Η πινακίδα που κρεμάστηκε σ’ ένα δέντρο και χαρακτηρίζει έναν από τους λίγους ασφαλτοστρωμένους δρόμους, φέρει το όνομα του αγαπημένου ήρωα του χωριού: «Οδός Στρατηγού Μλάντιτς».

Σε ένα γκαράζ που χρησιμεύει ως αυτοσχέδια ταβέρνα, το πορτραίτο του κοιτάζει αφ’ υψηλού τους άντρες που περνούν την μέρα τους εκεί πίνοντας ένα μπουκάλι μπράντι.


Ο Ράτκο Μλάντιτς, πρώην αρχηγός του στρατού των Σερβοβόσνιων, καταδικάστηκε από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για εγκλήματα πολέμου, γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Θεωρείται ο πιο αιμοσταγής μετά τις δίκες της Νυρεμβέργης.

 

Στο Διεθνές Δικαστήριο, όπου η δίκη του ξεκίνησε πριν από περισσότερα από πέντε χρόνια, κατηγορήθηκε ότι διέταξε την δολοφονία 8,000 άοπλων μουσουλμάνων ανδρών και αγοριών, μετά την κατάληψη της πολλής Σρεμπρένιτσα και τη ρίψη πυροβολικών σε πολίτες κατά την πολιορκία της πρωτεύουσας της Βοσνίας, Σεράγεβο.

Αλλά εδώ στο χωριό του, όπου σχεδόν δύο ντουζίνες άνθρωποι, οι περισσότεροι συγγενείς εξ’ αίματος που εξακολουθούν να μένουν στην φτωχική επαρχία των λόφων της Βοσνίας, ο Μλάντιτς θεωρείται, όπως γράφει και η λεζάντα στο πορτραίτο του, «ήρωας».


«Δεν έκανε αυτά για τα οποία τον κατηγορούν, άλλοι τα έκαναν. Ο στρατηγός είναι κολοσσός, ένας σπουδαίος και καλός άνδρας», λέει ο Ζόραν Μλάντιτς, ένας από τους χωρικούς, ξαδέρφια του πρώην στρατηγού. Ο Μλάντιτς, που συνελήφθη το 2011 έπειτα από περίπου 15 χρόνια που διέφευγε, τιμάται ακόμη στο σερβικό τομέα της Βοσνίας ως ήρωας και προασπιστής του έθνους κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1992-1995, που κόστισε τη ζωή σε περισσότερους από 100,000 ανθρώπους.


Στο χωριό του με τις ετοιμόρροπες καλύβες διασκορπισμένες στις πλαγιές, σε κάθε σπίτι υπάρχει το πορτραίτο του.

Οι χωρικοί του αποδίδουν την μεγαλύτερη φιλοφρόνηση: ήταν ένας πολύ καλός εργαζόμενος, που συχνά επέστρεφε για να μας επισκεφτεί, ένα χρήσιμο χέρι που συνέβαλε στην συγκομιδή, όπως ο θεριστής στα χωράφια.


«Δεν σκότωσε ανθρώπους. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, συγκέντρωσε τους μουσουλμάνους γείτονες από ένα κοντινό χωριό και τους προειδοποίησε έγκαιρα να φύγουν», δήλωσε ο Ντούσκο Μλάντιτς, ένας άλλος ξάδελφος και παιδικός φίλος του στρατηγού, που καθόταν στην ταβέρνα.

«Πηγαίνω συχνά σ’ αυτό το χωριό, δουλεύω με τους μουσουλμάνους και δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα μαζί τους», είπε.


Οι χωρικοί είναι κυρίως αγρότες που έχουν βοοειδή και πωλούν προϊόντα στο Σεράγεβο, το οποίο οι δυνάμεις του Μλάντιτς πολιόρκησαν για 43 μήνες, βομβαρδίζοντας καθημερινά τους κατοίκους του και στερώντας τους νερό, ρεύμα και τροφή.

Το σπίτι όπου ο Μλάντιτς έζησε τα παιδικά του χρόνια

Σήμερα, όπως και σε μεγάλο μέρος της υπαίθρου, η νέα γενιά έχει εγκαταλείψει το χωριό και έχει πάει στο Σεράγεβο, αναζητώντας εργασία. Αυτοί που έμειναν πίσω μόλις που επιβιώνουν χάρη στις μικρές συντάξεις τους και την πώληση γάλακτος και κρέατος, απογοητευμένοι ωστόσο από την έλλειψη στήριξης από τις Σερβοβόσνιες αρχές.

Οι φόβοι της καθημερινότητας, δεν κρύβουν έναν άλλο φόβο τους, ότι όλοι θα θυμούνται τον Μλάντιτς ως εγκληματία πολέμου.

«Θα ήμουν πιο ευτυχισμένος αν πέθαινε πριν βγει η απόφαση», δήλωσε ένας άλλος ξάδελφος του, ο Μάιλ Μλάντιτς. Αυτή ήταν η μοίρα του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς, πρώην ηγέτη της Σερβίας, ο οποίος πέθανε στα τέσσερα χρόνια της δίκης του για γενοκτονία, προτού εκδοθεί η ετυμηγορία του Δικαστηρίου.

«Θα φτιάξουμε ένα μεγάλο μνημείο προς τιμήν του στο χωριό και θα γράψουμε την αλήθεια. Όλα αυτά που συμβαίνουν δεν είναι η αλήθεια, είναι ένα ψέμα. Ο στρατηγός δεν είναι ένοχος».

 

 

Online

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΑΡΧΕΙΟ