Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Το 2-1, η καταβύθιση, ο Τσώρτσιλ

Κύριε διευθυντά
Το μνημονευόμενο στη μοναδική στήλη του Φιλίστορος («Η Καθημερινή», 17.11.2017, σελ. 2) HMS REPULSE –του οποίου η ποδοσφαιρική ομάδα νικήθηκε από τον «Παναθηναϊκό» με 2-1– ήταν ένα από τα δύο πολεμικά πλοία του Royal Navy (το άλλο ήταν το θρυλικό θωρηκτό «Πρίγκηψ της Ουαλλίας») που υπερασπιζόμενα την άμυνα της Σιγκαπούρης καταβυθίστηκαν από το Ιαπωνικό Αυτοκρατορικό Ναυτικό στις 10.12.1941. Η καταβύθιση των δύο αυτών μονάδων άνοιξε τον δρόμο για την παράδοση της Σιγκαπούρης (15.02.1942), που κατά τον Τσώρτσιλ υπήρξε η πιο οδυνηρή ήττα στην ιστορία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Ιωαννης Κ. Θεοδωροπουλος, Δικηγόρος

Η κατάντια του Πολυτεχνίου

Κύριε διευθυντά
Προδικτατορικά, την εποχή «του κράτους της Δεξιάς», υπήρχε και το Σπουδαστικό της Ασφάλειας με επικεφαλής κάποιον Καραπαναγιώτη. Στο Πολυτεχνείο κυκλοφορούσαν με πολιτικά αστυφύλακες-πληροφοριοδότες, καθώς βέβαια και οι εκοφίτες (νεολαίοι ακροδεξιοί έως φασίστες).

Το αίτημα για άσυλο ήταν διαρκές και επίμονο και το διεκδικούσαμε. Πού να φανταζόμασταν ότι, 43 χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, το άσυλο θα είχε καταντήσει άσυλο για αναρχομπαχαλάκηδες, ασφαλές ορμητήριο για καταστροφικές εκτονώσεις και θα υπήρχε νέο Σπουδαστικό της νέας Ασφάλειας. Και αυτά υπό την προστατευτική ανοχή της κυβερνητικής εξουσίας που δεν θέλει ή δεν τολμά (δηλαδή κάποιοι κυβερνητικοί δεν θέλουν και κάποιοι δεν τολμούν) να υπερασπιστεί το Πολυτεχνείο, δηλαδή την ακαδημαϊκή ελευθερία, την ελευθερία της σκέψης και του λόγου μα και το σύμβολο της μαζικής αντιδικτατορικής αντίστασης.

Είναι πλέον καιρός, μόλις αποχωρήσει αυτή η καταστροφική κυβέρνηση, αυτή η διαρκής προσβολή στα ιδεώδη της δημοκρατίας και της Αριστεράς, όλες οι δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου να συναινέσουν ο χώρος του Πολυτεχνείου να ενωθεί με το διπλανό Αρχαιολογικό Μουσείο που ασφυκτιά και κρύβει στις αποθήκες του σημαντικά προς έκθεση έργα αρχαίας τέχνης (αυτή την πρόταση την είχα διατυπώσει ήδη από τις 6/6/2007 με άρθρο μου στο «Βήμα»). Η μετατροπή των χώρων του ΕΜΠ στην Πατησίων σε χώρο έκθεσης είναι πιο τιμητική και σίγουρα πιο χρήσιμη από τη σημερινή κατάντια. Και η παραμένουσα (;) εκεί Σχολή Αρχιτεκτόνων ας μεταφερθεί επιτέλους στου Ζωγράφου να ενωθεί με τις υπόλοιπες σχολές του ΕΜΠ. Μια τέτοια ανάπλαση θα ομορφύνει την Αθήνα, θα αναδείξει το Μουσείο και θα αξιοποιήσει το, σήμερα ρημάζον, Πολυτεχνείο.

Σπυρος Καβουνιδης, Δρ Πολιτικός Μηχανικός

«Πέτρα είχαμι, πέτρα δουλιψάμι»

Κύριε διευθυντά
Είναι δύσκολο να βρεις τα λόγια που μπορούν να εκφράσουν με ακρίβεια και ενάργεια τα αισθήματα, όσα μας κυριεύουν, όταν διακρίνουμε σε κάποιες πράξεις των ξενιτεμένων μας, των Ελλήνων της μεγάλης σύγχρονης Διασποράς, γυμνές τις ψυχές τους και αναγνωρίζουμε σ’ αυτές το αρχαίο μέταλλο της αρετής τους – τόσο αρχαίο όσο ο Ομηρος και όσο ο Οδυσσέας και ο νόστος του και ο καπνός ο αναθρώσκων… Τη δυνατότητα να «υποστείς» τη συγκίνηση μιας τέτοιας ανακάλυψης τη δίνουν σε όσους την αναζητούν οι μικρές εφημερίδες, όχι τόσο των επαρχιακών πόλεων, όσο των τοπικών συλλόγων άλλων ξενιτεμένων, εκείνων της εσωτερικής μετανάστευσης που άδειασε τα χωριά και φυλάκισε τη νοσταλγία τους στα 80 τετραγωνικά των αστικών συνοικισμών.

Είναι μια άλλη, λυπητερή και χαρούμενη μαζί, ιστορία, αυτή της έκδοσης και κυκλοφορίας των εντύπων επικοινωνίας μεταξύ συγχωριανών και συμπατριωτών – όπου της Ελλάδας και όπου γης! Λυπητερή, επειδή η κρίση στράγγισε και ξέρανε τις πηγές της πενιχρής χρηματοδότησής τους από τις συνδρομές των αναγνωστών κι έτσι πολλές σταμάτησαν και άλλες ψυχομαχούν. Χαρούμενη, όμως, γιατί αρκετές μπορούν ακόμα και τα καταφέρνουν, επειδή νικάει τις δυσκολίες ο έρωτας της μικρής πατρίδας, μέσα στην αγκαλιά της μεγάλης, όσο μακριά κι αν είναι – όσο μακρύτερα τόσο η αγάπη μεγαλύτερη… Μια τέτοια εφημερίδα, που τα περιεχόμενά της έδωσαν και την αφορμή γι’ αυτές τις σκέψεις, είναι η τριμηνιαία έκδοση με τον τίτλο «Πεντάλοφος Βοΐου», του Πολιτιστικού Συλλόγου Πενταλόφου (παλιά ονομασία Ζουπάνι), ο οποίος έβαλε μόνιμο απόφθεγμα πάνω από τον τίτλο τα λόγια του Ζουπανιώτη μάστορα «Πέτρα είχαμι, πέτρα δουλιψάμι», γιατί σ’ εκείνα τα περήφανα μαστοροχώρια μας της Δυτικής Μακεδονίας και της Ηπείρου το χώμα είναι λιγοστό, ενώ περισσεύουν τα βράχια και η πέτρα και «επί την πέτραν ταύτην» οικοδομούν οι ορεσίβιοι συμπατριώτες μας όχι μόνο σπίτια και ναούς, αλλά και τη μεγάλη εκκλησία του ελληνικού ήθους που κράτησε και κρατάει όρθιο το Γένος.

Η αφορμή, λοιπόν, είναι ο «Πεντάλοφος», γιατί οι δικές του στήλες φιλοξενούν τα περισσότερα δείγματα πράξεων και χειρονομιών που αποκαλύπτουν πόσο βαθύ και ριζιμιό είναι το μεράκι των ξενιτεμένων μας, πόσο η καρδιά τους έχει μείνει στην πατρίδα και στήνει τ’ αυτί στα λόγια του ποιητή «Α! πώς χτυπά καμιά φορά τούτ’ η καρδιά κι αναφτερά/ τώρα στα γεροντάματα/ σα νιος να ξαναχαίρομαι φεγγάρι-μέρα, αστροφεγγιά, /δύσες, γλυκοχαράματα[…], όλα της πατρίδας τα ξεχωριστά και τ’ ασύγκριτα…». Ομως και στις στήλες όλων των τοπικο-συλλογικών μικρών εφημερίδων διαβάζει κανείς μηνύματα και βλέπει τα πειστήρια έμπρακτης απόδειξης της αγάπης τους. Στήλες με ονόματα, και χωρίς, προσφορών σε ποσά, μικρά και μεγάλα, από την Αμερική, την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Βραζιλία, τη Νότιο Αφρική, τη Γερμανία, σε δολάρια, σε ευρώ, σε άλλα νομίσματα, για τους ιερούς ναούς των χωριών, για τα σχολεία, για την ίδια την εφημερίδα – και καμιά φορά προσφορές που τις συνοδεύουν σπαρακτικής απλότητας αφιερώσεις: «Για να συγχωρεθούν τα πεθαμένα μου», «Στη μνήμη της γιαγιάς και του παππού μου που πέθαναν στο χωριό», «Για τον Αγιο Γεώργιο που με βάφτισαν», «Για το καμπαναριό, που ακούω στον ύπνο την καμπάνα του»...

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Αυτές οι άγονες αντιπαραθέσεις...

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή το άρθρο του κ. Αθαν. Ελλις με θέμα «Μια Ημέρα Εθνικής Συμφιλίωσης» στις 26/9 (ημέρα δολοφονίας του Παύλου Μπακογιάννη), αλλά και τις αναφορές που κάνει για τις κατά καιρούς συνυπάρξεις και συναινέσεις διαφορετικών και συχνά αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων. Οι συνεργασίες, κυβερνητικές συνυπάρξεις και συναινέσεις μέχρι τώρα πραγματοποιούνταν σε έκτακτες καταστάσεις (αντιμετώπιση έκτακτων εθνικών θεμάτων, αντιμετώπιση κυβερνητικής και πολιτικής αστάθειας κ.λπ.) ή σε οικονομικές διεθνείς κρίσεις (όπως τα τελευταία χρόνια...). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, υποβαθμίζονταν ή αγνοούνταν οι ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές, αλλά και οι άγονες αντιπαραθέσεις, επειδή εμφανίζονταν έκτακτα και σοβαρά θέματα την αντίστοιχη περίοδο.

Μήπως θα πρέπει να προβληματιστούμε όλοι (απ’ τις πολιτικές και λοιπές ηγεσίες μέχρι τους απλούς πολίτες) και να αναγνωρίσουμε, χαρακτηρίζοντας «εθνικά» θέματα, ευρύτερες κατηγορίες θεμάτων και προβλημάτων της πατρίδας και του έθνους που δεν έχουν έντονο ιδεολογικοπολιτικό μανδύα; Π.χ. η εθνική άμυνα και ασφάλεια, η πάταξη της φοροδιαφυγής, η επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης, η καταπολέμηση των «μαύρων» συναλλαγών και της γραφειοκρατίας, η πραγματική προστασία του περιβάλλοντος σε συνδυασμό με την προώθηση επενδύσεων, η ψηφιακοποίηση πολλών διαδικασιών κ.λπ. κ.λπ.

Σε όσα συμφωνήσουν όλες οι πολιτικές παρατάξεις και τα ανακηρύξουν εθνικά θέματα, να συγκροτήσουν διακομματικές επιτροπές με έμπειρους τεχνοκράτες των αντίστοιχων ειδικοτήτων, που θα λειτουργούν ανεξάρτητα και αδέσμευτα από την πολιτική συγκυρία (όπως οι Ανεξάρτητες Αρχές) και που τα πορίσματά τους θα υποχρεούται να υλοποιεί η εκάστοτε κυβέρνηση.

Πιστεύω πως αυτό θα συντελέσει ουσιαστικά στην πρόοδο και στην ανάπτυξη της χώρας μας και των πολιτών της, μπροστά στη σύγχρονη εποχή και στις προκλήσεις της.

Μιχαλης Π. Σακκας, Μηχανολόγος ηλεκτρολόγος ΕΜΠ, Μαρούσι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ