Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Ως Θεσπρωτός, για τους Τσάμηδες»

Κύριε διευθυντά
Θεσπρωτός γαρ, θα ήθελα, λίαν συνοπτικά, να προσθέσω για τους Τσάμηδες, εις τους οποίους αναφέρεται το σχόλιο του Σταύρου Τζίμα, στην «Κ» της 22-9-2017, τα επόμενα: Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οι Τσάμηδες, συνολικά και σαν κοινότητα, ετάχθησαν –και ενόπλως– με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς. Γράφει ο ΕΛΑΣίτης και αυτόπτης μάρτυρας της συμπεριφοράς των Τσάμηδων, ο Θεσπρωτός Π. Παπασταύρου στο βιβλίο του «Στο στόμα του λύκου» εκδ. Σύγχρονη Εποχή: «Γύρω στις δεκαπέντε χιλιάδες αριθμούσε εκείνη η μειονότητα των λεγόμενων Τσάμηδων. Από τις πρώτες ημέρες της Κατοχής είχαν ταχθεί στο πλευρό των Ιταλών, το ίδιο έκαμαν και με τους Γερμανούς αργότερα. Ντυμένοι με τις στολές των κατακτητών, λήστευαν, βασάνιζαν, δολοφονούσαν, ατίμαζαν, τρομοκρατούσαν την ύπαιθρο. Ο φόβος και ο τρόμος σκέπαζαν όλη τη Θεσπρωτία. Οι πράξεις βίας και τρομοκρατίας σε καθημερινή βάση. Τα θύματά τους από όλα τα χωριά και τις πόλεις... όχι λίγες φορές δεν δίσταζαν, έτσι για πλάκα, να βάζουν στο σημάδι από  απόσταση τσοπαναραίους και στρατοκόπους. [...]».

Βεβαίως έγιναν και από τις ελληνικές ανταρτικές ομάδες έκτροπα και αντεκδικήσεις, σε πολύ μικρότερη έκταση, γιατί με την υποχώρηση των Γερμανών το καλοκαίρι του 1944, κατέφυγαν  στην Αλβανία. Ακριβώς ό,τι συνέβη με τους Τσάμηδες, συνέβη και με τη μειονότητα των Σουδητών της Τσεχοσλοβακίας. Ετάχθησαν με το μέρος των Γερμανών και το σύνολο αυτών 3.500.000 εγκατέλειψαν τις πανάρχαιες πατρίδες τους και κατέφυγαν στη Δύση. Πάντως, σαν φυλή οι Τσάμηδες, πλην άλλων, είναι ιδιαίτερα επίμονοι και διεκδικητικοί.

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

«Διαφωνώ, αλλά σας εκτιμώ»

Κύριε διευθυντά
Μου επιτρέπετε να απευθυνθώ απευθείας στον εξαιρετικό αρθρογράφο της «Καθημερινής» κ. Παντελή Μπουκάλα, επ’ ευκαιρία του άρθρου του με τίτλο «Αφύσικη η ισοπολιτεία;», που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα σας στις 20 Σεπτεμβρίου 2017.

Αγαπητέ κ. Μπουκάλα
Γοητευμένη από το χαριτωμένο και πάντα έξυπνο και γλαφυρό ύφος της γραφής σας και τη βαθιά, σφαιρική μόρφωσή σας, είμαι θερμή αναγνώστριά σας, παρότι ιδεολογικά διαφωνούμε. Εχω απολαύσει όλα τα βιβλία σας και το πρώτο άρθρο που διαβάζω κάθε πρωί ανοίγοντας την εφημερίδα είναι το δικό σας.

Παρότι όταν εκφράζετε την πολιτική σας άποψη είσθε προσεκτικός να μη θίξετε ή πληγώσετε τα συναισθήματα και τις ιδέες των πολιτικών «αντιπάλων» σας, καμιά φορά, όχι συχνά, σας παρασύρει το ιδεολογικό σας... πείσμα και επηρεάζει την κρίση και τη νηφαλιότητά σας.

Κατηγορείτε τον κ. Μητσοτάκη ότι στη Θεσσαλονίκη είπε: «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες. Κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση και όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα» και εσείς, παρανοώντας τον, όπως και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, θεωρήσατε ότι έτσι «υπερασπίστηκε τις κοινωνικές ανισότητες». 

Αγαπητέ κ. Μπουκάλα, είσθε πολύ πιο έξυπνος από εμένα και πολλούς άλλους καλοπροαίρετους ανθρώπους οι οποίοι, ακούγοντας τον κ. Μητσοτάκη, κατάλαβαν τα αυτονόητα: Οι άνθρωποι, από τη φύση τους, δεν είναι ίσοι. Αλλος πιο τυχερός, άλλος πιο έξυπνος, άλλος πιο εργατικός, άλλος επιζητεί την αριστεία, σε πείσμα του κ. Γαβρόγλου, ο καθένας επιλέγει άλλο τρόπο για να προχωρήσει στη ζωή του. Πώς μπορούν να εξελιχθούν όλοι με τον ίδιο τρόπο και να γίνουν ίσοι; Δεν είναι φυσικό αυτοί που θα ξεχωρίσουν να έχουν μία κοινωνική και οικονομική αναγνώριση; Αυτό εννοούσε ο κ. Μητσοτάκης λέγοντας ότι είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση να είναι όλοι ίσοι. Στους αγώνες, από την αρχαιότητα, όλοι ξεκινούν μαζί αλλά το στεφάνι παίρνει αυτός που φθάνει πρώτος. Τι κίνητρο θα είχαν οι αγωνιστές του στίβου και της ζωής να προπονούνται διαρκώς και να στερούνται τις χαρές των άλλων, που δεν το κάνουν, αν ήξεραν ότι στο τέρμα δεν τους περιμένει η αναγνώριση της προσπάθειάς τους; Εξυπακούεται λοιπόν ότι στην αφετηρία της ζωής τους όλοι πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες και πρόσβαση στη μόρφωση και στην υγεία, να είναι ίσοι μπροστά στην κάλπη και απέναντι στον νόμο. Κι ακόμα περισσότερο, ο κ. Μητσοτάκης είπε κάτι που δεν το διάβασα στο άρθρο σας, ότι «το μέρισμα ευημερίας πρέπει να μοιραστεί με όσο το δυνατόν πιο δίκαιο τρόπο και να υποστηριχθούν οι πιο αδύναμοι». Αν όμως το κράτος έρχεται σε κάθε γενιά να διαδραματίσει τον ρόλο του Προκρούστη και να τους ισοπεδώνει όλους, διά της βίας, πνευματικά, κοινωνικά και οικονομικά στο επίπεδο των πιο χαμηλών, τότε τι κίνητρο θα έχουν οι άνθρωποι να προοδεύσουν και μαζί με αυτούς η κοινωνία, η ζωή, η επιστήμη; Και μήπως τότε ακριβώς δεν είναι που καταστρατηγείται η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα; Αυτό ακριβώς δεν προσπάθησε να επιβάλει η κομμουνιστική δικτατορία και απέτυχε παταγωδώς; Διότι ο άνθρωπος φαίνεται ότι... από τη φύση του προτιμά να είναι ελεύθερος παρά «ίσος». Και τα δύο δεν γίνονται, δεν το κατάφερε ούτε ο Θεός. Με μεγάλο θαυμασμό και σεβασμό στην πένα σας, σας ευχαριστώ για την ευχαρίστηση που μας προσφέρει καθημερινά η ανάγνωση των άρθρων σας.

Εστερ Ηλιαδου

Η (πολύ) πονεμένη ιστορία του ΟΑΣΘ

Κύριε διευθυντά
Ο ΟΑΣΘ για πολλές δεκαετίες παρείχε το συγκοινωνιακό έργο στην περιοχή της Θεσσαλονίκης με διαδοχικές συμβάσεις με το αρμόδιο υπουργείο, με την τελευταία να λήγει στο τέλος του 2019. Με αφορμή τις συχνές απεργίες του προσωπικού του που έμενε απλήρωτο για μήνες, τον τελευταίο χρόνο, και τις σχετικές ταλαιπωρίες των πολιτών, το υπουργείο αποφάσισε να ακυρώσει την τρέχουσα σύμβαση και να κρατικοποιήσει τον ΟΑΣΘ με νόμο που καθορίζει τη διάρκεια αυτής της κρατικοποίησης να λήγει στο τέλος του 2019. Παρεμπιπτόντως η διοίκηση του ΟΑΣΘ ισχυρίζεται ότι είχε αδυναμία ρευστότητας για καταβολή των δεδουλευμένων του προσωπικού του λόγω μη εξόφλησης συμβατικών χορηγήσεων από μέρους του υπουργείου προς αυτήν μη αποκλειομένης, καθώς ακούγεται, και κάποιας σκοπιμότητας βάσει σχεδίου για ρήξη μεταξύ των δυο πλευρών.

Ετσι, στην προκειμένη περίπτωση η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ δείχνει συνέπεια και αποφασιστικότητα στην κομματική γραμμή της γενικά υπέρ κρατισμού, στη φιλεργατική της πολιτική, στη στήριξη αδύναμων οικονομικά πολιτών (το κομματικό Δ.Σ. του νέου οργανισμού εξήγγειλε ήδη δωρεάν μεταφορά των ανέργων), στη συμπάθεια προς τους ταλαιπωρημένους πολίτες, στις πιθανές προσλήψεις όπως ακούγεται κάποιων κ.λπ.  Παράλληλα όμως αγνοεί νόμους και συμφωνίες του κράτους με ιδιωτικούς φορείς που πρώτα αυτή σαν κυβέρνηση πρέπει να σέβεται, ακυρώνει ισχύουσες συμβάσεις και κρατικοποιεί περιουσίες ιδιωτών, αδιαφορεί για επερχόμενες διαδικασίες δικαστικής φύσης που εύλογα θα προκαλέσει με προσφυγές ο ΟΑΣΘ, υποεκτιμά το κόστος για το Δημόσιο, που είναι βέβαιο ότι θα προκύψει λόγω αποζημίωσης των μετόχων του ΟΑΣΘ, δεν έδειξε καμιά διάθεση για κάποια με κοινή συναίνεση με ΟΑΣΘ τροποποίηση της σύμβασης, δίνει κάκιστα μηνύματα σε υποψήφιους επενδυτές που ιδιαίτερα τελευταία προσδοκά η χώρα κ.ά. Εκείνο όμως που εκπλήσσει ιδιαίτερα είναι αυτή η ίδια κρατικοποίηση μέχρι το τέλος του 2019, που, αν μη τι άλλο, υποδηλώνει πράξη ανενδοίαστης υστεροβουλίας. Δηλαδή χωρίς αμφιβολία όλα αυτά έγιναν μόνο για τα μάτια του κόσμου, αφού το συγκεκριμένο διάστημα το συγκοινωνιακό έργο της Θεσσαλονίκης θα εκτελείται από το τωρινό προσωπικό και τις υπάρχουσες υποδομές του ΟΑΣΘ με τη νέα διοίκηση να έχει την ευθύνη δήθεν, αλλά συγχρόνως καθένας γνωρίζει ότι το διάστημα αυτό θα έχει έντονο προεκλογικό χρώμα. Για τη συνέχεια του θέματος, δηλαδή μετά το τέλος του 2019, όλα φαίνεται να είναι ανοικτά και, δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα είναι πλέον κυβέρνηση, το τι θα ακολουθήσει «γαία πυρί μειχθήτω».

Σταυρος Ευθυμιαδης – Συνταξιούχος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ