Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

Τι είδε η Αγγλίδα στα (τότε) Σκόπια

Κύριε διευθυντά
Προ ετών είχα διαβάσει ένα βιβλίο (έκδοση του 1935), της Αγγλίδας συγγραφέως Rebecca West. Επί ένα χρόνο γύρισε όλη την τότε Γιουγκοσλαβία και κατέγραψε λεπτομερώς για κάθε περιοχή τον πληθυσμό, τη θρησκεία, την παιδεία, τη βιομηχανία κ.λπ., κ.λπ. Οταν έφθασε στη νοτιότερη περιοχή, έβαλε τίτλο στη μελέτη αυτήν «Μακεδονία». Αυτό ήταν που τράβηξε την προσοχή μου και θυμάμαι το βιβλίο αυτό ακόμη. Ο Τίτο δεν έκανε τίποτα άλλο από το να συνεχίσει το προπολεμικό όνομα της επαρχίας αυτής. Βέβαια, τότε οι κάτοικοι ονομάζονταν, υποθέτω, Γιουγκοσλάβοι και γι’ αυτό κανείς δεν είπε τίποτε εδώ. Πώς κατάφεραν όμως οι πολιτικοί μας τόσα χρόνια να μας μπλέξουν σε αυτήν την υπόθεση, που τώρα ό,τι και να κάνουμε θα έχουμε χάσει. Κρίμα!

Αλεξανδρος Μπεζης, Κηφισιά

Οι δύο εξουσίες και το κράτος δικαίου

Κύριε διευθυντά
Πόσο ανεξάρτητη μπορεί να είναι η Δικαιοσύνη από την εκτελεστική εξουσία στην Ελλάδα; Τόσο όσο ανεξάρτητοι μπορούν να είναι κάποιοι άνθρωποι που οφείλουν την εκλογή τους στα ανώτατα κλιμάκια της Δικαιοσύνης στην επιλογή τους από τη συγκεκριμένη κυβέρνηση που κυβερνάει εκείνη τη στιγμή τον τόπο. Οταν δε στον υπουργικό θώκο τυγχάνει να είναι κάποιος απόμαχος ανώτατος εισαγγελέας, τότε οι δεσμοί γίνονται ακόμη και στενοί, οι επισκέψεις στον Αρειο Πάγο συχνότερες, η «εξ αίματος» συγγένεια των μεν με τους δε γίνεται φως φανάρι. Απλές αλήθειες, που οι διάφοροι συνταγματολόγοι αρνούνται να τις παραδεχθούν…

Εάν αυτό αποτελεί ένα «κρυφό» μυστικό που οι ηγεσίες της Δικαιοσύνης και της πολιτικής προσπαθούν να το αποκρύπτουν, υπάρχουν και εκπρόσωποι της εκτελεστικής εξουσίας που χαίρονται στις μέρες μας να το επιβεβαιώνουν. Πώς αλλιώς να εκλάβει κανείς τη δήλωση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας κ. Πολάκη, στην υπόθεση Novartis, ότι «αυτός γνωρίζει ποιοι είναι οι προστατευόμενοι μάρτυρες» στη δικογραφία αυτή; Και για να μη μείνει καμία αμφιβολία για τα λεγόμενά του, με ανακριτικό ύφος, συμπλήρωσε: «Τα πουλάκια κελάηδησαν».

Εάν αυτό δεν είναι ομολογημένη παρέμβαση στον χώρο της Δικαιοσύνης, τότε οι λέξεις έχουν χάσει πια το νόημά τους. Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα του κόσμου, που λειτουργεί το κράτος δικαίου, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου θα καλούσε τον κ. υπουργό να του καταθέσει τι γνωρίζει και προπάντων πώς ξέρει τα στοιχεία αυτών των «ανώνυμων» μαρτύρων. Οχι όμως στην Ελλάδα του σήμερα. Τι κι αν ο ρόλος της Δικαιοσύνης στη συγκεκριμένη υπόθεση υπέστη βαρύ πλήγμα; Κάποτε μιλούσαν στη χώρα μας για «κράτος δικαστών». Σήμερα αρκεί να αναφερόμαστε σε «κράτος κυβερνώντων», σε συνεργασία με εύκαμπτους δικαστές…

Στυλιανος Παπαγεωργιου - Γονατας, Αν. Καθηγητής Ποινικού Δικαίου ΔΠΘ - Δικηγόρος

Ευαγγελικά, Αθεϊκά, δίκες και δράματα

Κύριε διευθυντά
Σε κύριο άρθρο («Κ» 4/2/2018) γράφετε για τα συλλαλητήρια: «Θα είναι λάθος οιαδήποτε πολιτική δύναμη να θεωρήσει “δικό της” αυτό το κύμα που δημιουργείται. Αυτές οι ιστορικές εκρήξεις ποτέ δεν είναι ελεγχόμενες». Ελεγχόμενες ή μη, συνήθως οδηγούν σε καταστροφές: Το 1897 οδήγησαν στον πόλεμο της «αισχύνης». Την πρώτη δεκαετία του 20ού αιώνα είχαμε τα Ευαγγελικά και τα Ορεστειακά, που οδήγησαν σε δεκάδες νεκρούς και τραυματίες, παραίτηση του πρωθυπουργού Γ. Θεοτόκη και του Αρχιεπισκόπου Προκοπίου. Τα Αθεϊκά στον Βόλο (1911) δεν είχαν ανθρώπινα θύματα, αλλά διέσυραν και οδήγησαν σε δίκη δεκάδες εκπαιδευτικούς. Η δίκη στο Ναύπλιο αθώωσε τους κατηγορουμένους (Αλ. Δελμούζο, Δ. Σαράτση κ.ά.), αλλά το Ανώτερο Παρθεναγωγείο Βόλου έκλεισε και «ό,τι είχε αρχίσει για την προάσπιση της θρησκείας (Ευαγγελικά 1901) και ύστερα της προγονικής κληρονομιάς (Ορεστειακά 1903) ολοκληρώθηκε με τη σύζευξη των “απειλούμενων” θεμελίων της χώρας στα Αθεϊκά» (Αλέξης Δημαράς, «Ιστορία της νεοελληνικής εκπαίδευσης», Μεταίχμιο, 2013). Το 1920 με το «οίκαδε» οι διαδηλώσεις οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή. Οι διαδηλώσεις το 1944 οδήγησαν στον Εμφύλιο, τα συλλαλητήρια τις δεκαετίες ’50 και ’60 με το σύνθημα «ένωση» δεν εμπόδισαν τη διχοτόμηση και την κατοχή της Κύπρου. Οι διαδηλώσεις στα μέσα της δεκαετίας του ’60 με το 1-1-4 δεν απέτρεψαν την 21η Απριλίου. Τα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα το 1992 δεν εμπόδισαν 150 κράτη να αναγνωρίσουν ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» το γειτονικό κράτος. «Ηθικόν δίδαγμα», που λέμε εμείς οι δάσκαλοι, «με συλλαλητήρια δεν λύνονται προβλήματα και ιδίως δεν ασκείται εξωτερική πολιτική!».

Ιορδανης Β. Παπαδοπουλος, Χολαργός

Είναι πολλά τα ονόματα

Κύριε διευθυντά
Θα ήθελα να επισημάνω δύο, τουλάχιστον, λάθη στην επιστολή του κ. Μαυραειδόπουλου «Macedonian salad α λα Παιονία», που δημοσιεύσατε την Τρίτη 6 Φεβρουαρίου. Το πρώτο αφορά τη σημασία του ονόματος Γιουγκοσλαβία, που δεν σημαίνει Ενωμένα Σλαβικά Κράτη αλλά Νότια Σλαβία (βλ. Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς), και το δεύτερο, τη δήθεν απαλοιφή του ονόματος Μεγάλη Βρετανία. Το όνομα συνεχίζει να είναι Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας, μιας και περιλαμβάνει τη Μεγάλη Βρετανία (Αγγλία, Σκωτία, Ουαλία) και τη Βόρεια Ιρλανδία. Ετσι αναφέρεται σε επίσημα έγγραφα, αλλά συνηθίζεται χάριν συντομίας να καλείται Ηνωμένο Βασίλειο. Σχετικό είναι το άρθρο «Απ’ τη Βρετάνη έρχομαι... » του κ. Μανδραβέλη, της 26ης/02/2008, στην «Καθημερινή».

Επαμεινωνδας Ηλιοπουλος, Φαρμακοποιός, Αθήνα

Η... υπερκινητικότητα των κουκουλοφόρων

Κύριε διευθυντά
Διαβάζω στην «Καθημερινή» και στον ημερήσιο Τύπο ότι «Κουκουλοφόροι προκάλεσαν ζημιές σε τράπεζες στο Περιστέρι και σε παρακείμενα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ», «Εκδοτικός οίκος στο Κολωνάκι υπέστη φθορές από βαριοπούλες», κ.λπ., κ.λπ.

Η κυβέρνηση Σαμαρά κάποτε ποινικοποίησε την κουκούλα. Μόλις ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση, γιατί το κατήργησε; Αλλά και γιατί οι κύριοι αυτοί δεν έχουν την παλικαριά να μας δείξουν τα πρόσωπά τους; Αυτό λέγεται ανδρεία, να φορούν κουκούλα και να καταστρέφουν;

Υπάρχει υπουργείο Δημοσίας Τάξεως και Προστασίας του Πολίτη ή μόνον στα χαρτιά; Θα υπάρξει υπεύθυνη απάντηση από σοβαρά και υπεύθυνα χείλη;

Σπυρος Καραντζης

Η κριτική μετά το γκρέμισμα

Κύριε διευθυντά
Στην «Καθημερινή» της 19-1-2018 και στη στήλη του κ. Παντελή Μπουκάλα, όπου ο ίδιος, σχολιάζοντας το γκρέμισμα του αγάλματος του Κωστή Γεωργίου στο Φάληρο από μασκοφόρους χρυσαυγίτες, συνδέει το γεγονός με την Εκκλησία και τη Νέα Δημοκρατία.

«Απλά πράγματα, ελληνικά και χριστιανικά, ελληνοχριστιανικά, με μια λέξη, δηλαδή χουντέικα, διότι ο χρυσαυγίτικος εσμός δεν είναι μόνον φιλοναζιστής, είναι και χουντικός. Οι δυνάστες κάθε εθνικότητος είναι το ίνδαλμά τους», και πιο κάτω: «Η ηγεσία της Εκκλησίας με τη στάση της και η Νέα Δημοκρατία με τους αδωνοακραίους της τους εμπνέουν στις πράξεις τους». Φυσικά ο Τύπος με την «“Ελεύθερη Ωρα”, ο Γλίξμπουργκ, ο Παπαδόπουλος και ο Θείος Παΐσιος». Σκόπιμα δεν αναφέρει το κόμμα της Χρυσής Αυγής, που οι δράστες (κατά τον δήμαρχο της περιοχής) εκπροσωπούνται στη Βουλή από το κόμμα της Χρυσής Αυγής.

Κατά τα ισχύοντα, κάθε πολίτης αυτής της χώρας δικαιούται διά να ομιλεί και να γράφει, αλλά όμως ένας δημοσιογράφος της εγκρίτου «Καθημερινής» δεν δικαιολογείται να ενοχοποιεί την Εκκλησία και τη Νέα Δημοκρατία για τη συγκεκριμένη πράξη της βεβήλωσης συμβολικού έργου τέχνης, όταν υπάρχει κόμμα που οι κατονομαζόμενοι δράστες εκπροσωπούνται στη Βουλή.

Η πράξη είναι ασφαλώς καταδικαστέα, αλλά η απόδοση των ευθυνών σε φορείς που είναι κατηγορηματικά αντίθετοι σε αυτές είναι κατ’ ελάχιστον προκλητικά αποπροσανατολιστική.

Β. Παπαδημητριου, Παπάγου

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ