ΚΟΣΜΟΣ

Αποψη: Τι σημαίνει η ψήφος υπέρ της AfD

STEVEN ERLANGER / THE NEW YORK TIMES

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Η επανεκλογή της Αγκελα Μέρκελ ως καγκελαρίου της Γερμανίας υποτίθεται ότι θα αποτελούσε το επιστέγασμα μιας χρονιάς προόδου για την Ευρώπη ως προς τη συγκράτηση του κύματος του λαϊκισμού, μετά και την αποφασιστική νίκη του νέου Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν έναντι της Μαρίν Λεπέν.

Ωστόσο, τα αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής κατέδειξαν πως η αποξένωση από τις κυρίαρχες παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις είναι ακόμα παρούσα. Το ακροδεξιό κόμμα Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) έλαβε ποσοστό 12,6%, οδηγώντας τα κεντρώα κόμματα σε καταφανή πτώση, συμπεριλαμβανομένου του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών της Μέρκελ. Η θέση της AfD θεωρείται παντοδύναμη, με αποτέλεσμα να είναι σε θέση να επιφέρει αλλοιώσεις στην πολιτική ατζέντα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Δίχως αμφιβολία, η Ακροδεξιά συνιστά μόνιμο παράγοντα επιρροής που πρέπει να υπολογίζεται από τους ηγέτες της Ευρώπης στην προσπάθεια να συγκρατήσουν την πτώση της δημοτικότητάς τους. Στη Γερμανία, η πλειονότητα των ψήφων υπέρ της AfD συνιστά κίνηση διαμαρτυρίας απέναντι στον πραγματισμό που έχει επιδείξει η Μέρκελ στα 12 χρόνια διακυβέρνησης σε θέματα όπως η μετανάστευση, η εθνική ταυτότητα και τα βάρη της Ε.Ε.

Η παγκοσμιοποίηση, η γραφειοκρατική φύση της Ε.Ε. και η αδυναμία της να προστατεύσει τα σύνορα και να εξασφαλίσει ανθηρές οικονομίες στα κράτη-μέλη έχουν οδηγήσει στην ενίσχυση του εθνικισμού, της ανησυχίας γύρω από τις εθνικές ταυτότητες και στην ισλαμοφοβία. «Οι γερμανικές εκλογές επιβεβαιώνουν την παρακμή των επικρατούντων παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων της Ευρώπης προς όφελος των ακραίων», σημειώνει ο Στέφανο Στεφανίνι, πρώην Ιταλός διπλωμάτης των Βρυξελλών. «Μια εσωτερικά αποδυναμωμένη Μέρκελ πρέπει να κρατήσει ενωμένη την Ευρώπη και να διαφυλάξει τον διατλαντικό δεσμό, παρά την ύπαρξη ενός απρόβλεπτου Αμερικανού προέδρου», επισημαίνει. 

Την ίδια στιγμή, η Μέρκελ είναι αναγκασμένη να προσηλωθεί στην προσπάθεια συγκρότησης ενός νέου κυβερνητικού συνασπισμού, που, ίσως, αποδειχθεί λιγότερο ευσταθής. Η απόσυρση των Σοσιαλδημοκρατών από την κυβέρνηση συνεπάγεται πως η Μέρκελ πιθανότατα θα υποχρεωθεί να σχηματίσει κυβέρνηση με τους φιλελεύθερους Ελεύθερους Δημοκράτες και τους Πράσινους.

Κατά τον Ολιβερ Ράκαου, επικεφαλής οικονομολόγο του Oxford Economics, η φιλοδοξία του Μακρόν σχετικά με την εναρμόνιση των ευρωπαϊκών οικονομιών δύσκολα θα υλοποιηθεί, εξαιτίας της σφοδρής αντίθεσης των Ελεύθερων Δημοκρατών. Προβλήματα, όμως, αναφύονται και στη σχέση της Μέρκελ με το βαυαρικό κόμμα των Χριστιανοκοινωνιστών. Εχοντας χάσει 10% των ψήφων σε σχέση με το 2013, εκτιμάται ότι ο Χορστ Ζεεχόφερ της Χριστιανοκοινωνικής Ενωσης θα επιχειρήσει να πιέσει τη Μέρκελ προς τα δεξιά σε θέματα εθνικής ασφάλειας και μετανάστευσης.

Ο συνασπισμός που θα προκύψει στη Γερμανία θα είναι λιγότερο δημοφιλής στην ανατολική Γερμανία και ασταθής, αν ληφθούν υπόψη οι εντάσεις στο εσωτερικό του κόμματος της Μέρκελ. Ωστόσο, ασταθείς συνασπισμοί και πρόωρες εκλογές αποτελούν τον κανόνα στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης. Οπως δήλωσε και ο Κάρστεν Μπρεζέσκι, επικεφαλής οικονομολόγος της Γερμανίας και της Αυστρίας στην ING Bank, «η Γερμανία έχει καταστεί, σε ορισμένο βαθμό, λίγο πιο ευρωπαϊκή».

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ