Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Ω, ναι, είναι πολλοί οι «Υπέρβολοι»

Κύριε διευθυντά
Πιστεύω ότι ο κ. Παντελής Μπουκάλας στο άρθρο του «Ο παππούς μας ο Υπέρβολος» (15/11) δεν υπονοεί τον, διαβόητο για τον κυνισμό του, Αθηναίο δημαγωγό, αλλά τον Αβδηρίτη δραματικό ποιητή Ηγεσία, ο οποίος έμεινε στην Iστορία με το προσωνύμιο «Υπέρβολος». Ηταν τόσο υπερβολική και άκρως αβδηριτική (ανόητη) η συμπεριφορά του, ώστε ανάγκασε τον συμπολίτη του μεγάλο φιλόσοφο Δημόκριτο να ζητήσει τη βοήθεια του Δία αναφωνώντας «Ζευ σώτερ ίλεως γενού!», δηλαδή «Δία, σωτήρα, σπλαχνίσου μας».

Διερωτώμαι μήπως και εμείς, για να σωθούμε από τους σημερινούς «Υπέρβολους», θα πρέπει να μιμηθούμε τον Δημόκριτο ζητώντας τη βοήθεια του Θεού!

Ι. Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος

Αυθαίρετα, φύση και νομιμοποιήσεις

Κύριε διευθυντά
Είναι αναμφισβήτητο ότι οι πλημμύρες στις κατοικημένες περιοχές, και ιδίως η τελευταία φονική στη Μάνδρα, οφείλονται στα μπαζώματα των ρεμάτων και στις αυθαίρετες κατασκευές μέσα σε αυτά. Ακόμα και για όποιον δεν γνωρίζει την περιοχή, από τα πλάνα που έδειξε η τηλεόραση, φαίνεται ότι όλες οι σοβαρές ζημιές και οι θάνατοι έγιναν μέσα σε ρέματα, όπου αντί για τις κοίτες τους υπήρχαν σπίτια, μαγαζιά και αποθήκες, μέχρι και δημοτικά αμαξοστάσια! Η ευθύνη για την ύπαρξη των κατασκευών αυτών ανήκει οπωσδήποτε σε εκείνους που τις έφτιαξαν και σε εκείνους που δεν τους εμπόδισαν να τις φτιάξουν. Η μεγαλύτερη όμως και κύρια ευθύνη ανήκει σε όσους τις νομιμοποίησαν εκ των υστέρων αντί να τις γκρεμίσουν. Το θέμα της νομιμοποίησης των αυθαιρέτων είναι κατά τη γνώμη μου το μεγαλύτερο διαχρονικό έγκλημα και σκάνδαλο που έχει γίνει και εξακολουθεί να γίνεται στη χώρα μας.

Κατ’ αρχήν δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζονται όλα τα αυθαίρετα με τον ίδιο τρόπο. Αλλο να κτίσει ή να επεκτείνει κανείς μία κατασκευή, ακόμα και χωρίς άδεια, σε ένα ιδιόκτητο οικόπεδο που είναι μέσα σε εγκεκριμένο, ή έστω υπό έγκριση, σχέδιο πόλεως, και άλλο να την κτίσει καταπατώντας δημόσια γη, ιδίως εάν αυτή είναι σε ευαίσθητα σημεία όπως ρέματα, δάσος, αιγιαλός κ.λπ., ή έστω σε ιδιόκτητη γη που όμως ανήκει στην κατηγορία αυτή.  Οι πρώτες μπορούν, κακώς μεν αλλά ίσως είναι σκόπιμο, να νομιμοποιηθούν με την καταβολή κάποιου προστίμου, οπωσδήποτε υψηλού και αποτρεπτικού για το μέλλον. Οι δεύτερες όμως δεν πρέπει να νομιμοποιούνται με κανένα τρόπο, ούτε να διατηρούνται, αλλά να κατεδαφίζονται άμεσα μόλις διαπιστώνεται η ύπαρξή τους, και να επιβάλλονται και υψηλά πρόστιμα για τη ζημία που προκάλεσαν στο περιβάλλον, ή σε τρίτους, η οποία μπορεί να φθάσει μέχρι και την απώλεια ανθρωπίνων ζωών. Για τον λόγο αυτό πρέπει: α) Να σταματήσει άμεσα οποιαδήποτε τρέχουσα διαδικασία νομιμοποίησης αυθαιρέτων, β) να επανεξεταστούν όλες οι νομιμοποιήσεις και εξαιρέσεις από κατεδάφιση που έχουν γίνει και να ανακληθούν, και στη συνέχεια να κατεδαφιστούν, όσες από αυτές εμπίπτουν στην ανωτέρω ευαίσθητη κατηγορία. Το μέτρο μπορεί να φαίνεται σκληρό και απάνθρωπο, όμως εάν δεν το αναλάβουν οι μπουλντόζες θα το αναλάβει κάποτε η ίδια η φύση με τις πλημμύρες και τις πυρκαγιές. Και η φύση δεν εμποδίζεται ούτε από ενστάσεις ούτε από ρουσφέτια ούτε από κοινωνικούς λόγους, και είναι το ίδιο σκληρή σε δικαίους και αδίκους.

Και δεν είναι νοητό εκείνοι που προκάλεσαν ή συνέβαλαν στην καταστροφή να ζητούν από το κράτος να τους αποζημιώσει γιατί καταστράφηκαν και οι ίδιοι. Οπως λέγει πολύ σοφά το Ευαγγέλιο, αυτοί ανήκουν στους άφρονες οι οποίοι έκτισαν την οικίαν τους στην άμμο, «και κατέβη η βροχή και ήρθαν οι ποταμοί και έπνευσαν οι άνεμοι και προσέκοψαν τη οικία εκείνη, και έπεσε, και ην η πτώσις αυτής μεγάλη» (Ματθαίου κεφ. Ζ, 27). Και εάν αυτοί ζητούν να αποζημιωθούν, τότε τι πρέπει να ζητήσουν όσοι καταστράφηκαν, ή οι συγγενείς όσων έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας τους, όπως ιδίως των άτυχων οδηγών των φορτηγών οι οποίοι οδηγούσαν κανονικά το όχημά τους στον δρόμο, και τον είδαν ξαφνικά να μεταβάλλεται σε ποτάμι; Εάν τώρα μεταξύ αυτών είναι και κάποιοι που έχουν πράγματι ανάγκη κοινωνικής προστασίας και βοήθειας, θα πρέπει και οφείλει το κράτος να τους συμπαρασταθεί, όχι όμως και να τους επιτρέψει να ξανακάνουν το ίδιο έγκλημα.

Ιωαννης Γ. Κουλουρης, Δρ Μηχ/γος Ηλ/γος ΕΜΠ

Η κοροϊδία, πεδίον δόξης λαμπρόν!

Κύριε διευθυντά
Αθεράπευτα πιστή αναγνώστρια της «Καθημερινής», τούτη τη φορά με κέντρισε το σχόλιο του κ. Κώστα Λεονταρίδη, με τίτλο «Επτάψυχη κι η κοροϊδία;», της 15ης-11-2017. Στην πορεία του προβληματισμού του υπάρχει μια διάθεση σαρκαστική, που υποκρύπτει όμως μια αγωνία έκδηλη για το ερώτημα που ταλανίζει διαχρονικά τον άνθρωπο. Η ζωή με τις τόσες προκλήσεις και αντιφάσεις της σου αφήνει περιθώρια να την «παλεύεις» ελπίζοντας και πάντα αισιόδοξα;

Διερωτώμαι –μαζί του φυσικά– είναι η ελπίδα αντίδωρο, όταν μας τη στερεί ασύστολα η τόση ανευθυνότητα και η άμετρη φαυλότητα των ιθυνόντων και άλλων ανεγκέφαλων, όχι για προσδοκίες και υψηλά οράματα αλλά στη «στοιχειώδη ασφάλεια» της καθημερινότητάς μας;

Από το πρώτο ξύπνημα ηχούν στ’ αυτιά μας η οργή των πολιτών, η απαξίωση θεσμών, η αλαζονεία αδαών και ένα όργιο ανομιών! Πώς να αμυνθούμε για να βιώνουμε με κάποια ανθρωπιά το πνιγηρό παρόν και να ελπίζουμε για ένα ελπιδοφόρο μέλλον; Τι να προσδοκάμε, όταν βλέπουμε τη γνώση σε απόγνωση, καθώς γίνεται κτήμα μόνον ειδημόνων και ελαχίστων βιβλιοφάγων εραστών; Η γλώσσα –ταυτότητα– ενός λαού απούσα στην εκπαίδευση και στο ευρύ κοινό πια αποστεωμένη... Το Διαδίκτυο «βαβελικό!» και τα «κουμπιά» της νιότης καταφύγιο, αλλά μαρτύριο ενδοοικογενειακό! Οχι, δεν είμαι μίζερη κι απαξιωτική. Στο πυρ το εξώτερον από πλευράς μου ο μηδενισμός... Νιώθω όμως αμήχανη και τρομερά ανήσυχη για τη γενιά που ζω και βλέπω να βολοδέρνει ανίσχυρη για να ορθοποδήσει και για μελλοντικές, αν θ’ αξιώνονται να κάνουν όνειρα και να αισιοδοξούν. Ισως κάτι παρήγορο μες στην απελπισία. Του έγκριτου Τύπου η δυναμική, που επιδρά λυτρωτικά, όταν αντιμάχεται με φρόνηση και πείσμα την απανθρωπιά! Είθε ν’ ανανήψουμε σήμερα –όσο ποτέ– ως κοινωνία και λαός, ως κράτος και ως έθνος, κάνοντας συνειδητό πως η ελπίδα ιστορικά άνοιξε δρόμους αντοχής κι η κοροϊδία ευτελισμού και ενοχής... Μόνον επτάψυχη; Και σατανική...

Φονη Ρεπουλη, Φιλόλογος

Aπλώς ανίκανοι να προβλέψουν

Κύριε διευθυντά
Η πολιτική –αναφέρουν επαΐοντες– είναι κατά τη βάση της φιλοσοφίας και καθ’ όλα τα άλλα μέρη της τεχνική. Ως τεχνική, η πολιτική, είναι ανάλογη με εκείνην που ασχολείται με την κατασκευή ενός οιουδήποτε υλικού τεχνικού έργου, είναι όμως τεχνική που τελεί στην υπηρεσίαν ενός σκοπού απολύτου κύρους. Οι κατασκευαστές υλικού τεχνικού έργου σχεδιάζουν, μελετούν, προγραμματίζουν, εκτελούν, επιβλέπουν. Παλαιότερα, πρόσθετη επιμόρφωση των κατασκευαστών-μηχανικών ήτο η «δικτυωτή ανάλυση». Σύγχρονη μέθοδος «η Διοίκηση Εργου (Project Management)».

Κατά την εφαρμογή της πολιτικής του υπουργείου Μεταφορών για την αντιμετώπιση των λαθρεπιβατών στα μέσα μεταφοράς, δεν χρησιμοποιήθηκε «τεχνική ανάλογη με εκείνην υλικού τεχνικού έργου». Αποτέλεσμα τούτου ήτο το όλον έργον: «εγκατάσταση μηχανημάτων, έκδοση ηλεκτρονικών εισιτηρίων» να βραδύνει, να δυσλειτουργήσει στην εξυπηρέτηση πολιτών που περίμεναν επί ώρες σε μακρόσυρτες σειρές. Η παρουσιασθείσα αστοχία, κατά την πρώτη λειτουργία του έργου, δεν οφειλόταν στην έλλεψη μηχανικών και ειδικών συμβούλων. Αλλη είναι η αιτία. Λείπει το «νεύρο» από τους λειτουργούς της κυβερνητικής μηχανής κατά την εκτέλεση των καθηκόντων τους. Η χαλαρότητα αποσυντονίζει, ο έλεγχος χάνεται και το όλον έργον προχωρεί σε σχήμα πρωθύστερον. Δεν θα είχε νόημα η επιστολή αυτή εάν επρόκειτο περί μιας μόνης περίπτωσης. Με το τέλος της επιστολής αυτής έρχεται η τραγωδία της «Μάνδρας». Η μελέτη υπάρχει, εκ των υστέρων προγραμματισμός, εκτέλεση, επίβλεψη, αλλά οι νεκροί δεν ανασταίνονται.

Χαραλ. Π. Παναγιωταρεας, Τξχος (ΜΧ) ε.α., Παπάγου

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ