Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ηλίας Ηλιού: Κώστα, Ανδρέα, ηρεμήστε

Κύριε διευθυντά
Αυτά που γράψατε την Κυριακή 19/11 για τον Ηλία Ηλιού ήταν όλα αληθινά και πραγματικά. Ο μακαρίτης Ηλιού ήταν η ευγενέστερη μορφή του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Σοβαρός, μειλίχιος, μεγάλος γνώστης πραγμάτων. Θυμάμαι που έλεγε στον Α. Παπανδρέου και στον Κ. Μητσοτάκη «ηρεμήστε λίγο γιατί θα έρθει η καταστροφή», όπως και πράγματι έγινε επί δικτατορίας. Τέλος, θα πω ένα ωραίο που είχε πει σε μία συνέντευξη που έδωσε στο περιοδικό «Γυναίκα» του Τερζόπουλου. Τον ρώτησαν πριν από το τέλος της ζωής του: «Κύριε Ηλιού, τα έχετε κάνει περίπου όλα στη ζωή σας, τι άλλο θα θέλατε να είχατε κάνει;» Απάντησε με χιούμορ: «Θα ήθελα να είχα ένα χαρέμι!». Περιττό να προσθέσω ότι νεαρός γιατρός, τότε, είχα την ίδια σκέψη...

Κωνσταντινος Λ. Μπουραντας, Καθηγητής Παθολογίας και Αιματολογίας

«Ας του προτείνουν πρώτα υπουργιλίκι...»

Κύριε διευθυντά
Ως υποστηρικτής του μεσαίου χώρου ή της Κεντροαριστεράς είδα με κάποια δυσάρεστη έκπληξη τη δήλωση του κ. Γιάννη Ραγκούση ότι δεν πρόκειται να γίνει υπουργός του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εγείρει ένα ανεπίκαιρο μελλοντικό ζήτημα αντί του κυρίου ζητήματος που είναι το πρόγραμμα και οι προγραμματικές πολιτικές. Αποτελεί η μελλοντική υπουργοποίηση του κ. Ραγκούση το κύριο θέμα μιας προεκλογικής πλατφόρμας; Διερωτώμαι αν ο κ. Ραγκούσης επιθυμεί να γίνει υπουργός του Αλέξη Τσίπρα και ν’ ακολουθήσει τον δρόμο των κ. Κουρουμπλή και Σπίρτζη.

Μετεκλογικά, ίσως υπάρξει ανάγκη δημιουργίας συμμαχικής κυβέρνησης και ο νέος φορέας θα πρέπει να έχει τις διαπραγματευτικές του επιλογές ανοιχτές. Το κριτήριο δεν μπορεί να είναι αν ο κ. Ραγκούσης θα γίνει υπουργός και με ποιον, ή η ταμπέλα «Κεντροαριστερά» ή «Κεντροδεξιά», αλλά οι πολιτικές για να συνέλθει η χώρα από την καταστροφική πορεία μετά τον Ιανουάριο του 2015 ή και των προηγούμενων ετών. Ο κ. Ραγκούσης και οι άλλοι αντί να γυαλίζουν την κεντροαριστερή ή αριστερή τους ταμπέλα θα είναι καλύτερα να επεξεργάζονται ρεαλιστικές και πειστικές πολιτικές για το τι θα πρέπει και μπορεί να γίνει για την οικονομία, τις επενδύσεις, την ανεργία, την οργάνωση ενός αποτελεσματικού και δίκαιου φορολογικού συστήματος και την πάταξη της φοροδιαφυγής, το ασφαλιστικό, την παιδεία, την οργάνωση της υγείας, την ασφάλεια των πολιτών, την καταπολέμηση της εσωτερικής και άλλης τρομοκρατίας, τον μπαχαλακισμό, το προσφυγικό ή μεταναστευτικό, την αποτελεσματικότητα και απόδοση δικαιοσύνης εντός λογικών ορίων, την πάταξη της διαφθοράς και του πελατειακού κράτους, και σειρά άλλων αναγκαίων για τη διακυβέρνηση της χώρας πολιτικών.

Αυτά είναι μερικά από τα πολλαπλά καυτά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα. Αν ο νέος φορέας έχει πειστικές προτάσεις, πάνω σε αυτές θα πρέπει να διαπραγματευτεί, και όχι στο αν ή όχι θα πάρει το τάδε ή κάποιο άλλο υπουργείο ή κανένα. Η επεξεργασία ρεαλιστικών πολιτικών θα πρέπει να αποτελεί το πρώτιστο μέλημα του κ. Ραγκούση και των άλλων – αντί να κοιτάζεται αυτάρεσκα στον καθρέφτη να δει πόσο κεντροαριστερός, αριστερός ή οτιδήποτε άλλο είναι.

Δρ Χρηστος Ν. Φιφης, Μελβούρνη

Πιο φτωχοί, «έφυγε» ο Salvatore Seviglia

Κύριε διευθυντά
Εφυγε για τη Χώρα των Αγγέλων την 11η Νοεμβρίου 2017, ο τελευταίος γίγαντας των Ελληνοφώνων της Καλαβρίας Salvatore Seviglia. Ο Salvatore γεννήθηκε πριν από 82 χρόνια στο χωριό του Ροχουδίου, χωριό καθαρώς ελληνόφωνο, από γονείς που μιλούσαν μόνον ελληνικά. Στο ίδιο χωριό ζήτησε να ταφεί ο άρχοντας αυτός του Νέου Ροχουδίου. Οποιος επισκέφθηκε τα μέρη εκείνα είτε να μελετήσει είτε για τουρισμό ή περιέργεια, θα είχε την ευκαιρία να τον γνωρίσει και να μιλήσει μαζί του.

Είχα την τύχη να τον γνωρίσω από το 1984. Εκτοτε έμενα στο σπίτι του και μοιραζόμουνα το ψωμί του κατά τη διάρκεια των πολυετών μελετών μου για τη γλώσσα, την κοινωνία, την ποίηση και την ιστορία των ανθρώπων αυτών, που διατήρησαν την ελληνική γλώσσα για χιλιετηρίδες.

Η φιλοξενία του συγκινητική, η αγωνία του να μη χαθεί η γλώσσα συνεχής. Το ήξερε ότι πεθαίνοντας αυτός και ορισμένοι άλλοι εναπομείναντες γνώστες του ελληνικού ιδιώματος θα πέθαινε και η γλώσσα αυτή. Το εκδήλωναν με τα τραγούδια και τα ποιήματά τους: «Και εσού γλώσσα μου πεθαίνεις και μαζί σου πεθαίνει και η πσυχή μου», λέει ο ποιητής από το Γκαλιτσανό.

Ετσι αυτό το θαύμα της διατήρησης της ελληνικής γλώσσας στα μέρη εκείνα από την εποχή του Β’ αποικισμού των Ελλήνων κατά τον 4ον και 3ον αιώνα π.Χ., έσβησε οριστικά, δυστυχώς έτσι νομίζω. Οσοι ομιλούν σήμερα τα ελληνικά, είναι νέα ελληνικά και δεν είναι του παλαιού, γνήσιου ιδιώματος, γνωστού ως Grecanico.

Ο γνήσιος, σπουδαίος Salvatore με τον οποίον και τη γυναίκα του Antonia μιλούσαμε μέρες και νύχτες για τη ζωή των ανθρώπων αυτών, της οssia (=του δάσους) που απομονωμένοι χωρίς δρόμους, τηλεόραση και επικοινωνία ευλαβικά διατήρησαν τη γλώσσα των προγόνων τους, χωρίς να έχουν συναίσθηση της ελληνικότητάς τους.

O Χριστός σταμάτησε στο Εμπολι, γράφει παραστατικά ο Carlo Levi και πράγματι οι άνθρωποι αυτοί του Νότου ξεχασμένοι από το ιταλικό και το ελληνικό κράτος, φτωχοί και απομονωμένοι για αιώνες ζούσαν διατηρώντες τις αναμνήσεις και τις παραδόσεις τους.

Εγιναν βιαίως Καθολικοί από το 1540, όταν ο τελευταίος Ελληνας Επίσκοπος, ο Κύπριος Ιούλιος Σταυριανός, τους πρόδωσε και άκουσαν τη λειτουργία των Θεοφανίων στα λατινικά αντί της Ελληνικής. Εκτοτε έκλεισαν τον Ναό της Θεοτόκου στην Bova και έγραψαν απ’ έξω Ο CRISTO MAS ASFIKE.

Eίναι ατελείωτη αλλά γοητευτική η μελέτη και η ιστορία των ανθρώπων αυτών. Τα δύο αδέλφια, ο Agostino και ο Salvatore Seviglia, έξυπνοι, πρόθυμοι, φιλόξενοι, φύλασσαν Θερμοπύλες, ήτοι εν μέσω τόσων βαρβαρικών γλωσσών και γειτόνων διατήρησαν την ελληνική γλώσσα, για την οποίαν ήταν τόσο υπερήφανοι.

Τους ευχαριστούμε από καρδιάς. Είναι πολύ λίγο ένα ευχαριστώ. Η πατρίδα έπρεπε να τους τιμήσει δεόντως.

Καλό σου ταξίδι Salvatore, σπουδαίε φίλε με τη μεγάλη καρδιά και την απέραντη γενναιοδωρία και αρχοντιά.

Βουλα Λαμπροπουλου, Ομότιμος Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών

«Μπράβο στα παιδιά, ήθελα τα ονόματα»

Κύριε διευθυντά
Είμαι χρόνια αναγνώστρια της εφημερίδας σας. Στο φύλλο της 15ης Νοεμβρίου στη 2η σελίδα, στα Αθηναϊκά Plus, διάβασα άρθρο της κ.  Μαργαρίτας Πουρνάρα σχετικά με τη βραβευμένη προσπάθεια ομάδας μαθητών Λυκείου, οι οποίοι στο πλαίσιο της πολιτιστικής επιχειρηματικότητας δημιούργησαν εφαρμογή για κινητό τηλέφωνο, η οποία σε συνδυασμό με μία χάρτινη συσκευή προβολής επιτρέπει στον χρήστη να ξεναγείται τρισδιάστατα στον μοναδικό και για πολλούς άγνωστο ναό του Επικουρείου Απόλλωνα.

Με έκπληξή μου διαπίστωσα και θα ήθελα να σας το επισημάνω, ότι αν και το άρθρο έχει γραφτεί για να τιμήσει την προσπάθεια αυτή των μαθητών γίνεται  αναφορά, τόσο ονομαστική όσο και φωτογραφική, σε πλήθος άλλων ονομάτων τα οποία απ’ ό,τι μπορεί να συμπεράνει κανείς λειτούργησαν δευτερογενώς στην προσπάθεια αυτή (πλην των αναφερομένων καθηγητριών που φαίνεται ότι ήταν υπεύθυνες διδάσκουσες στο εγχείρημα αυτό).

Θεωρώ επιβεβλημένο, από μια τόσο σοβαρή εφημερίδα,  να  καλύψει άμεσα την εν λόγω παράλειψη, δημοσιοποιώντας τα ονόματα όλης της ομάδας των παιδιών, δεδομένου ότι στα δύσκολα χρόνια που περνάει η χώρα, η νέα γενιά είναι αυτή που πρέπει να προβληθεί και να βραβευθεί για τις τολμηρές, αισιόδοξες και καινοτόμες προσπάθειές της.

Ελπιδα Ασπρεα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ