Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Με δυο λόγια: Σα δεν ντρέπονται

Κύριε διευθυντά
Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί στην επικαιρότητα η ταλαιπωρία των Αθηναίων για τη χορήγηση κάρτας μεταφορών. Επιτρέψτε μου να εκφράσω μια απορία, ελπίζοντας να τύχω απάντησης από αρμοδίους. Για ποιον λόγο μάς ταλαιπωρούν; Κάνω τρεις σκέψεις:

Πρώτον, η ταλαιπωρία προκύπτει από την απαίτηση χρήσης του ΑΜΚΑ. Δεύτερον, γιατί ο ΑΜΚΑ και όχι ταυτότητα ή διαβατήριο; Τρίτον, οι μόνοι που αποκλείονται ως μη έχοντες ΑΜΚΑ και όχι διαβατήριο είναι ξένοι, μετανάστες και πρόσφυγες. Μήπως λοιπόν μας ταλαιπωρούν επειδή η κυβέρνηση επιθυμεί να εξαιρέσει τους ξένους; Και μόνο που μου περνάει αυτό από το μυαλό, ντρέπομαι. Πολύ θα ήθελα κάποιος να μπορούσε να διέψευδε το συμπέρασμα – με επιχειρήματα. Ατυχώς, όμως, αντί διάψευσης, καθημερινά εισπράττουμε επιβεβαιώσεις.

Αντιγονη Λυμπερακη, Καθηγήτρια Οικονομικών, Πάντειο

Ασφάλεια πολιτών, μια πολύ σοβαρή υπόθεση

Κύριε διευθυντά
Λέγεται συχνά ότι υπεύθυνοι για την Ελευθερία και την Ασφάλεια των πολιτών είναι οι θεσμοί μιας χώρας. Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω. Ενας θεσμός όχι στελεχωμένος από άξιους ανθρώπους είναι όπως ένας πυροσβεστήρας, χωρίς το κατάλληλο περιεχόμενο, που σε περίπτωση πυρκαγιάς κοντοστέκεται και περιμένει… Οπως και οι αστυνομικοί, που κάθε Σαββατόβραδο παρακολουθούν αμέτοχοι τους κουκουλοφόρους να καίνε τα πάντα στα Εξάρχεια κι αυτοί να αρκούνται σε μία ή δύο προσαγωγές υπόπτων, που στη συνέχεια τους αφήνουν ελεύθερους… Η Ασφάλεια των πολιτών, αλλά και η Ελευθερία τους, είναι πολύ σοβαρά πράγματα για να αφήνονται στα χέρια ανίκανων ή αδύναμων ανθρώπων.

Αν κάποιος θα έπρεπε να επέμβει, για ν’ αποδώσει ευθύνες γι’ αυτή τη διάπραξη σοβαρών εγκληματικών πράξεων και τη μη προσαγωγή ούτε ενός δράστη στη Δικαιοσύνη, είναι αναμφισβήτητα ο ίδιος ο θεσμός της Δικαιοσύνης, προσωποποιημένος στο ανώτατο δυνατό επίπεδο από την Εισαγγελία του Αρείου Πάγου. Γιατί καλές είναι οι προκαταρκτικές για τη δράση του «Ρουβίκωνα», αλλά πολύ πιο σοβαρά είναι τα πράγματα από τον καταιγισμό μολότοφ και το κάψιμο αυτοκίνητων κάθε Σαββατόβραδο στα Εξάρχεια. Αλλά εκεί χρειάζεται τόλμη, για ν’ αναδείξει στην πράξη πόσο ανεξάρτητη είναι η δικαστική εξουσία από αυτούς που τη διορίζουν. Αν αυτή η ανάληψη πρωτοβουλιών μπορεί να προέλθει από τη σημερινή Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, μέλλει να αποδειχθεί. Θα είναι όμως σίγουρα το επιστέγασμα μιας λαμπρής σταδιοδρομίας και το καλύτερο μάθημα στους φοιτητές της στη Σχολή Δικαστών και Εισαγγελέων, για το πώς αναδεικνύεται ο θεσμός της Ανεξάρτητης Δικαιοσύνης στις μέρες μας απέναντι σε μια πολιτική ηγεσία αδύναμη και ανίκανη να προστατέψει τη Ζωή, την Ελευθερία και την Ασφάλεια των πολιτών.

Στυλιανός Παπαγεωργίου – Γονατας, Αν. καθηγητής Ποινικού Δικαίου ΔΠΘ  – Δικηγόρος

«Ρε φιλάρα, κούλα, κούλα»

Κύριε διευθυντά
Καταθέτω ένα στιγμιότυπο διάρκειας 45΄, που συνέβη το απόγευμα της Κυριακής 22/10/17 στο Π. Φάληρο, σε δρόμο μονής κατεύθυνσης, με αρκετή κυκλοφορία. Είχαν σταθμεύσει αυτοκίνητα, όπως δυστυχώς συνήθως, στη δεξιά πλευρά του οδοστρώματος και ένα στην αριστερή, με αποτέλεσμα να μην μπορεί να περάσει μεγάλο όχημα. Εφθασε ένα αυτοκίνητο-ψυγείο, το οποίο δεν μπορούσε να περάσει και άρχισε ο οδηγός να κορνάρει, όπως και οι οδηγοί της ουράς που είχε σχηματιστεί και γινόταν πανδαιμόνιο. Οι περίοικοι βγήκαν στα μπαλκόνια, διαμαρτυρόμενοι κατά του ασυνείδητου οδηγού τού αριστερά σταθμευμένου αυτοκινήτου. Η ουρά των αυτοκινήτων οπισθοδρόμησε με δυσκολία περί τα 200 μέτρα και έφυγα από άλλο δρόμο. Επειτα από αρκετή ώρα έφθασε άνετος ο οδηγός και με ειρωνεία απαντούσε σε όσους τον επέπλητταν, λέγοντας ότι ο δρόμος είναι δημόσιος και για όλους! Σε έναν που ήταν κοντά του και του φώναζε, του απάντησε: «Κούλα, ρε φιλάρα»! Αντιλαμβάνομαι ότι το «κούλα» προέρχεται από το cool και το φιλάρα από το φίλε. Δεν γνωρίζω αν κάποιος κάλεσε την Τροχαία, η οποία δεν φάνηκε, αλλά και αν κάποτε ερχόταν, θα άφηνε πρόστιμο κάποιων ευρώ στον οδηγό και θα τελείωνε η αποστολή της Πολιτείας, πάντοτε με υπερβολική ανοχή στους παρανομούντες.

Παραλληλίζω ένα παρόμοιο γεγονός, που μου συνέβη πριν από αρκετά χρόνια στην Αθήνα, με πρωταγωνιστή έναν Αμερικανό οδηγό: Του έκλεισε κάποιος την έξοδο νόμιμης στάθμευσης. Περίμενε 10΄, έβγαλε έναν σουγιά, του τρύπησε δύο από τα λάστιχα, σταμάτησε ένα ταξί και φύγαμε. Τον ρώτησα έκπληκτος και με δυσφορία, πώς μπόρεσε να το κάνει και μου απάντησε: «Σέβομαι μέχρι κεραίας τους νόμους και ακολουθώ με ευλάβεια την αρχή να μη βλάπτω κανέναν, παράλληλα διεκδικώ τα δικαιώματά μου και απαιτώ να αντιμετωπίζομαι με τον ίδιο σεβασμό. Αυτός που μου δημιουργεί το πρόβλημα πρέπει να τιμωρηθεί, αλλά αν το οργανωμένο κράτος και οι υπηρεσίες του, εκ των πραγμάτων, αλλά και λόγω λαθεμένης αντίληψης της έννοιας της ελευθερίας, αδυνατεί να τιμωρήσει, τότε, όταν μπορώ, τιμωρώ εγώ»!

Αν ζητηθούν απαντήσεις για τα παραπάνω γεγονότα από 100 Ελληνες, νομίζω ότι και οι 100 θα μεμφθούν τον πρώτο οδηγό και θα αγανακτήσουν με τον δεύτερο. Με τέτοιους όμως αφορισμούς ποτίζεται η κοινωνική ζούγκλα και ο πολιτισμός κατηφορίζει, πρέπει κάτι άλλο δραστικότερο να γίνει!

Αποστολος Γεωργοπουλος, Π. Φάληρο

Εχοντες και μη, τροχαία και πρόστιμα

Κύριε διευθυντά
Η τελευταία απόφαση του υπουργού Χρ. Σπίρτζη να συνδέσει το ύψος των προστίμων με το εισόδημα των παραβατών, εκτός του ότι είναι καταφανώς αντισυνταγματική ως αντίθετη με την ίση μεταχείριση των πολιτών, είναι και εντελώς λανθασμένη, ως προς τα αποτελέσματα που ισχυρίζεται ότι θα επιφέρει. Η τάση κάποιου να οδηγεί παραβατικά δεν εξαρτάται από τον φόβο του για τις οικονομικές συνέπειες που θα έχει αλλά από την ιδιοσυγκρασία του. Τα ισχύοντα πρόστιμα είναι αρκετά «τσουχτερά», ώστε αν ίσχυε το πρώτο οι παραβάσεις θα είχαν ήδη μειωθεί δραστικά, αφού πλέον η συντριπτική πλειονότητα των οδηγών είναι φτωχοί.

Αντίθετα, εάν τα υπάρχοντα πρόστιμα μειωθούν για τους «φτωχούς», θα εντείνουν την παραβατικότητα και αυτών ακόμα που την έχουν περιορίσει από τον φόβο των προστίμων, ενώ η αύξησή τους για τους «πλούσιους» δεν πρόκειται να επηρεάσει εκείνους που έχουν τη δυνατότητα να τα πληρώνουν, ενώ ενδεχομένως θα τους οδηγήσει σε αύξηση της παραβατικότητας, σύμφωνα με την αρχή ότι μπορώ να πληρώνω, άρα μπορώ να παρανομώ και να ξεχωρίζω από τους άλλους. Είναι καταφανές ότι ο σκοπός του μέτρου δεν είναι ο περιορισμός των ατυχημάτων, αλλά η επιβάρυνση με ένα ακόμα εισπρακτικό μέτρο της μεσαίας τάξης των Ελλήνων, η υποβάθμιση και εξαφάνιση της οποίας είναι η φιλοσοφία του ΣΥΡΙΖΑ, αφού ως καθαρά εισπρακτικό μέσο θα αυξήσει την ύφεση και την περαιτέρω φτωχοποίηση των κατώτερων τάξεων, και ασφαλώς μόνο ανάπτυξη δεν θα επιφέρει.

Επισημαίνω ότι τα τελευταία έτη οι οδηγοί είναι εντελώς απροστάτευτοι ως προς την αυθαιρεσία και κατάχρηση εξουσίας των οργάνων της Τροχαίας, αφού έχει καταργηθεί η δυνατότητά τους να προσφεύγουν στα δικαστήρια, αλλά μόνο στους προϊσταμένους τους, οι οποίοι σχεδόν πάντοτε δικαιώνουν τους υφισταμένους τους. Θεωρώ απόλυτα επιβεβλημένο να επανέλθει η δυνατότητα των οδηγών να προσφεύγουν στα δικαστήρια, τουλάχιστον για το οικονομικό μέρος των προστίμων.

Είναι επίσης επιβεβλημένο να μη θεωρείται τροχαία παράβαση η μη χρήση ζώνης εκ μέρους του οδηγού, αφού αυτή κανένα κακό δεν προκαλεί στους άλλους, παρά, ενδεχομένως, μόνο στον ίδιο τον οδηγό. Αντίθετα η υποχρεωτική χρήση ζώνης, παρά τα ευεργετήματα που έχει σε πολλές περιπτώσεις, μπορεί να αποδειχθεί πολύ επικίνδυνη και θανατηφόρα σε πολλές άλλες, ιδιαίτερα κρίσιμες, όπως π.χ. η πτώση του αυτοκινήτου στη θάλασσα ή η εκδήλωση πυρκαγιάς (προσωπικά εάν φορούσα ζώνη, ως συνοδηγός, θα ήμουν τώρα μακαρίτης προ πολλών ετών).

Ιωαννης Γ. Κουλουρης, Δρ. Μηχ/γος Ηλ/γος ΕΜΠ, Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ