Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Η οφειλή 0,01 ευρώ και οι φωτοτυπίες…

Κύριε διευθυντά
Ο λογιστής μου ψάχνοντας στο ΤΑΧΙS ανακάλυψε ότι σε τρεις λογαριασμούς της οικογένειάς μου οφείλονταν από παλιά τα εξής ποσά σε ευρώ: 4,41, 2,48, 0,81, 0,57, 0,02, 0,01. Ναι, 0,02 και 0,01! Και καλά τα δύο πρώτα, για τα άλλα τέσσερα τι μπορεί να πει κανείς; Ο λογιστής μου έχασε μερικά λεπτά για να τα βρει, τα τύπωσε σε τρία φύλλα, μου τα έστειλε με φαξ και εγώ τα ξανατύπωσα. Μετά έχασα πάνω από μισή ώρα (ευτυχώς δεν είχε ουρά) να πάω στην εφορία. Ο ταμίας (που και αυτός ευτυχώς δεν είχε δουλειά) έχασε αρκετά λεπτά για να βρει τα ποσά αυτά, ευτυχώς στον υπολογιστή και όχι στους φακέλους, για να τα ξανατυπώσει σε τρία νέα φύλλα (πηγαίνοντας στο όχι κοντά του μηχάνημα). Δεν είναι όλα αυτά ασκόπως χαμένος χρόνος και χαμένα φύλλα χαρτιού; Δεν θα ήταν λογικό από κάθε άποψη να θεσμοθετηθεί ότι υπόλοιπα κάτω του ενός ευρώ –έστω κάτω των 50 λεπτών– καταργούνται; Οταν το είπα όμως γελώντας στον υπάλληλο, σοκαρίστηκε. Υποθέτω θα σκέφθηκε ότι, εάν εφαρμοζόταν σε τέτοιες και παρόμοιες περιπτώσεις αυτή η «κοινή λογική», θα έχαναν αυτός και πολλοί άλλοι τη θέση τους...

Αλεξανδρος Μπεζης, Κηφισιά

Από τα θρανία η απογοήτευση

Κύριε διευθυντά
Ο Σεπτέμβριος σημαίνει για τους μαθητές και γενικότερα για τη σπουδάζουσα νεολαία τέλος της ξεγνοιασιάς, του παιχνιδιού και της καλοκαιρινής ραστώνης, και επιστροφή στα θρανία της μάθησης, του μόχθου και της στενάχωρης προσπάθειας. Υπάρχει, βέβαια, μια μερίδα μαθητών που λαχταρούν να επιστρέψουν στα σχολειά τους, γιατί έχουν βάλει στόχο τους να σπουδάσουν και να αναδειχθούν άξια και παραγωγικά μέλη της κοινωνίας. Ομως η πλειονότητα των νέων αντιμετωπίζει ως καταναγκαστική εργασία τη φοίτηση στα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τη θεωρεί μια ατελέσφορη προσπάθεια, αφού πιστεύει ότι δεν εξασφαλίζεται το μέλλον της με την κρατούσα πραγματικότητα, επαγγελματικά και κοινωνικά. Ετσι εξηγείται η χαμηλή απόδοση και απογοητευτική βαθμολογία ενός μεγάλου αριθμού αποφοίτων Λυκείου, που παίρνει μέρος κατ’ έτος στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.

Τα αίτια της απογοητευτικής κατάστασης είναι πολλά και ποικίλα. Μεταξύ αυτών διαλαμβάνονται οι αλλεπάλληλες μεταρρυθμίσεις του εκπαιδευτικού μας συστήματος, ανάλογα με τα «κέφια» του εκάστοτε υπουργού Παιδείας, η έλλειψη αξιολόγησης με γνώμονα την αριστεία διδασκόντων και διδασκομένων, τα ακατάλληλα εκπαιδευτικά προγράμματα που αποσκοπούν στη μηχανική αποστήθιση, τα ακατάλληλα και ελλιπή σε εξοπλισμό διδακτήρια και, τέλος, η μικρή ετήσια δημόσια δαπάνη για την Παιδεία.

Από την άλλη μεριά, τα σχολεία μας έχουν καταντήσει «ξέφραγο αμπέλι», με τη συνδικαλιστική οργάνωση και κομματικοποίηση των μαθητών, πατροναρισμένη πολλές φορές από φανατισμένους εκπαιδευτικούς, με την ύπουλη διακίνηση αντεθνικών και αντιχριστιανικών ιδεολογιών, που προετοιμάζουν τους αυριανούς αναρχικούς, αντιεξουσιαστές, βομβιστές, καταληψίες, καταστροφείς των δημόσιων εκπαιδευτηρίων και υπέρμαχους της απαξίωσης και του χλευασμού κάθε ιεραρχίας και αξιοκρατίας στην εκπαιδευτική κοινότητα.

Τα παιδιά μας πάσχουν από έλλειψη στόχων, δημιουργικού οράματος και αισιοδοξίας για το μέλλον τους, αφού τα όνειρά τους τα καταπνίγουν η περιρρέουσα ζοφερή ατμόσφαιρα της ανεργίας, της φτώχειας, της διαφθοράς και της προκλητικής αναισχυντίας του ψεύδους και ανηθικότητας, που διαχέεται από τα βουλευτικά έδρανα μέχρι τα μαθητικά θρανία. Η παρατηρούμενη στις μέρες μας σταδιακή αποχριστιανοποίηση και απεθνικοποίηση της ελληνικής παιδείας, με τη στοχευόμενη αντικατάσταση του μαθήματος των Θρησκευτικών από μάθημα ομολογιακού και ηθικοπλαστικού χαρακτήρα σε μάθημα θρησκειολογίας, η κατάργηση της υποχρεωτικής προσευχής στα σχολεία, η παραχάραξη του μαθήματος της Ιστορίας μας και η απογύμνωση του μαθήματος της Γλώσσας από κείμενα πνευματικής και εθνικής καλλιέργειας, αλλοιώνουν το εθνικό και ηθικό υπόβαθρο των μαθητών και τα αφήνουν αθωράκιστα και εκτεθειμένα στους μύριους εθνικούς, ηθικούς και πνευματικούς κινδύνους που τα πολιορκούν ενόψει των ραγδαίων εξελίξεων της τεχνολογίας της πληροφορικής και της επεκτεινόμενης παγκοσμιοποίησης.

Οπως είναι διεθνώς παραδεδεγμένο, η πραγματική και ουσιαστική γνώση, που επιτυγχάνεται μέσω της υγιούς, άρτιας και εκσυγχρονισμένης εκπαίδευσης, αποτελεί βασική προϋπόθεση για την πολιτιστική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανέλιξη και πρόοδο της χώρας. Επομένως, η Παιδεία πρέπει να αποτελέσει μέγιστη προτεραιότητα για την Ελλάδα, αν όντως οι εκάστοτε κυβερνώντες επιθυμούν την εξυγίανση, αναβάθμιση, διεθνή ανάδειξη και ηθική αποκατάσταση του καθημαγμένου και ρημαγμένου –από την ασωτία και ανικανότητα των κατά καιρούς αναδεικνυομένων «εθνοπατέρων» και «εθνοσωτήρων»– του τόπου μας. 

Δημητριος Δημηνας, Δικηγόρος – Κατερίνη

Tο αδιάβλητο των Πανελλαδικών

Κύριε διευθυντά
Στην εφημερίδα σας διάβασα το ρεπορτάζ του αξιόλογου δημοσιογράφου Απόστολου Λακασά υπό τον τίτλο «ΟΛΜΕ κατά πρότασης Γαβρόγλου», όπου θεωρεί, η ΟΛΜΕ, ότι το σχέδιο για το λύκειο και τις εξετάσεις θα ενισχύσει την παραπαιδεία. Η ΟΛΜΕ την κατάσταση που επικρατεί στην Παιδεία τη ζει επί καθημερινής βάσεως και η γνώμη της είναι βαρύνουσα και όχι αντιπολιτευτική. Εξάλλου, εάν μετά προσοχής μελετήσουμε τις προτάσεις του υπουργού Παιδείας, για την εισαγωγή των μαθητών της Γ΄Λυκείου στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, καθώς και τη σύνδεση των Πανελλαδικών Εξετάσεων με αυτές της Γ΄ Λυκείου, που αποσκοπούν στην πριμοδότηση του βαθμού των Πανελλαδικών με τον βαθμό του α΄ τετραμήνου της Γ΄ Λυκείου, άνετα εξάγεται το συμπέρασμα ότι δεν θα υπάρχει αντικειμενική και ομοιογενής κρίση. Πέραν αυτών, δημιουργούνται και ορισμένα λεπτά νομικά θέματα, όπως μεταξύ του βαθμού του α΄ τετραμήνου και του τελικού βαθμού του απολυτηρίου καθώς και του ποσοστού, λέγεται 20%, στον τελικό βαθμό των Πανελλαδικών Εξετάσεων του βαθμού δηλαδή του α΄ τετραμήνου, εφόσον αυτός είναι μεγαλύτερος του βαθμού των Πανελλαδικών Εξετάσεων, οπότε δίδεται «μπόνους». Γιατί του βαθμού του α΄ τετραμήνου; Εδώ δημιουργείται νομικό πρόβλημα και προβλέπω ότι το ΣτΕ θα το λύσει, όπως και άλλα ενδιάμεσα προβλήματα. Πέραν αυτών, η διαδικασία αποκτήσεως του απολυτηρίου της Γ΄ Λυκείου είναι αρκετά σύνθετη, η οποία δημιουργεί μεγάλο άγχος στους μαθητές. Η γνώμη μου είναι να σταματήσει κάθε περαιτέρω διαδικασία. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις μπορεί να έχουν αδύνατα σημεία, αλλά είναι αδιάβλητες.

Ιωαννης Θ. Χαϊνης, Ομ. καθηγητής Ε. Μ. Πολυτεχνείου

Η μάστιγα της αλαζονείας

Κύριε διευθυντά
Στη συνέντευξή του στην «Καθημερινή» (10/9/17), ο κ. Κ. Γαβρόγλου έθιξε ορισμένα καίρια θέματα σχετικά με τις προθέσεις/επιδιώξεις της κυβέρνησης στον εκπαιδευτικό τομέα. Εγώ θα ασχοληθώ με μία άποψη που εξέφρασε, ότι δηλαδή «η αριστεία έχει ένα στοιχείο εντελώς προσωπαγές και ατομιστικό και σε τελική ανάλυση καλλιεργεί τον εγωισμό», σε αντίθεση με μια «διάκριση η οποία ενέχει το στοιχείο της συλλογικότητας». Η αντίρρηση που έχω σε αυτή την τοποθέτηση είναι ότι η αριστεία αυτή καθαυτή δεν οδηγεί απαραιτήτως στον εγωισμό αλλά σε αυτό που οι αρχαίοι αποκαλούσαν «αρετή», το ιδανικό επίτευγμα κάθε πολίτη. Διότι ο κατέχων την αρετήν ήταν ο ευνοούμενος των θεών και διά τούτο καμάρι της οικογένειας και ευεργέτης της πόλης. Η αριστεία επιτυγχάνεται διαμέσου άμιλλας, που ήταν και το πιο χαρακτηριστικό της αρχαίας ελληνικής κοινωνίας και σήμερα της Αμερικής. Ταυτοχρόνως, όμως, ήταν εχθροί της αλαζονείας και πίστευαν ότι οι θεοί τιμωρούσαν τους αλαζόνες.

Ορεστης Βαρβιτσιωτης

Η αριστεία δεν... παρκάρει παντού ούτε προχωράει με την όπισθεν

Κύριε διευθυντά
Με τον συνεργάτη σας κ. Θοδ. Γεωργακόπουλο συνήθως συμφωνώ, γι’ αυτό και με την ευκαιρία θέλω να εκφράσω την εκτίμησή μου τόσο στα κείμενά του όσο και στον τρόπο σκέψης του.

Ωστόσο, στο φύλλο της «Καθημερινής» της 1ης/9, και με τίτλο «Το πείραμα του πάρκινγκ και τα περί αριστείας», ομολογώ ότι δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω αυτόν τον τρόπο σκέψης. Προκειμένου να καταρρίψει την άποψη ότι η αριστεία έχει κάποιο αντίκρισμα, τουλάχιστον στην Ελλάδα σήμερα, φέρνει ένα αδόκιμο, κατά τη γνώμη μου επιχείρημα, με το πάρκινγκ και τα ακριβά αυτοκίνητα. Απλοποιημένα, ο συλλογισμός είναι: Οποιος έχει ακριβό αυτοκίνητο είναι λαμόγιο. Αλλά είναι και επιτυχημένος. Αρα, αρκεί να είσαι λαμόγιο (στην Ελλάδα, τουλάχιστον) για να είσαι επιτυχημένος. Που σημαίνει, άχρηστη η αριστεία και το «στρατόπεδο των υπερασπιστών της» σκιαμαχεί. Επειδή ανήκω σε αυτό το στρατόπεδο, θα παρακαλούσα να ακουστεί και η άλλη άποψη.

Κατ’ αρχάς, κανείς δεν είπε ότι η αριστεία οδηγεί κατευθείαν στην επιτυχία και, μάλιστα, με την περιορισμένη έννοια που την ορίζει ο κ. Γεωργακόπουλος. Επιτυχία δεν είναι μόνο ό,τι προβάλλεται στα κουτσομπολίστικα έντυπα - ακόμη και με τα «οπισθοδρομικά» ελληνικά μέτρα. Επιτυχημένος μπορεί να είναι, και στην Ελλάδα, και ένας υδραυλικός ή καθηγητής πανεπιστημίου. Δεν είναι κατ’ ανάγκην επιχειρηματίας (που δείχνει να πιστεύει ότι είναι το κρατούν μοντέλο στην Ελλάδα ο συνεργάτης σας).

Δεύτερον, η αριστεία, αφ’ εαυτήν, δεν παραπέμπει σε οικονομικό αντίκρισμα. Ενας άριστος μαθητής μπορεί να αποτύχει οικονομικά κι ένας «σκράπας» να πετύχει. Κανείς δεν είπε «πας άριστος πλουτίζει». Ούτε καν ότι η αριστεία είναι διαβατήριο για την επιτυχία. Ειλικρινά, δεν κατάλαβα πώς ένα αποδεδειγμένα ευρέως σκεπτόμενο μυαλό μπορεί να συνδέσει αυτά τα δύο. Αυτή είναι διαστρέβλωση της υπέρ της αριστείας άποψης.

Κατ’ εμέ, η αριστεία είναι αυταξία (και όχι αυταπόδεικτη οικονομική αξία - σε αυτό συμφωνούμε με τον κ. Γεωργακόπουλο).

Συμπερασματικά, πιστεύω ότι η αριστεία στο στάδιο της επιδίωξης είναι μέρος της ευγενούς άμιλλας και κίνητρο προσπάθειας επιτυχίας στον τομέα του καθενός (του μαθητή, του φοιτητή, του επιστήμονα, του αθλητή, του τεχνίτη) και στο στάδιο της επίτευξης ικανοποίησης για την ανταμοιβή των κόπων. Αν αυτό έχει και οικονομικό αντίκρισμα, είναι φυσικό για τον επαγγελματία κάθε είδους (κανένας άριστος υδραυλικός ή γιατρός δεν πεθαίνει της πείνας). Για τον μαθητή, είναι αρκετό το εισιτήριο για ανώτερες σπουδές (αν τις θέλει), όπου ήδη έχει μάθει ότι χρειάζεται νέα προσπάθεια για να διακριθεί. Το ίδιο και για τον φοιτητή (με πιο κοντινό το όραμα της καταξίωσης). Γενικότερα, η αριστεία είναι συνυφασμένη με φυσικά χαρίσματα και/ή προσπάθεια. Και η επίτευξή της, η ανταμοιβή των κόπων σου. Η μη επίτευξη δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην αποτυχία. Πας μη άριστος δεν πεθαίνει.

Ως προς την Ελλάδα, αναμφισβήτητα, υπάρχει η στρεβλή εικόνα που περιγράφεται στο άρθρο. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να μείνουμε σε αυτή. Το γεγονός ότι είμαστε πίσω, ως χώρα και νοοτροπία λαού, δεν σημαίνει ότι όποιοι δεν συμβιβάζονται με αυτό πρέπει να αλλάξουμε τόπο διαμονής. Εκείνο που πρέπει είναι να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε αυτήν τη νοοτροπία. Ξεκινώντας απ’ τα παιδιά μας. Κι αν αυτό θεωρείται ανεδαφικό για την Ελλάδα, η απάντηση είναι ότι ο «ρεαλισμός» του να δεχόμαστε μια μέτρια και μίζερη χώρα είναι αδιέξοδος συμβιβασμός. Και ώσπου να το πετύχουμε αυτό, οι άριστοι δεν θα χαθούν. Θα διακριθούν εκεί όπου η αριστεία εκτιμάται, όπως γίνεται έως τώρα.

Θεμης Κεσισογλου, Αγία Παρασκευή

Ακούσαμε και για τους «Μιλησαίους»...

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή με θέμα oδοιπορικό στα παράλια της Μικράς Ασίας ήταν μια εξαιρετική προβολή των μικρασιατικών ελληνικών περιοχών, ένα ευλαβικό προσκύνημα στις πανάρχαιες κοιτίδες και εστίες του Ελληνισμού, αλησμόνητες και χαμένες πλέον πατρίδες. Η ξεναγός έδωσε αρκετά πληροφοριακά στοιχεία για την ακμή και τα επιτεύγματα των σημαντικότερων πόλεων, έστω και με ελάχιστες παραλείψεις, π.χ. Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, Αρτεμίσιον της Εφέσου και Ηρόστρατος, Αϊβαλί – Ηλ. Βενέζης, Φ. Κόντογλου κ.ά. Αναφερόμενη, όμως, στην περιοχή της Ιωνίας και στην πόλη Μίλητο, μία εκ των δώδεκα πόλεων της ιωνικής ομοσπονδίας, σε τρία σημεία της ξενάγησής της χρησιμοποίησε για τους Μιλησίους κατοίκους τη λέξη Μιλησαίοι (sic).  Δεν μπορώ να μαντεύσω τον λόγο της παραποίησης του επίσημου ονόματος· είναι, όμως, σε όλους γνωστό, από τη σχολική μας ακόμη εκπαίδευση, ότι η Μίλητος, με τον περίφημο ναό του Διδυμαίου Απόλλωνος, γενέτειρα των φιλοσόφων Θαλή, Αναξίμανδρου, Αναξιμένη, των ιστορικών Κάδμου και Εκαταίου, του αρχιτέκτονα Ιπποδάμου, της συζύγου του Περικλή Ασπασίας κ.ά., υπήρξε ισχυρή εμπορική και ναυτική δύναμη, με πολλές αποικίες στον Εύξεινο Πόντο, και οι Μιλήσιοι κάτοικοί της, θαλασσοπόροι, έμποροι και επίζηλοι τεχνίτες, αναφέρονται σε όλα τα ιστορικά κείμενα, αλλά και στα σχολικά εγχειρίδια.

Αναστασιος Αγγ. Στεφος, Δ. Φ., Σύμβουλος του Δ.Σ. της Πανελλήνιας Ενωσης Φιλολόγων
 

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ