Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Αλλο οι βρισιές κι άλλο η ύβρις

Κύριε διευθυντά
Στου Μαξίμου σιτίζεται, ως εις Πρυτανείον, αλλ’ ουχί δωρεάν, ο κ. Καρανίκας επικεφαλής υπηρεσίας για τον βαρύγδουπο τίτλο Γραφείο Στρατηγικού Σχεδιασμού του Πρωθυπουργού, ή κάτι τέτοιο. Πάντως, η μόνη υπηρεσία που βλέπουμε εμείς οι «απόξω» να σχεδιάζει και να επιτελεί ο τύπος, είναι οι βρισιές. Και οι βρισιές ενίοτε έχουν ομορφιά και χάρη, αλλά εκεινού είναι παντελώς κακόγουστες και πανάσχημες. Οία η μορφή τοιάδε και η ψυχή. Αλλά και η εύμορφος περιφερειάρχης δεν υστερεί σε οίηση και αλαζονεία (ύβρις). Κατέθεσε, λέει, μηνυτήρια αναφορά κατά του εαυτού της, ως κυρίως υπεύθυνης των όσων καταγγέλλει, ενέργεια που δεν στέκει ούτε ως αυτοσαρκασμός (εκδήλωση υγιής υπό άλλες συνθήκες) καθόσον τα τραγικά συμβάντα στη Δυτ. Αττική δεν επιτρέπουν ένα τόσο χύδην μπλακ χιούμορ.

Το κόστος παρομοίων πράξεων και παραλείψεων, ων ουκ έστιν αριθμός, της λειτουργίας εν γένει ενός κράτους που υπάρχει έτσι, για να υπάρχει, καλείται να καλύψει ο στυγνά και... στεγνά φορολογούμενος πολίτης, «ο απλός πολίτης», ως είθισται να λέγεται, καθόσον ο... σύνθετος πολίτης βρίσκει τρόπους να ξεφεύγει, διαφεύγει, αποφεύγει, υπεκφεύγει και όλα τα εις-φεύγει. Γι’ αυτό έχουμε πλούσια γλώσσα, για να λέμε ό,τι μας γουστάρει και δημοκρατία τέτοια, που να μπορούμε να κάνουμε ό,τι μας καπνίσει.

Ιωαννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος

Ο «οδικός χάρτης» για τον νέο φορέα

Κύριε διευθυντά
Οι εκλογές για την ανάδειξη προέδρου του νέου προοδευτικού φορέα τελείωσαν. Ομως, η επιτυχία του εγχειρήματος μένει ακόμα να κριθεί, και ο δρόμος μπροστά δεν βρίσκεται σε κάποιον πολιτικό χάρτη. Θα πρέπει να τον χαράξουμε εμείς. Τα επόμενα βήματα είναι κρίσιμα και οι συντεταγμένες του μέλλοντος προσδιορίζονται από τις απαντήσεις που θα δώσουμε συλλογικά σε τρία ερωτήματα: ποιοι είμαστε, ποιους εκπροσωπούμε, τι θέλουμε για τη χώρα. Ποιοι είμαστε: Ξέρουμε ότι έχουμε διαφορές, άλλωστε πάντα είχαμε. Η ιδεολογική πολυχρωμία της παράταξης δεν στάθηκε ποτέ εμπόδιο, αντίθετα υπήρξε ιδεολογικός πλούτος και πολιτική δύναμη. Με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στο επίκεντρο, μπορούμε να εκφράσουμε τον πολιτικό χώρο που εκτείνεται από την ανανεωτική Αριστερά έως το φιλελεύθερο Κέντρο.

Το ιδρυτικό συνέδριό μας θα πρέπει να είναι ανοικτό στα ιδεολογικά ρεύματα που περιέχουμε. Και η θεσμική έκφραση του νέου φορέα οφείλει να δώσει χώρο και λόγο στο σύνολο των προοδευτικών πολιτών που με τη συμμετοχή τους ιδρύουν ένα νέο, φιλόδοξο πολιτικό υποκείμενο. Με ανοικτές δομές και με ελέγχους και αντίβαρα στη λήψη των αποφάσεων. Με μια ηγεσία που θα αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως τον εκφραστή του συνόλου της δημοκρατικής παράταξης. Ο πολιτικός μας λόγος, η πολιτική μας πρακτική δεν μπορεί να είναι αυτά που ήταν. Πρέπει να εμπλουτιστούν από τις φωνές που εκφράστηκαν στην κάλπη, αλλά και από τους πολλούς που, ενώ είναι κοντά πολιτικά, δεν συμμετείχαν. Πρέπει να αναζωογονηθούν από μια νέα πολιτική γλώσσα και από νέα πρόσωπα. Πρόσωπα που μπορούν να διαμορφώσουν τον ηθικό χώρο για να ακουστεί το πολιτικό μας επιχείρημα. Με ποιους είμαστε: Η ιδεολογική μας πυξίδα θα πρέπει να δείχνει προς αυτούς που η κρίση άφησε πίσω και εκτός. Τους νέους και τους μεγαλύτερους που παλεύουν για να βρουν δουλειά, τους εργαζομένους που παλεύουν για αξιοπρεπείς μισθούς. Αυτούς που προσπαθούν και δημιουργούν. Και αυτούς που μπορεί να απέτυχαν, αλλά θέλουν να ξαναπροσπαθήσουν.

Ο παγκόσμιος διάλογος για το τι είναι προοδευτικό σήμερα, ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του κράτους στην οικονομία, η ενίσχυση της δημοκρατίας και των θεσμών, η υπεράσπιση της ανοικτής κοινωνίας, η διαγενεακή δικαιοσύνη, ο ρόλος της παιδείας και της φορολογίας στη μάχη κατά των ανισοτήτων, η παροχή κινήτρων και ευκαιριών σε όσους ξεκινούν τη ζωή τους από μειονεκτική θέση πρέπει να γίνει ξανά δική μας υπόθεση. Οφείλουμε να κοιτάμε στα μάτια την ελληνική κοινωνία, με τις ιδιομορφίες και τις ανάγκες της. Η κρίση έκανε την κοινωνία μας πιο άδικη, όμως ήταν ο συνδυασμός του αξιακού και θεσμικού μας ελλείμματος που έφερε τη δημοσιονομική κατάρρευση. Πρέπει να το πούμε. Κανένας τόπος δεν προχώρησε αγνοώντας την αλήθεια, καμία κοινωνία δεν πέτυχε κρύβοντας τις αδυναμίες της πίσω από ανύπαρκτους εχθρούς.

Τι θέλουμε για τη χώρα: Στρατηγική μας επιδίωξη είναι η προοδευτική διακυβέρνηση της χώρας. Να χτίσουμε μια κοινωνία που θα ζει στην καρδιά της Ευρώπης. Με ισχυρή δημοκρατία και ένα σύγχρονο κράτος. Να χτίσουμε μια κοινωνία στην οποία δεν θα έχει σημασία από πού ξεκινάμε ούτε πώς θέλουμε να ζήσουμε τη ζωή μας. Με μια οικονομία ανοικτή σε ιδέες, καινοτομίες και σε ανθρώπους. Η μεγάλη συμμετοχή στις εκλογές του Νοεμβρίου έδειξε ότι το πολιτικό νήμα που μας συνδέει με την ελληνική κοινωνία μπορεί να έχει αδυνατίσει, αλλά δεν έχει σπάσει. Η κοινωνία περιμένει από εμάς. Περιμένει να τη βοηθήσουμε να σταθεί ξανά στα πόδια της, χωρίς δανεικά στηρίγματα. Με αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια.

Η ευκαιρία που μας δίνεται είναι μια μικρή έμπνευση της Ιστορίας. Μια ευκαιρία για να ορίσουμε ξανά τον πολιτικό, ηθικό και προγραμματικό μας ορίζοντα. Εάν θέλουμε να προχωρήσουμε σε κάτι αληθινά διαφορετικό, σε κάτι μεγάλο, έχουμε το βάρος να το κάνουμε μαζί.

Μαρια Δαμανακη, δικηγόρος Ηρακλείου Κρήτης
Θεολογος Μιντζας, δικηγόρος Αθηνών
Μιχαλης Παττακος, δικηγόρος Αθηνών

«Ε, όχι και οι ΑΝΕΛ Λαϊκή Δεξιά»

Κύριε διευθυντά
Ως τακτικός αναγνώστης της έγκριτης εφημερίδας σας, κρίνω αναγκαίο, αναφερόμενος στην από 28ης Νοεμβρίου 2017 επιφυλλίδα - άρθρο του διακεκριμένου συνεργάτη σας κ. Στέφανου Κασιμάτη υπό τον τίτλο (Αλλη μία πρώτη φορά για την κυβέρνηση) να προβώ σε μια αναγκαία πολιτική διευκρίνιση.

Ατυχώς ο συνεργάτης σας χαρακτηρίζει το δεκανίκι της σημερινής κυβέρνησης, δηλαδή τους ΑΝΕΛ, ως εκφραστές και εκπροσώπους της Λαϊκής Δεξιάς. Τίποτε πιο αναληθές και μη ανταποκρινόμενο στη διαμορφωμένη σήμερα πολιτική πραγματικότητα. Το μόρφωμα των ΑΝΕΛ που ανερυθρίαστα στηρίζει κοινοβουλευτικά την πρώτη φορά Αριστερά, με συνεκτικό δεσμό μόνο την καρέκλα της εξουσίας, δεν έχει καμία σχέση με αυτό που ιστορικά εκπροσωπεί και εκφράζει σήμερα η υπερήφανη Λαϊκή Δεξιά. Συνεπώς, είναι τουλάχιστον ατυχής η ταύτιση των ΑΝΕΛ με τη Λαϊκή Δεξιά.

Δεν είναι σκοπός μου με την παρούσα επιστολή να επιχρωματίσω ιδεολογικά και πολιτικά το τι είναι οι ΑΝΕΛ. Πάντως, το μόνο που δεν είναι… δεν είναι ιστορικά, ιδεολογικά και πολιτισμικά Λαϊκή Δεξιά. Δεν υπάρχει ιστορικό, εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό προηγούμενο συνεργασίας της Δεξιάς με την Αριστερά, αν εξαιρέσουμε τις ειδικές συνθήκες του 1989.

Η Λαϊκή Δεξιά με ιστορικό και κοινωνικό πρόσημο κοινωνικών και πολιτικών αγώνων υπέρ του ελληνικού λαού και ειδικότερα της ραχοκοκαλιάς του, που είναι η μεσαία τάξη, αλλά και οι ασθενέστερες αυτής, ουδέποτε θα συνέπραττε στη φτωχοποίηση - εξαφάνιση αυτών των στρωμάτων. Το ως άνω για να σταματήσει η ψευδεπίγραφη επίκληση ότι οι ΑΝΕΛ είναι Λαϊκή Δεξιά.

Γιαννης Πατσιογιαννης

Κατάθεση ένστασης για το χιούμορ

Κύριε διευθυντά
Το Συμβούλιο της Ευρώπης τιμώντας το έργο και τον άνθρωπο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αφιέρωσε μια αίθουσα του Ιδρύματος στο όνομά του. Oι διακρίσεις ευρωπαϊκών και λοιπών καταξιωμένων φορέων σε Ελληνες πολιτικούς αποτελούν τιμή για τον τόπο μας και θα πρέπει να αντιμετωπίζονται ανάλογα από την κοινωνία μας.
Ο σχολιασμός του γεγονότος από τον κατά τα άλλα ευρηματικό σκιτσογράφο κ. Πετρουλάκη στο φύλλο της «Καθημερινής» της 1/12/2017 σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί (λίαν επιεικώς) «εύστοχο χιούμορ».

Σπυρος Κοκοτος, Ελούντα

Αξιολογώντας την επί χάρτου αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και το ωράριό τους

Κύριε διευθυντά
Διάβασα στην «Καθημερινή» της 1/12/2017 και 3/12/2017 το ρεπορτάζ του δημοσιογράφου σας Απόστολου Λακασά υπό τον τίτλο «Αύξηση ωραρίου και αξιολόγηση ζητεί η τρόικα στην εκπαίδευση».

1. Σχετικά με το ωράριο: Είναι γνωστό ότι η κυβέρνηση κατά την πρόσληψη εκπαιδευτικών, μέσω ΑΣΕΠ ή επί συμβάσει, δημιουργεί μια άτυπη σύμβαση μεταξύ αυτής και των υποψηφίων εκπαιδευτικών, περί τηρήσεως ακριβώς της κλίμακας του εβδομαδιαίου ωραρίου προγράμματος εργασίας. Η μη τήρηση αυτής της άτυπης συμφωνίας εργασίας, κατά την άποψη έγκριτων νομικών, προσβάλλεται στο ΣτΕ, ανεξάρτητα εάν αυτό είναι απαίτηση της τρόικας. Ως εκ τούτου, κάθε υπουργική απόφαση ή Π.Δ. ή νομοθετική ρύθμιση θα είναι άκυρη. Ο εργοδότης, είτε είναι το κράτος είτε ΝΠΔΔ είτε ελεύθερος επαγγελματίας, δεν δύναται να αυξάνει το ωράριο εργασίας με το ίδιο μίσθωμα στον εργαζόμενο.

2. Σχετικά με την αξιολόγηση εκπαιδευτικών: Το θέμα αυτό είναι αρκετά σοβαρό, δύσκολο και πολύπλοκο.
Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, εάν γίνει, θα πρέπει να γίνει από αξιόλογους εκπαιδευτικούς, ανώτατης βαθμίδος, όπως του συμβούλου, με αντίστοιχη γνώση επιστημονική - διδακτική - παιδαγωγική. Οι τρεις βασικοί τομείς αξιολογήσεων, όπως αναφέρεται στο υπουργείο Παιδείας, είναι ο επιστημονικός τομέας, η παιδαγωγική κατάρτιση και η υπηρεσιακή συνέπεια με πολλούς υποτομείς των ανωτέρω τομέων. Αυτή η αξιολόγηση θα πρέπει να γίνεται ανά διετία. Αντιλαμβάνεται κανείς, αναφερόμενος στο πλήθος των αξιολογητών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση με τους 165.000 εκπαιδευτικούς, πόσες εκατοντάδες αξιολογητών θα πρέπει να υπάρχουν; Τουλάχιστον 600 έως 700 για τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση! Το μέγιστο ερώτημα που τίθεται είναι με τι κριτήρια θα επιλεγούν οι αξιολογητές. Ποια επιτροπή θα επιλέξει το υπουργείο Παιδείας;

Το τι έχει να επακολουθήσει είναι ασύλληπτο! Η επιλογή των αξιολογητών είναι το δυσκολότερο θέμα στην εκπαίδευση γενικώς! Εάν ένας εκπαιδευτικός δεν είναι συνεπής στα καθήκοντά του ή είναι «προβληματικός» αυτό υπάγεται στη νομοθεσία των δημοσίων υπαλλήλων και είναι θέμα του διευθυντή του σχολείου και της διευθύνσεως όπου υπάγεται το σχολείο.

Το σημαντικότερο είναι ότι η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού δεν του προσφέρει ούτε θετικά ούτε αρνητικά αποτελέσματα. Αυτό το γνωρίζουν όλοι οι εκπαιδευτικοί.

Θα συσχετισθεί η αξιολόγηση με τα μόρια που έχει κάθε εκπαιδευτικός, λόγω ετών υπηρεσίας και κατά ποίον τρόπο;

3. Η αναλογία μαθητών ανά τάξη: Σε καμιά περίπτωση δεν δύναται να γίνει η αύξηση των μαθητών ανά τάξη, διότι αυτό θα έχει δυσμενή αποτελέσματα και εις βάρος των μαθητών και των καθηγητών.
Το μάθημα δεν είναι «διάλεξη» αλλά παιδαγωγική προσφορά γνώσεων από τον διδάσκοντα σε ολόκληρο σχεδόν το σύνολο των διδασκομένων, με διάφορους παιδαγωγικούς και επιστημονικούς τρόπους του διδάσκοντος. Αλλο είναι το πανεπιστήμιο και άλλο η πρωτοβάθμια και η δευτεροβάθμια εκπαίδευση, ως προς τον τρόπο διδασκαλίας.

Τέλος, επισημαίνω η Ν.Δ. να μην παγιδευτεί στις προτάσεις της τρόικας και να αντιδράσει σθεναρώς. Εδώ κρύβονται και άλλα μυστικά τα οποία δεν θα αναφέρω. Το δε υπουργείο Παιδείας προ των ευθυνών του!

Ιωαννης Θ. Χαϊνης, Ομ. καθηγητής Ε.Μ. Πολυτεχνείου

«Περί του μη δειν δανείζεσθαι»

Κύριε διευθυντά
Ο Πλούταρχος μας περιγράφει στην πραγματεία του τις συμφορές που έπαθε ο τόπος μας από τις «προσφορές» των δανειστών μας, με σκληρούς όρους, καθ’ όλη τη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μόνο ο 2ος αιώνας μ.Χ. ήταν ο πιο δίκαιος, αμοιβαίος και χωρίς σκοπιμότητες, εις βάρος των πτωχών μικρών ελληνικών κρατών, της εποχής εκείνης. Οι Ανδριανοί, οι Αντωνίνοι, οι Τραϊανοί βοήθησαν έμπρακτα τα ελληνικά μικρά κράτη στην ηπειρωτική και νησιωτική περιοχή. Αλλά...

Παρ’ ότι όμως έλαβαν μεγάλες βοήθειες οι Ελληνες, εντούτοις δεν αναβίωναν με την εξωτερική αυτή «ευεργεσία» και «προστασία». Πτώχευαν και μαράζωναν συνεχώς, επί αιώνες. Μόνο η ελληνική γλώσσα, τα γράμματα και οι τέχνες ήταν περιζήτητα σε όλο τον γνωστό τότε κόσμο. Καμία άλλη «εξαγωγή» μας δεν υπήρχε τόσους αιώνες. Μήπως και σήμερα δεν ζούμε τα ίδια; Μήπως και στην εποχή μας, δεν ζούμε με τη βοήθεια των ξένων ισχυρών οικονομικά κρατών;

Το ερώτημά μου όμως είναι, με τι όρους εις βάρος μας έχουμε υπογράψει τα συμβόλαια αυτά μαζί τους.

Σ. Βαρωσης, Σύμβουλος Καινοτόμων και Νεοφυών Επιχειρήσεων, Θεσσαλονίκη

Ο J. A. Combineau που ήταν Gobineau...

Κύριε διευθυντά
Η ανάγνωση τις τελευταίες ημέρες στην «Καθημερινή» επιστολών για τον J. A. COMBINEAU με άφησε κατάπληκτο γιατί το επίθετο αυτό, έτσι όπως αναγράφεται, είναι τελείως λανθασμένο. Πρόκειται προφανώς για τον JOSEPH-ARTHUR GOBINEAU (1816-1882). Ισως φταίει το ότι το αλφάβητό μας και ο τρόπος εκμάθησης άλλων γλωσσών δεν μας επιτρέπει την «αυτόματη» διάκριση μεταξύ G και C. Εχουμε επίσης πρόβλημα διάκρισης μεταξύ «ΜΒ» και «Β» διότι για την απόδοσή τους στα ελληνικά διαθέτουμε μόνο το «ΜΠ», το οποίο μπορεί να μας οδηγήσει σε λάθος, είτε γράφοντας την ξένη λέξη/όνομα στα ελληνικά είτε, αντίστροφα, διαβάζοντας τα λατινικά γράμματα που η ξένη λέξη/όνομα περιέχει. Το ίδιο άλλωστε ισχύει και στην περίπτωση «ND» και «D» όπου η μόνη μας επιλογή στο ελληνικό αλφάβητο είναι το «ΝΤ».

Χριστοφορος Χατζοπουλος, Αντιπρόεδρος, Ελληνογαλλικό, Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο

...Αυτός ο Combineau πού να «κρύβεται»;

Κύριε διευθυντά
Λόγω φτώχειας των γονέων και μεταπολεμικών καταστάσεων δεν κατάφερα να προχωρήσω πιο πέρα από το εξατάξιο δημοτικό. Παρά το ταπεινό επάγγελμά μου, διάβαζα και διαβάζω πάντα την «Καθημερινή», ώστε να μπορέσω κάτι παραπάνω να μάθω από αυτά που μου επέτρεψαν η φτώχεια και η μοίρα μου. Μου αρέσουν πάρα πολύ τα άρθρα των συνταξιούχων καθηγητών πανεπιστημίου (π.χ. του κ. Γιανναρά) και οι επιστολές καθηγητών, δοκτόρων, αποστράτων στρατηγών και άλλων σπουδαίων, μορφωμένων ανθρώπων που δημοσιεύετε, από τα οποία προσπαθώ πάντα κάτι να μάθω. Ετσι, διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον τις επιστολές του δόκτορα φιλοσοφίας Θεόδωρου Κατσουλάκου και του κ. Νίκου Χρήστου για κάποιον Combineau, που μας έβριζε και συκοφαντούσε. Θέλησα να μάθω πιο πολλά γι’ αυτόν τον παλιάνθρωπο και έβαλα τον ανιψιό μου που ξέρει από κομπιούτερ να κοιτάξει στο Ιντερνετ, αλλά δεν βρήκαμε κανέναν Combineau. Για να τον ξέρουν όμως τόσο καλά ο δρ Κατσουλάκος και ο κ. Χρήστου, πρέπει να υπάρχει. Και επειδή αναφέρει ο καθένας τους μπόλικες φορές τον Combineau, σίγουρα είναι και σωστά γραμμένο το όνομα και όχι λάθος του τυπογράφου. Μήπως θα είχαν οι εκλεκτοί επιστολογράφοι σας την καλοσύνη να μας πούν πού να διαβάσουμε για τον Combineau, που σίγουρα θέλουν να μάθουν και άλλοι αναγνώστες;

Μητσος Παπαδοπουλος, Συνταξιούχος φορτοεκφορτωτής

Ο Παλαμάς γι’ αυτόν τον ακατονόμαστο

Κύριε διευθυντά
Με άτιτλη υπογραφή, στερούμενη της δεσποτικής επιβολής των απόψεων των τιτλούχων εξαιτίας του τίτλου, δόκτορος ή άλλου, ας μου επιτραπεί να επανέλθω, δι’ ολίγον, στον Gobineau (χρησιμοποιώ τούτη τη φορά τη σωστή ορθογραφία, εν αντιθέσει προς την πρώτη επιστολή μου, την απαντητική σε εκείνη του κ. Κατσουλάκου, δρος Φιλοσοφίας, όπου χρησιμοποίησα την ιδικήν του: Cobineau).

Την εθνική αγανάκτηση από τις απόψεις του Γάλλου διπλωμάτη εξέφρασε με στίχους ο Αχιλλέας Παράσχος ως εξής: «Τον Ελληνα ό,τι βαρύνει, ο Γκομπινώ το διακρίνει αλλ’ αν καλό τι απαντήση, αβρώς θα το πλαστογραφήση».
(Αχ. Παράσχος: «Γκομπινώ και Λουκιανού Αληθής ιστορία», Ποιήματα Γ΄, 1881, σελ. 245-248).

Ας δούμε όμως, τον Κωστή Παλαμά: «...και όμως ο μισέλλην αυτός ομίλησεν επανειλημμένως περί των νεωτέρων Ελλήνων με προσοχήν και με νοημοσύνην, την οποίαν θα ηυχόμην να διέκρινα εις πολλούς των επισήμως λιβανιζομένων ως φιλελλήλων [...] με όλην την αντιπάθειαν που τρέφει προς τους πολιτικούς μας, ομιλεί, συχνά πυκνά, περί του παρόντος και περί του μέλλοντος ημών, με ειλικρινές ενδιαφέρον και με κάποιαν βαθύτητα. Προτιμώ εχθρούς μας, ως αυτός, από φίλους μας ως άλλοι» (Κ. Παλαμάς: Αρθρα και χρονογραφήματα, Εκδ. Ιδρύματος Κωστή Παλαμά, 1993, τόμος Β΄, σελ. 185).

Τα παραπάνω παρατίθενται στο έργο του Παντελή Βουτουρή: «Ιδέες της σκληρότητας και της καλοσύνης. Εθνικισμός, σοσιαλισμός, ρατσισμός», εκδ. Καστανιώτης, 2017, τη μελέτη του οποίου συνιστώ εκθύμως. Εάν ακολουθούσαμε τη συλλογιστική του επιστολογράφου σας κ. Θεοδώρου Κατσουλάκου, δρος Φιλοσοφίας, το ερώτημα που τίθεται θα έπρεπε να είναι: Ποίος ήταν ο Αχιλλεύς Παράσχος και ποίος ήταν ο Κωστής Παλαμάς;

Νικολαος Χρηστου

Το πρόβλημα της παραπλάνησης…

Κύριε διευθυντά
Η παραπλάνηση δημιουργεί μια τοξική κουλτούρα ανεντιμότητας που δηλητηριάζει τον δημόσιο βίο. Τι όμως δημιουργεί την παραπλάνηση; Το ψέμα, η διαστρέβλωση και η αποσιώπηση είναι οι βασικές συμπεριφορές που οδηγούν στην παραπλάνηση.

Ψέμα συνιστά η συμπεριφορά κάποιου που διατυπώνει μια δήλωση που γνωρίζει ή υποπτεύεται ότι είναι ψευδής. Ο λόγος για την ενέργειά του αυτή είναι προφανής: για να πιστέψουν οι ενδιαφερόμενοι ότι είναι η αλήθεια. Το ψέμα είναι μια πράξη που στοχεύει στην παραπλάνηση και μπορεί να έγκειται στην επινόηση γεγονότων που δεν ισχύουν, την άρνηση γεγονότων που ισχύουν ή ανειλικρινή σύνδεση πραγματικών γεγονότων. Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι μια χαλκευμένη ιστορία. Φυσικά, υπάρχει πάντα η πιθανότητα κάποιος να λέει άθελά του την αλήθεια ή και το αντίστροφο. Εκείνο που έχει περισσότερη σημασία είναι η ειλικρίνεια και όχι η αλήθεια.

Διαστρέβλωση έχουμε όταν κάποιος τονίζει ορισμένα γεγονότα και τα συνδέει κατά τρόπο που τον εξυπηρετεί και υποβαθμίζει ή αγνοεί όσα δεν τον εξυπηρετούν. Ετσι, η βασική ιστορία στρεβλώνεται, αλλά τα γεγονότα δεν συναρμόζονται ώστε να περιγράφουν μια πλαστή ιστορία. Με άλλα λόγια, κάποιοι μπορούν να λένε την αλήθεια, αλλά όχι όλη την αλήθεια! Η αποσιώπηση έγκειται στην απόκρυψη πληροφοριών που μπορούν να αποδυναμώσουν κάποια θέση. Πρέπει να διευκρινιστεί ότι, όταν κάποιος διαστρεβλώνει μια ιστορία ή αποκρύπτει γεγονότα, δεν λέει μεν ψέματα, ούτε όμως είναι τελείως ειλικρινής.

Το ψέμα θεωρείται οικτρή συμπεριφορά, ενώ πολλοί πιστεύουν ότι η διαστρέβλωση και η αποσιώπηση είναι αποδεκτές συμπεριφορές. Μάλιστα, όταν οι ηγέτες θέλουν να παραπλανήσουν τους πολίτες, συνήθως, προτιμούν τη διαστρέβλωση και την απόκρυψη αντί του ψέματος, γιατί η αποκάλυψη του ψέματος αλλοιώνει πλήρως την εικόνα τους. Το ψέμα είναι η έσχατη επιλογή των ηγετών.

Στη χώρα μας κυριαρχεί η ασυλία της παραπλάνησης. Εκείνο που είναι αξιοσημείωτο είναι ότι οι πολιτικοί μας δεν επιλέγουν τις ήπιες μορφές της, αλλά την απροκάλυπτη αξιοποίηση(!) του ψέματος. Τι κρίμα! Δυστυχώς, το ψέμα έχει ενσωματωθεί στην πολιτική πράξη. Οι πολιτικοί μας προβάλλουν ψευδείς ισχυρισμούς κατά τρόπο που να μην εγείρουν καμία αμφιβολία σχετικά με την ειλικρίνεια των ισχυρισμών τους. Εχουν γίνει επιδέξιοι στο να προβάλλουν ψευδείς ισχυρισμούς, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην γίνονται άμεσα αντιληπτοί.

Η δημοκρατία που φιλοξενεί την παραπλάνηση παύει να είναι πραγματική δημοκρατία και για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίο η παραπλάνηση να στιγματίζεται και να αποθαρρύνεται στο εσωτερικό μιας χώρας.

Οι πολιτικές ηγεσίες δεν φαίνονται πρόθυμες να συμβάλουν στην εξάλειψη ή και στον μετριασμό της. Μήπως οι ενεργοί πολίτες και η πνευματική ηγεσία της χώρας πρέπει να αναδείξουν το ζήτημα της παραπλάνησης ως μείζον πρόβλημα και να απαιτήσουν την αντιμετώπισή του;

Χρηστος Β. Μασσαλας, Πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων

Ολοι σε τροχιά παραζάλης

Κύριε διευθυντά
Μια παγιωμένη προσπάθεια των δύο κυβερνητικών εταίρων να κινούνται σ’ ένα ομιχλώδες πεδίο, κατηγορώντας πότε τους Ευρωπαίους εταίρους της χώρας, πότε τις προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις, θεωρώ πως δεν προάγει ούτε την πολιτική έννοια ούτε τη δυνατότητα ν’ αντιληφθούν την πραγματική εικόνα της χώρας. Εγώ δεν θα διαφωνήσω ότι υπήρχαν και υπάρχουν προβλήματα σοβαρά σε όλους τους τομείς και στις προηγούμενες κυβερνήσεις και στη σημερινή. Οπως δεν θα διαφωνήσω ότι μερίδιο ευθύνης έχουν και οι προηγούμενες και η σημερινή κυβέρνηση. Ομως, αυτό το γαϊτανάκι που παίζεται με τόση ανευθυνότητα, με τόση αφέλεια και ανικανότητα θα έλεγα, θα πρέπει, θαρρώ, κάποτε να σταματήσει. Δεν είναι δυνατόν μια κυβερνητική πλειοψηφία εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό να εξαντλεί την τετραετία κατηγορώντας μόνιμα τους άλλους, δημιουργώντας μια συσκότιση των προβλημάτων μέσα από μια κάλπικη ιδεολογική καταγωγή. Ετσι δεν παράγεται έργο ούτε επιλύονται ουσιαστικά προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα. Αλλωστε στις τελευταίες εθνικές εκλογές, ο ελληνικός λαός απέρριψε τους άλλους, τους προηγούμενους, αφού πίστεψε σε φρούδες ελπίδες, σε πλάνες υποσχέσεις, πως μπορεί ν’ αλλάξει κάτι στο διαβρωμένο πολιτικό τοπίο. Ομως και οι επόμενοι, δυστυχώς, ακολούθησαν την πεπατημένη, παρακάμπτοντας τις μύριες τόσες υποσχέσεις, γνωστές βεβαίως, εξαπατώντας, θα έλεγα, τον ελληνικό λαό. Και με τη διαφαινόμενη καχυποψία τους, ουσιαστική ή φαντασιακή, δημιουργούν ένα άλλοθι ή προσπαθούν να δημιουργήσουν, μέσα από κάποιες παλιές ή κάποιες νεωτεριστικές αντιλήψεις που σίγουρα ενοχλούν και ερεθίζουν τον πολίτη. Τον πολίτη, που προσπαθεί μέσα από τα ορατά προβλήματα και δυσκολίες του, να αντιληφθεί σε τι διαφέρει το νέο από το παλιό.

Λευτέρης Κ. Γεροσταθος, Αθήνα

Εικόνες φρίκης, ντροπής από τη Λιβύη

Κύριε διευθυντά
Ο κ. Κώστας Ιορδανίδης στις 30 Νοεμβρίου στο άρθρο του «Στην εποχή των ταραξιών» καυτηριάζει, και ορθώς, τους απανταχού δικτάτορες. Μεταξύ των άλλων αναφέρει, απολύτως σωστά, και τον δικτάτορα Καντάφι. Εκ του αποτελέσματος, όμως, βλέπουμε ότι από το προηγούμενο καθεστώς που υπήρχε ηρεμία μεταξύ των πολυπληθών φυλών και φατριών της Λιβύης, τώρα προέκυψε η κόλαση. Η άφρων επέμβαση της Δύσης έφερε τώρα την απόλυτη εξαθλίωση του λαού της Λιβύης και, το χειρότερο, αναβίωσε, άκουσον άκουσον, τη δουλεία. Το Διαδίκτυο είναι γεμάτο από μαύρους ταλαίπωρους, κρεμασμένους σαν σφαχτάρια, που περιμένουν τους δουλεμπόρους να εκτιμήσουν την πραμάτεια!

Πιθανόν ο αρθρογράφος να μην έχει ενημερωθεί γι’ αυτή την ανθρωπιστική κατάντια. Αναρωτιέται όμως κάθε ευαίσθητος άνθρωπος: πού είναι η Δύση με την τόση ανθρωπιστική της διάθεση;

Ο δικτάτορας Καντάφι σίγουρα ήταν κακός, αλλά αυτό που οι εγκέφαλοι της Δύσης προκάλεσαν είναι καλό; Και δυστυχώς, δεν ακούστηκε από καμιά θρησκεία και κανέναν «υπηρέτη του Θεού» κάποια έκκληση για σταμάτημα αυτού του ανοσιουργήματος.

Δημητρης Γεωργαντας, Χειρουργός, Μαρούσι

Το συμπίλημα που κυβερνά

Κύριε διευθυντά
Πολλά και δυσβάσταχτα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα και οι πολίτες της. Από πού να ξεκινήσει κανείς; Από το οικονομικό (φόροι, επενδύσεις, προέλευση του κοινωνικού μερίσματος, συντάξεις, ΕΦΚΑ και ασφάλιση), τους πλειστηριασμούς, το μεταναστευτικό (καθημερινές νέες  αφίξεις, αδιευκρίνιστοι θάνατοι σε καταυλισμούς, συμμορίες), την Παιδεία (εισαγωγικές εξετάσεις, σχολικά βιβλία, ΤΕΙ-ΑΕΙ), τη Δικαιοσύνη (χρόνος απονομής δικαιοσύνης, πολυνομία), το ανοχύρωτο κράτος απέναντι στις φυσικές καταστροφές (π.χ. Μάνδρα Αττικής) και άλλου είδους απειλές (τρομοκρατία, εγκληματικότητα, Εξάρχεια, «Ρουβίκωνας»), τη Χρυσή Αυγή (συγκλονιστικό το ρεπορτάζ της «Καθημερινής» της Κυριακής 26ης Νοεμβρίου) ή τόσα και τόσα άλλα;

Ποιος όμως είναι ο καθ’ ύλην αρμόδιος για να τα λύσει αν όχι η εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό δημοκρατική κυβέρνηση; Πόσα προβλήματα άραγε έχει λύσει η σημερινή κυβέρνηση στα τρία χρόνια εξουσίας; Ισως αρκετά, μάλλον όμως ήσσονος σημασίας. Φαίνεται ξεκάθαρα ότι το βασικότερο μέλημά της είναι πώς να κρατηθεί στην εξουσία για τα επόμενα χρόνια, προσπαθώντας πάντα να ισορροπήσει μεταξύ μιας δήθεν αριστερής (ΣΥΡΙΖΑ) και μιας δήθεν δεξιάς (ΑΝΕΛ) ιδεολογίας με μοναδικό κοινό παράγοντα το κομματικό συμφέρον. Η λύση σοβαρών προβλημάτων, όμως, απαιτεί στιβαρή κυβέρνηση, που θέλει και μπορεί να τα διαχειριστεί. Αυτή λείπει.

Αντωνης Γιαμβριας, Αγία Παρασκευή, Αθήνα

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ