Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Το σταυροδρόμι και το κατεστημένο

Κύριε διευθυντά
Συμφωνώ με το άρθρο σας «Το δύσκολο σταυροδρόμι», αλλά όντως δεν μπορείς εάν σε λένε Μητσοτάκη ή Φώφη κ.λπ.! Μήπως όμως για το δικαστικο-δημοσιογραφικο-πολιτικό κατεστημένο της ρεμούλας και της αρπαχτής έφθασε η ώρα να εγκαταλείψει το γήπεδο μια για πάντα και να κρυφτεί κάτω από τις κερκίδες; Μήπως οι ιδέες αυτού του κατεστημένου αφορούσαν μόνο την τσέπη του, οπότε και μόνον η έξοδός του από το γήπεδο είναι όραμα για τον τόπο;

Η μήπως τα οράματα θα εξακολουθήσουν να βιώνονται μόνο από αυτούς που τα επινόησαν στο σταυροδρόμι της δημοκρατίας της αρπαχτής;

Γεωργιος Μοσχος

Eύγε για το «Γεια σου, τσολιά μου»

Κύριε διευθυντά
Πιστή αναγνώστρια της «Καθημερινής», είμαι ευτυχής που ενημερώνομαι από τους έγκριτους ομολογουμένως συνεργάτες σας σε όλους τους τομείς, αλλά στέκομαι ιδιαίτερα σε άρθρα με ξεχωριστό ποιοτικό χαρακτήρα, κατά την εκτίμησή μου φυσικά...

Επ’ ευκαιρία του επετειακού ΟΧΙ, «με αιχμαλώτισε» το άρθρο της κ. Γιώτας Συκκά, της 27ης-10-2017, που φέρει τον τίτλο «Γεια σου, τσολιά μου» – η made in Greece λεβεντιά ανά τους αιώνες».

Το έναυσμα της το έδωσε ο Εύζωνας, που αντέχει ακόμη σε πείσμα «βάρβαρων μηδενιστών». Ανάμεσα σε σχισμένες αφίσες και μουντζούρες ξεχωρίζει ο εύζωνας της οδού Μπενάκη.

Μια καλοσχεδιασμένη ζωγραφική μορφή στον τοίχο της εσοχής μιας πολυκατοικίας στο κέντρο της τόσο ταραγμένης γειτονιάς των Εξαρχείων. Κι όμως διασώζεται ακόμη με μουντζουρωμένο πρόσωπο, μας πληροφορεί η ευαίσθητη δημοσιογράφος, που μ’ έκαμε συνοδοιπόρο της στη διαδρομή μιας στολής συμβόλου.

Ναι μιας στολής, που πέρασε εντός και εκτός συνόρων μας από «40 κύματα» για να αποδοθεί τελικά στον εύζωνα οπλίτη της προεδρικής φρουράς και καθιερωθούν οι δύο στολές του 1960 και 1970 – πρόσφατα ως μνημείο από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων.

Μα θα μου πείτε. Μουσεία μας σπουδαία έχουν εμπλουτισθεί από αριστουργήματα όλων των περιόδων και περιοχών του ελληνισμού, κι εσύ στάθηκες στη διαδρομή και μόνο μιας στολής;

Ναι, γιατί αποδόθηκε η διαδρομή της «πολύπαθης πολύπτυχης» με χρονολογική συνέπεια, αισθητική, απόδοση σεβασμού, ως και διακωμώδησης, από μελέτες και στοιχεία πολύτιμα ερευνητών και εμπειρίες απλών πολιτών, που πληροφορούν και εντυπωσιάζουν.

Ομολογώ ότι εξειδικευμένες αναφορές στην παράδοση και εθνικά σύμβολα με συγκινούν βαθιά. Εστω και αν μου καταλογισθεί υπερβολή θα της πω από καρδιάς «Εύγε, κυρία Συκκά», γιατί ο εύζωνας με γεμίζει με εθνική υπερηφάνεια!

Φονη Ρεπουλη, Φιλόλογος Πολιτεία - Κηφισιά

Οι σημαιοφόροι της κλήρωσης

Κύριε διευθυντά
Σε τηλεοπτικό κανάλι κάποιος δημοσιογράφος μας ενημέρωνε για τη μαθητική παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις, με προβολή εικόνας και υπότιτλο «Ποιοι έκλεψαν την παράσταση», αφού –κατά την εκτίμησή του– η παρέλαση είναι παράσταση! Την παράσταση λοιπόν «έκλεψαν», όπως διαπιστώσαμε, μόνον αλλοδαποί ή αλλοεθνείς μαθητές, σημαιοφόροι με μαντίλα, χωρίς μαντίλα, μαύροι, μελαψοί, μιγάδες κ.λπ. (δυστυχώς ουδείς Ελλην), αφού για πρώτη φορά σύμφωνα με σχετική εγκύκλιο του υπουργείου Παιδείας οι σημαιοφόροι στα σχολεία είχαν ορισθεί διά κληρώσεως, η οποία ασφαλώς δεν συνιστά επιλογή (εκλογή), αλλά τυχαίον γεγονός.

Το πιο εντυπωσιακό όλων ήταν η απάντηση ενός εγχρώμου κληρωθέντος των μαθητών σημαιοφόρου στην ερώτηση του δημοσιογράφου «πώς αισθάνεσαι σήμερα, που είσαι σημαιοφόρος του σχολείου σου στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου;». Το παιδί απήντησε αυθόρμητα θωπεύοντας το κοντάρι της σημαίας: «Στην αρχή είχα άγχος, φοβήθηκα λίγο, αλλά μετά μου άρεσε… Ηταν… διασκεδαστικό!».

Στην όποια, λοιπόν, ιδεολογική, ιδεοληπτική ή αιτιολογική βάση του υπουργού Παιδείας σχετικά με την κατάργηση της αριστείας ως κριτηρίου επιλογής των σημαιοφόρων στα σχολεία και την αντικατάστασή της με την κλήρωση ας προστεθεί, παρακαλώ, και η διασκέδαση των κληρωθέντων σημαιοφόρων, κατά την ομολογία του κληρωθέντος μαθητή, ως λόγος ή αιτία αυτής.

Τέλος, θα ήταν ίσως σκόπιμο να ενημερώσει κάποιος τον εν λόγω σημαιοφόρο και κάθε πλέον μαθητή ελληνικού σχολείου ότι τα εθνικά ή ιερά σύμβολα, όπως η σημαία μας, που ο τυχερός μαθητής κληρώθηκε να κρατήσει, καθώς και οι πράξεις των προγόνων μας, μόνον διασκεδαστικά δεν υπήρξαν ή είναι: Οι πράξεις γύρω από τα σύμβολα και την υπεράσπισή τους ήταν ηρωικές, εξαιρετικά επώδυνες, συνοδευμένες με θυσίες για τα πατριωτικά ιδεώδη σε βάρος των οικογενειών των υπερασπιστών και του έθνους συνολικώς.

Μπεσσυ Παπασωτηριου-Μπενου, Συμβολαιογράφος ε.τ., Αθήνα

Σκέψεις για το... εδώ που φθάσαμε

Κύριε διευθυντά
Κάθε φορά που επίκεινται εθνικές εκλογές, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να φιλοσοφεί μετά πολλής... Η προεκλογική περίοδος είναι η εποχή κατά την οποία ανακαλύπτω πως η πολύ διαφημισμένη δημοκρατία, εξωραϊστική λέξη για κάτι άλλο, είναι ένα θερμοκήπιο των ανθέων του κακού (Les Fleurs du mal). Στην εγκλυκλοπαίδεια ανακάλυψα ότι το παρόν «τέλειο αντιπροσωπευτικό πολίτευμα» ανάγεται στην εποχή που, η αναδυόμενη κατά την αναγέννηση μεσαία τάξη, απαίτησε και πέτυχε τον περιορισμό της ισχύος των βασιλέων και των περί αυτούς πατρικίων. Δηλαδή το πολίτευμα του κοινοβουλευτισμού είναι προϊόν του 18ου αιώνα και δεν έχει σχέση με την κυριολεκτική δημοκρατία. Επιπλέον αποδείχνεται σε διεθνή κλίμακα ότι ενδημεί μέσα του η κωλυσιεργία στη λήψη αποφάσεων και ότι διαθέτει μηδαμινές αντιστάσεις στη διαφθορά. Αναγκαστικά πρόκειται για ένα φυσιολογικά γερασμένο σύστημα εξουσίας, το οποίο, δυστυχώς, μετά τον αρχικό του στόχο, ακολούθησε την αναμενόμενη φθορά και, λόγω των σοβαρών αρθριτικών που απέκτησε, στειρείται ακόμη περισσότερο της ετοιμότητας να ακολουθήσει τις σημερινές κοινωνικές, πολιτισμικές, οικονομικές εξελίξεις και τα συνεχώς επιταχυνόμενα επιστημονικά επιτεύγματα. Οι αντιπρόσωποι που μας προτείνονται κάθε φορά να εκλέξουμε, γέροντες και αυτοί φυσικά ή ιδεολογικά, βρίσκονται πάντα πολύ πίσω από τα τρέχοντα δεδομένα ασθμαίνοντες από απλό σημειωτόν.

Δυστυχώς δύο από τις άλλες μορφές εξουσίας, ο απολυταρχισμός, είτε σε μορφή βασιλείας είτε σε μορφή δικτατορίας, δεν είναι από τις εξουσίες που συνιστώνται. Είναι τα σκουπίδια που έχουμε στείλει στη χωματερή για υγειονομική ταφή. Ταυτόχρονα ο ελπιδοφόρος κάποτε κομμουνισμός κατέρρευσε σαν ανεδαφικός και ουτοπικός, ευρισκόμενος απλώς σε αντιδιαστολή με την ανθρώπινη φύση, κατά το παρόν τουλάχιστον στάδιό της.

Πάλι, το θεοκρατικό σύστημα του Ισλάμ, σαν θεοκρατικό, μπορεί να είναι ο δικαιότερος τρόπος εξουσίας (για το ανδρικό φύλο), αλλά λόγω δογματισμού έχει αποδειχθεί τροχοπέδη στην εξέλιξη των υπ’ αυτό ανθρώπων, ιδίως επιστημονικά και μάλιστα στα γεωργραφικά μέρη εκείνα, στα οποία κάποτε ανθούσαν η ποίηση, η φιλοσοφία, η φιλολογία, η απεικόνιση του ωραίου, η επιστημονική έρευνα, ακόμη και η διερεύνηση του αχανούς Διαστήματος. Η δυνατότητα πρόγνωσης γέννησης και εντοπισμού ακόμη και ενός θεανθρώπου. Επομένως προς το παρόν είμαστε ανάμεσα σε γκρεμό, ορμητικό ρέμα και κυκλωτική πυρκαγιά. Το λευκό ψηφοδέλτιο δείχνει να είναι ένα γεφύρι διαφυγής, αλλά πρόκειται περί πολιτικής απάτης στο παρόν εκλογικό σύστημα της χώρας μας, όπου κυβερνάει η... πλειοψηφούσα μειοψηφία. Δυστυχώς, όσο και εφόσον οι άνθρωποι βρίσκονται σε αυτό το πνευματικό, ηθικό και εγωκεντρικό στάδιο, ταυτόχρονα στάδιο χαμηλής εντιμότητας, ισχύει το λεγόμενο «ανάλογα με τον λαό και η κυβέρνησή του». Και εγώ είμαι ο λαός. Γιατί διαμαρτύρομαι;

Γ. Ν. Χαρμαντας, Μεταμόρφωση

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ