μου ανακοίνωσε ότι όλα είναι εντάξει για τη διαγραφή του προστίμου και ότι όφειλα περαιτέρω να απευθυνθώ στο δημαρχείο, οδός Λιοσίων αρ. 10.

Διαμαρτυρήθηκα για την ταλαιπωρία, έλαβα ως απάντηση «έτσι γίνεται» και τέλος μου σύστησε ν’ απευθυνθώ στον ίδιο τον προϊστάμενο στο διπλανό γραφείο. Αυτός, με άκουσε, μάλλον βλοσυρά και, όταν στις διαμαρτυρίες μου προσέθεσα τα χρόνια της ηλικίας μου, υποχώρησε και μου είπε «καλώς, θα τα διαβιβάσουμε υπηρεσιακώς».

Ο διευθυντής Δημοτικών Προσόδων με πληροφόρησε εγγράφως ότι «προχωράμε τις απαραίτητες ενέργειες ικανοποιήσεως του αιτήματος κατ’ εφαρμογήν των αρχών της χρηστής διοίκησης» και ότι τα σχετικά θα αποσταλούν στο Δημοτικό Συμβούλιο για διαγραφή.

Στη συνέχεια, η διευθύντρια της Δημοτικής Αστυνομίας με έγγραφο προς τη Διεύθυνση Δημοτικών Προσόδων και κοινοποίηση: 1) Γραφείο Αντιδημάρχου Κέντρου, 2) Γραφείο Γενικού Γραμματέα, 3) Διεύθυνση Δημοτικής Αστυνομίας και σε μένα, αναφέρει ότι πρέπει «να επανεξετασθεί και ανακληθεί η έκθεση παράβασης». Στο τέλος του εγγράφου προστίθεται ότι «παραμένουμε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε ενέργεια άπτεται των αρμοδιοτήτων μας». Επισημαίνω πόσο με εντυπωσίασε αυτό το «άπτεται των αρμοδιοτήτων τους» και «κατ’ εφαρμογήν των αρχών της χρηστής διοίκησης», ενώ θα έπρεπε να γράφει των αρχών της άχρηστης διοίκησης.

Δεν γνωρίζω εάν η οργάνωση της διαδικασίας ερείδεται αποκλειστικά σε κανονιστικές πράξεις του Δήμου Αθηναίων ή και σε υπουργικές αποφάσεις. Σε κάθε περίπτωση, είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός ότι για την έκδοση μιας απλής διοικητικής πράξης ασχολήθηκαν πέντε δημοτικές υπηρεσίες και περισσότεροι υπάλληλοι!
Κατά τα λοιπά, η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας αποτελεί άμεση προτεραιότητα για τη χώρα…

Χρηστος Πετροπουλος

Γκορμπατσόφ, Μπραντ, ΕΣΣΔ και Δύση

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην «Καθημερινή» της 22ας Αυγούστου 2017 το άρθρο του κ. Πάσχου Μανδραβέλη με τίτλο «Ολοκληρωτισμοί από ένα βαρέλι…», αλλά και του κ. Νίκου Μαραντζίδη με τίτλο «Η επιλεκτική αμνησία του υπουργού Δικαιοσύνης», που δημοσιεύτηκαν με αφορμή την άρνηση της κυβέρνησης να συμμετάσχει σε συνέδριο στην Εσθονία με τίτλο: «Η κληρονομιά στον 21ο αιώνα των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τα κομμουνιστικά καθεστώτα». Νομίζω ότι οι αρθρογράφοι, στην προσπάθειά τους να εκμηδενίσουν την κοινωνική και πολιτική προσφορά του κομμουνισμού, ο οποίος μάλιστα συμπαρέσυρε τον καπιταλισμό στις «καλές του μέρες» στη διάρκεια του «σύντομου εικοστού αιώνα», απώλεσαν την ουσία του προβληματισμού: Δηλαδή, η βαθμιαία καταρράκωση του βιοτικού επιπέδου που βιώνουμε σήμερα στις αρχές του 21ου αιώνα στις χώρες της Δύσης και η περαιτέρω υποβάθμισή του που διαφαίνεται μέσα από την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού είναι κληρονομιά του κομμουνισμού του 20ού αιώνα ή μήπως οφείλεται στην κατάρρευσή του μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ και τη συρρίκνωση των κομμουνιστικών κομμάτων στην Ευρώπη; Πότε υπήρχαν περισσότεροι πόλεμοι στον κόσμο και στην ευρύτερη περιοχή μας; Τότε ή τώρα, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ; Πότε υπήρχαν οι ατέλειωτες προσφυγικές ροές συνεπεία των πολέμων και της πείνας; Τότε που υπήρχε η ΕΣΣΔ ή τώρα;

Οπως γράφει ο Σλάβοϊ Ζίζεκ στο βιβλίο του «Προβλήματα στον Παράδεισο: Ο κομμουνισμός μετά το τέλος της Ιστορίας» (εκδ. Μεταίχμιο 2016), τη δεκαετία του 1990 κυκλοφόρησε στη Γερμανία η φήμη σύμφωνα με την οποία ο Γκορμπατσόφ, στη διάρκεια ενός ταξιδιού του στο Βερολίνο, επισκέφθηκε αιφνιδιαστικά τον πρώην καγκελάριο Βίλι Μπραντ. Ωστόσο, ο Μπραντ αρνήθηκε να τον δει. Αργότερα εξήγησε τον λόγο. Δεν συγχώρησε ποτέ τον Γκορμπατσόφ που επέτρεψε τη διάλυση του κομμουνιστικού μπλοκ, όχι επειδή πίστευε μυστικά στον σοβιετικό κομμουνισμό, αλλά επειδή είχε πλήρη επίγνωση ότι η εξαφάνιση του σοβιετικού μπλοκ θα συνεπαγόταν την εξαφάνιση του δυτικοευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κράτους πρόνοιας. Με άλλα λόγια, ο Μπραντ ήξερε ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι διατεθειμένο να κάνει σημαντικές παραχωρήσεις στους εργαζομένους και τους φτωχούς μόνον όταν υπάρχει η σοβαρή απειλή μιας εναλλακτικής λύσης, ενός διαφορετικού τρόπου παραγωγής ο οποίος υπόσχεται στους εργαζομένους τα δικαιώματά τους. Για να διατηρήσει τη νομιμοποίησή του, ο καπιταλισμός είναι υποχρεωμένος να δείχνει ότι μπορεί να λειτουργεί καλύτερα, απ’ ό,τι η εναλλακτική λύση, ακόμη και για τους εργάτες και τους φτωχούς, αλλά από τη στιγμή που αυτή η εναλλακτική λύση εξαφανίζεται, ο καπιταλισμός μπορεί να προχωρήσει στη διάλυση του κράτους πρόνοιας. Η διάλυση της ΕΣΣΔ, πέρα από κοινωνικές, είχε οικονομικές επιπτώσεις σε παγκόσμια κλίμακα, που επέτρεψαν στον νεοφιλελευθερισμό να ανδρωθεί και να σαρώνει σήμερα τα πάντα. Διότι, η Οκτωβριανή Επανάσταση, το Σύμφωνο της Βαρσοβίας αργότερα και η επιρροή της ΕΣΣΔ σε μεγάλο τμήμα της υφηλίου ανέκοψαν τη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης, η οποία δεν είναι πρόσφατο φαινόμενο. Τον 19ο αιώνα, οι οικονομίες των μεγάλων ευρωπαϊκών χωρών ήταν ήδη εν πολλοίς παγκοσμιοποιημένες, ίσως μάλιστα περισσότερο απ’ ό,τι είναι σήμερα. Η Βρετανική και η Γαλλική Αυτοκρατορία είχαν τότε τον έλεγχο σχεδόν όλου του παγκόσμιου πλούτου. Ο,τι, λοιπόν, συνέβαινε ήδη τον 19ο αιώνα συμβαίνει και στις αρχές του 21ου αιώνα. Μεταξύ των δύο αυτών περιόδων, κατά τον 20ό αιώνα, για ένα μεγάλο μέρος του, αυτό που συνέβη ήταν ότι η εμφάνιση της κομμουνιστικής αλτερνατίβας εμπόδισε την επέκταση της «παγκόσμιας αγοράς». Υπήρξαν ολόκληρες περιοχές του πλανήτη που αποσπάστηκαν από την καπιταλιστική τάξη πραγμάτων. Κατά τη μεταπολεμική περίοδο, φραγμός στην καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση υπήρξε το συμπαγές μπλοκ των κομμουνιστικών χωρών και οι νίκες των αντιαποικιακών κινημάτων. Μερικά χρόνια αργότερα, η ΕΣΣΔ και το σοβιετικό μπλοκ κατέρρευσαν. Ετσι η συσσώρευση του κεφαλαίου σε πλανητικό επίπεδο μπόρεσε να επαναληφθεί, όπως «τη χρυσή εποχή» του 19ου αιώνα, και μάλιστα σε τεράστια κλίμακα. Νέα εδάφη, νέες χώρες προσφέρονταν τώρα για εκμετάλλευση τεράστιου αριθμού προλεταριοποιημένων κατοίκων της υπαίθρου.

Αυτή είναι και η ουσία των πραγμάτων: όσο υφίστατο η ΕΣΣΔ, οι λαοί της Δύσης, και όχι μόνον, ζούσαν πολύ καλύτερα και η υφήλιος ειρηνικότερα. Από τη στιγμή που ο καπιταλισμός, το κεφάλαιο δηλαδή, απελευθερώθηκε από το αντίβαρό του, δρα ανεξέλεγκτα αρπάζοντας συσσωρευμένα όσα πιστεύει ότι απώλεσε εξαιτίας του αντιπάλου δέους στη διάρκεια του «σύντομου εικοστού αιώνα» σε κοινωνικές παραχωρήσεις και εξαιτίας της συρρίκνωσης της παγκοσμιοποίησης στα όρια της δυτικής επιρροής μόνον. Οσα άλλα προβάλλονται, όπως τώρα από την Ε.Ε. στην Εσθονία, έρχονται να συγκαλύψουν τη σημερινή πραγματικότητα και να απενοχοποιήσουν τον νεοφιλελευθερισμό και τα εγκλήματά του σε μία εικοσιπενταετία μόλις. Διότι έπεται συνέχεια...

Δημητρης Μακροδημοπουλος, Αλεξ/πολη

Η φορολογία και το Αγιον Ορος

Κύριε διευθυντά
Στο φύλλο της εφημερίδας σας της 8-8-2017, ο αρθρογράφος σας κ. Μανδραβέλης θρηνεί γιατί θα πληρώσουν επιπλέον φόρους οι φορολογούμενοι, προκειμένου να αναπληρωθεί η απώλεια εσόδων του Δημοσίου, η οποία θα προκύψει εξαιτίας της απαλλαγής από τους φόρους της ακίνητης περιουσίας του Αγίου Ορους που ψήφισε η Βουλή. Ως πεπειραμένος όμως δημοσιογράφος, έπρεπε να αναφέρει και τα οφέλη για το Δημόσιο και τους φορολογούμενους, που θα προκύψουν από την υλική προσφορά του Αγίου Ορους προς την κοινωνία, πέραν της πνευματικής την οποία μερικοί δεν εκτιμούν.

Ως γνωστόν, σύμφωνα με το άρθρο 21 παρ. 3 του Συντάγματος, «3. Το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικά μέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων». Την υποχρέωση αυτή του κράτους αναπληρώνει σε μέγιστο βαθμό η Εκκλησία με τις χιλιάδες φιλανθρωπικά ιδρύματα που συντηρεί, με τα εκατομμύρια μερίδες φαγητού που προσφέρει στους απόρους, και με κάθε είδους δραστηριότητες που αναλαμβάνει σε όλους τους τομείς. Ειδικότερα για το Αγιον Ορος σημειώνω τις εξής προσφορές του: 1. Το πρότυπο ιατρείο που λειτουργεί σε μετόχιο του Αγίου Ορους στην Ορμύλια της Χαλκιδικής και παρέχει δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, προληπτικές ιατρικές εξετάσεις και ηθική βοήθεια σε όποιον ζητεί την αρωγή του. 2. Τις δεκάδες χιλιάδες φαγητού που προσφέρει δωρεάν στους επισκέπτες των Μονών. 3. Τη βοήθεια που παρέχει στους απόρους σε είδος και σε χρήμα, είτε απευθείας είτε μέσω της ενισχύσεως των κοινωφελών δραστηριοτήτων των Μητροπόλεων.
Για να είναι αντικειμενικός ο κ. Μανδραβέλης, πρέπει να υπολογίσει πόσα θα ξόδευε το κράτος για να συντηρεί τα ιδρύματα που συντηρεί τώρα η Εκκλησία, και μάλιστα στο επίπεδο που τώρα λειτουργούν, και πόσα θα ξόδευε για να θρέψει τους απόρους που καταφεύγουν τώρα στα συσσίτια των Ενοριών.

Πρέπει επίσης να συγκρίνει το επίπεδο των υπηρεσιών που προσφέρουν τα ιδρύματα της Εκκλησίας με το επίπεδο λειτουργίας των δημοσίων νοσοκομείων και των δημοσίων υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας.

Είναι αδύνατον να αναφερθεί σε μια επιστολή η όλη κοινωνική προσφορά της Εκκλησίας, αλλά ο κ. Μανδραβέλης θα βρει άφθονες σχετικές πληροφορίες στο Διαδίκτυο, αλλά και ως δημοσιογράφος μπορεί να πάρει μια συνέντευξη από εκπρόσωπο της Εκκλησίας, αλλά και οποιονδήποτε περιθαλπόμενο στα εκκλησιαστικά ιδρύματα ή σιτιζόμενο από τις Ενορίες και να σχηματίσει μια αντικειμενική εικόνα του θέματος και να μην παρουσιάζει μόνο την απώλεια δημοσίων εσόδων, αλλά να αναφέρει και τα οφέλη της κοινωνίας που προκύπτουν από τη διάθεση των ποσών που εξοικονομούνται από τη φοροαπαλλαγή.

Ευαγγελος Ανδριανος, Επίτιμος Αρεοπαγίτης, Καστόρειον Λακωνίας

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ