ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ

Η «Λερναία Υδρα» της βίας

Παρά την αυστηροποίηση και την επιβολή ποινών, η ποδοσφαιρική βία δείχνει να αντέχει, αφού επί χρόνια έχει τραφεί από την ατιμωρησία, τη διαφθορά και την κατευθυνόμενη χρήση της από ΜΜΕ και ΠΑΕ.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Ποδόσφαιρο

Η διαχρονική συζήτηση περί φαινομένων βίας στα ποδοσφαιρικά γήπεδα ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με αφορμή τη μη διεξαγωγή του ντέρμπι της Σούπερ Λίγκας ΠΑΟΚ - Ολυμπιακός, επειδή ο προπονητής των φιλοξενουμένων, κατά την είσοδό του στον αγωνιστικό χώρο, χτυπήθηκε από αντικείμενο (ρολό ταμειακής μηχανής) που έπεσε από την εξέδρα.

Δυστυχώς, παρά τα μέτρα που έχουν ληφθεί και την αυστηροποίηση των πειθαρχικών ποινών, το παραπάνω συμβάν δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «μεμονωμένο περιστατικό». Η βία στα γήπεδα μοιάζει με τη Λερναία Υδρα: της κόβεις ένα κεφάλι και βγάζει δύο.

Tι προηγήθηκε

Πέρυσι, ο Παναθηναϊκός πλήρωσε ακριβά το κουτάκι μπίρας που χτύπησε τον τότε προπονητή του ΠΑΟΚ Βλάνταν Ιβιτς, με αποτέλεσμα την οριστική διακοπή του αγώνα. Το ίδιο συνέβη και πρόπερσι, πάλι με «θύτη και θύμα» τον Παναθηναϊκό. Ο αγώνας με αντίπαλο τον Ολυμπιακό στη Λεωφόρο δεν έγινε επειδή, κατά την πρώτη είσοδο των φιλοξενουμένων στον αγωνιστικό χώρο για προθέρμανση, φωτοβολίδα ευθείας βολής χτύπησε στο πόδι τον Φινμπόγκασον.

Ο περυσινός τελικός Κυπέλλου, που με ευθύνη της ΕΠΟ και με την ανοχή του υφυπουργού Αθλητισμού, διεξήχθη στο ακατάλληλο Πανθεσσαλικό Στάδιο, αντί για «γιορτή του ποδοσφαίρου», μετατράπηκε σε «φεστιβάλ βίας».

Φέτος οι οπαδοί του Ολυμπιακού εισέβαλαν στον αγωνιστικό χώρο του «Καραϊσκάκης» αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα με την ΑΕΚ και επιτέθηκαν στις αστυνομικές δυνάμεις, που προστάτευαν την αποστολή των φιλοξενουμένων.

Η αλήθεια είναι ότι τα τελευταία χρόνια, ίσως για πρώτη φορά, το ανίκητο φαινόμενο της βίας στα γήπεδα επιχειρείται να αντιμετωπιστεί με ένα πλέγμα μέτρων τα οποία συνοψίζονται στα εξής:

α) Ο πειθαρχικός κώδικας της ΕΠΟ έχει αυστηροποιηθεί και προβλέπει ποινές μηδενισμού, αφαίρεσης βαθμών, χρηματικού προστίμου και τιμωρίας έδρας, σε περιπτώσεις επεισοδίων και τραυματισμού προσώπου νομίμως ευρισκομένου στον αγωνιστικό χώρο. Αυστηρός είναι και ο αθλητικός νόμος για όσους συλλαμβάνονται.

β) Τα δικαστικά όργανα του ποδοσφαίρου «θωρακίστηκαν», λόγω της επιμονής του προηγούμενου υφυπουργού Αθλητισμού κόντρα στην άρνηση της «παλαιάς ΕΠΟ», με τακτικούς δικαστές που έχουν τα μεγαλύτερα εχέγγυα αξιοπιστίας και μέχρι στιγμής εφαρμόζουν τον κανονισμό χωρίς να έχουν δώσει δικαιώματα, όπως συνέβαινε συχνά στο παρελθόν, όταν τα ίδια όργανα αποτελούνταν κατά πλειοψηφία από δικηγόρους οι οποίοι αποτελούσαν επιλογές της ομοσπονδίας.

γ) Οι μετακινήσεις φιλάθλων της φιλοξενούμενης ομάδας έχουν σε μεγάλο βαθμό και σε κάθε περίπτωση για τους μεγάλους αγώνες απαγορευθεί, με αποτέλεσμα να μειώνεται ο κίνδυνος συμπλοκών αντίπαλων οπαδών.

Το «αυγό του φιδιού»

Το ερώτημα, όμως, που εύλογα ανακύπτει είναι πού οφείλεται η ανθεκτικότητα της βίας στα ελληνικά γήπεδα. Οι απαντήσεις θα μπορούσαν να «εντοπιστούν» στην ατιμωρησία, στις διοικήσεις των ΠΑΕ αλλά και στα οπαδικά ΜΜΕ. Με άλλα λόγια, για μεγάλο χρονικό διάστημα, λόγω του ελαστικών κανονισμών με τα… πολλά παράθυρα και τις μικρές ποινές, οι ΠΑΕ γλίτωναν τις μεγάλες κυρώσεις για τη συμπεριφορά των οπαδών τους. Η σχέση κάποιων μεγάλων ΠΑΕ με το κομμάτι των οργανωμένων οπαδών θυμίζει σε κάποιες περιπτώσεις «συνδιοίκηση» με τα σαφή όρια να έχουν ξεθωριάσει.

Τα οπαδικά ΜΜΕ, είτε για λόγους αναγνωσιμότητας είτε για λόγους απόλυτης ευθυγράμμισης με τη διοίκηση του συλλόγου τον οποίο υποστηρίζουν, υιοθετούν ακραία πολεμική ρητορική, που συντελεί στη δημιουργία όξυνσης και δηλητηριάζει τη σκέψη των νεαρών οπαδών, ενώ ευθύνες έχουν και τα τμήματα επικοινωνίας συγκεκριμένων ΠΑΕ. Η ποδοσφαιρική βία δείχνει να αντέχει, αλλά ίσως για να νικηθεί να χρειαστεί περισσότερος χρόνος και βεβαίως θα χρειαστεί να μη γίνουν πισωγυρίσματα. Η περίπτωση με τους πυρσούς που εξαφανίστηκαν από τα γήπεδα λόγω των αυστηρών ποινών δείχνει τον δρόμο.

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ