Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

H καθ’ ημάς Αγρια Δύση

Κύριε διευθυντά
Ενας ακόμη άτυχος ιδιοκτήτης, ο οποίος, κατά τη Newspeak του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, «βρέθηκε απλά σε μια δύσκολη θέση». Τουλάχιστον αυτός δεν θα συλληφθεί από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη.  Το σχόλιο δεν είναι υπέρ της οπλοφορίας, είναι κατά της ανικανότητος του υπουργού Προστασίας του Πολίτη και των εκ του ασφαλούς εξοργιστικών σχολίων του κατά ενός 88χρονου πολίτη που είχε κάθε δικαίωμα να προστατεύσει την περιουσία, την ασφάλεια και τη ζωή του, και την οποία προστασία δεν του παρέχει εκείνος που αυτή είναι η δουλειά του. Το σχόλιο είναι κατά της αύξησης της εγκληματικότητος, την οποία η κυβέρνηση αδυνατεί να ελέγξει και αντ’ αυτού ψέγει αυτούς που οφείλει να προστατεύει. Τα Εξάρχεια ζουν και βασιλεύουν, εκείνο το «ΚΕΠ» υπάρχει ακόμη και ο κ. Τόσκας δεν τολμάει να το κατεδαφίσει. Σχετικά με τη οπλοφορία: Είμαι κατηγορηματικά κατά. Τι γίνεται όμως με το γεγονός ότι ο κάθε επίδοξος εγκληματίας Β΄ κατηγορίας μπορεί να προμηθευθεί με τον πιο εύκολο τρόπο όπλα βαριά και θανατηφόρα. Και ακόμη με το γεγονός ότι αυτά τα βαριά και θανατηφόρα όπλα τα χρησιμοποιεί με κάθε ευχέρεια, καθώς σε όλα σχεδόν τα σημεία της χώρας η αστυνόμευση είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Αν το κράτος, η κυβέρνηση, ο αρμόδιος υπουργός δεν μπορούν να ελέγξουν την οπλοφορία των εγκληματιών, δεν έχουν το δικαίωμα να καταδικάζουν την αυτοάμυνα των αθώων. Δεν μπορεί στην καθ’ ημάς Ανατολή η καθ’ ημάς Αγρια Δύση να αποτελεί Φαρ Ουέστ για τους εγκληματίες και «Κατηχητικό» για τους αθώους πολίτες!
Στελιος Νεγρεποντης, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, διατελέσας αντιπρύτανης

Τα ζώα συντροφιάς με «ολίγον» Οργουελ

Κύριε διευθυντά
Στη «Φάρμα των ζώων», το δυστοπικό μυθιστόρημα του Τζορτζ Οργουελ που γράφτηκε το 1943-1944 και δημοσιεύτηκε το 1945, τα καταπιεσμένα ζώα μιας φάρμας επαναστατούν και ανατρέπουν τον αφέντη τους, αλλά υπό το νέο καθεστώς περιέρχονται σε κατάσταση ανελευθερίας χειρότερη από την προηγούμενη. Πρόκειται για μια αιχμηρή σάτιρα κατά της Οκτωβριανής Επανάστασης και της σταλινικής περιόδου της ΕΣΣΔ. Στο μυθιστόρημα του Οργουελ τα ζώα υποδύονται ανθρώπους, αλλά τον Μάρτιο του 2018 εξελίχθηκε στην Ελλάδα ένα σενάριο με πραγματικά ζώα. Αναφέρομαι στο αποσυρθέν νομοσχέδιο του «οικολόγου» αναπληρωτή υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης Γ. Τσιρώνη για τα ζώα συντροφιάς, το οποίο επιχειρούσε, όπως προσφυώς ειπώθηκε, να κρατικοποιήσει τη φιλοζωία. Μεταξύ των άλλων, απαγόρευε κάθε δραστηριότητα των φιλοζωικών οργανώσεων σχετική με τα αδέσποτα ζώα και μετέφερε όλη την ευθύνη στους δήμους.

Είτε πρόκειται για ζώα είτε για ανθρώπους, η κυβερνώσα Αριστερά δεν ξεχνά τις ιδεολογικές καταβολές της, που αποδίδει τόσο παραστατικά η «Φάρμα των ζώων»: αποστρέφεται την ιδιωτική πρωτοβουλία (η εκδήλωση αγάπης για τα ζώα θεωρείται ιδιαίτερα επικίνδυνη) και επιδιώκει την επιβολή ασφυκτικού κρατικού ελέγχου σε κάθε μορφής αρχή και δραστηριότητα (και πάνω απ’ όλα στους δημοκρατικούς θεσμούς). Οσο για τον οικολόγο αναπληρωτή υπουργό, θα έλεγα ότι «οικολογία» και «ριζοσπαστική Αριστερά» συνθέτουν ένα οξύμωρο σχήμα.
Δεδομένου ότι η επίθεση στα Χειμερινά Ανάκτορα της Δικαιοσύνης και των ΜΜΕ είχε επιτυχία μικρότερη του αναμενομένου, τώρα πια η κυβέρνηση, για να διατηρήσει την εξουσία της, αξιοποιεί το τελευταίο μεγάλο όπλο, την παλαιά αστική συνταγή του πελατειακού κράτους (κορυφαίο παράδειγμα, η επιλογή «ημετέρων» για τις θέσεις των μόνιμων γενικών γραμματέων στο Δημόσιο). Σε αντίθεση με την ενίσχυση των φιλοζωικών οργανώσεων ή τη συνεργασία με αυτές, η μεταφορά όλης της ευθύνης για τα αδέσποτα στους δήμους θα προϋπέθετε τη δημιουργία υποδομών, δηλαδή εκατοντάδες ή και χιλιάδες προσλήψεις προσωπικού.
Στην Ελλάδα της κυβερνώσας Αριστεράς, το νομοσχέδιο για τα ζώα εισηγήθηκε το μοντέλο που ισχύει για τους ανθρώπους και είναι κοινώς γνωστό ως «μια θέση στο Δημόσιο». Ευτυχώς όμως που η γενικευμένη «εξέγερση» των ανθρώπων υπέρ των ζώων ανάγκασε τον υπουργό να αποσύρει το νομοσχέδιο.

Μιχαηλ Πασχαλης, Ομότιμος καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης

Εμπαιγμός διαρκείας με τις συντάξεις

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα διαβάσαμε με έκπληξη στον ημερήσιο Τύπο ότι η υπουργός Εργασίας θα ερωτήσει την τρόικα σχετικά με την επιστροφή ή όχι των παράνομων παρακρατήσεων από τις επικουρικές συντάξεις. Πίστεψα ότι πρόκειται περί φάρσας. Αν, όμως, δεν είναι φάρσα, πρόκειται περί εμπαιγμού χιλιάδων συνταξιούχων.

Η υπουργός Εργασίας δεν διευκρίνισε αν, όταν έκλεβαν –γιατί περί κλοπής πρόκειται– ποσοστά από τις πενιχρές επικουρικές συντάξεις, είχε ρωτήσει την τρόικα. Ο σχετικός νόμος που επιβάλλει περικοπές των επικουρικών συντάξεων θεσπίστηκε από την παρούσα κυβέρνηση και εφαρμόστηκε από την ίδια. Δεν είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να εφαρμόσουν σωστά έναν νόμο που οι ίδιοι θέσπισαν; Αν όχι, τότε πρόκειται περί επικίνδυνων –ο ηπιότερος χαρακτηρισμός– ανθρώπων.

Δεν γνωρίζω αν η υπουργός Εργασίας διδάχθηκε ποτέ νομικά, θα μπορούσαν, όμως, οι σύμβουλοί της ή οι καρεκλοκένταυροι του υπουργείου της να την ενημερώσουν ότι τα κλοπιμαία –γιατί περί κλοπιμαίων πρόκειται– επιστρέφονται.

Αιδώς Αργείοι!

Δρ Παναγιωτης Ν. Γεωργουσης, Ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου Κρήτης

Οφείλουμε πολλά στον Κων. Σάββα

Κύριε διευθυντά
Η συμμετοχή του Ντέιβιντ Μπέκαμ και του Μπιλ Γκέιτς στη μάχη κατά της ελονοσίας είχε σαν αποτέλεσμα να γίνει γνωστό στο ευρύ κοινό ότι ο κίνδυνος από την πανάρχαιη αυτή νόσο είναι και σήμερα όχι μόνον υπαρκτός αλλά απειλεί τον μισό πληθυσμό του πλανήτη.

Για την Ελλάδα, στην οποία υπάρχουν αρκετά κρούσματα, ξύπνησαν δυσάρεστες μνήμες καθότι στη χώρα μας η ελονοσία είχε εξελιχθεί σε μάστιγα στις αρχές του 20ού αιώνα με νοσηρότητα 30% του γενικού πληθυσμού, χιλιάδες νεκρούς ετησίως, και ανυπολόγιστες υλικές ζημιές για το κράτος. Και αυτό θα ήθελα να γίνει γνωστό μέσω της επιστολής μου, ότι ο άνθρωπος ο οποίος πρωτοστάτησε στη μάχη για την εκρίζωσή της ήταν ο τότε καθηγητής της Υγιεινής και Μικροβιολογίας Κωνσταντίνος Σάββας. Ο μεγάλος αυτός επιστήμονας κατανόησε έγκαιρα ότι η πλήρης αποξήρανση όλων των ελών της χώρας ήταν πρακτικά αδύνατον να γίνει σε εύλογο χρονικό διάστημα και για τον λόγο αυτό ακολούθησε άλλη οδό, επικεντρώνοντας την προσπάθειά του στη χημειοπροφύλαξη διά της κινίνης (άγνωστη έως τότε στην Ελλάδα).

Πριν όμως ξεκινήσει την εφαρμογή εργάστηκε επιστημονικά και μεθοδικά επί 3 χρόνια (1905-1908) στην περιοχή του Μαραθώνα, όπου η νοσηρότητα του πληθυσμού έφτανε το 100%, με σκοπό την εξεύρεση της αποτελεσματικότερης εκ των τριών διεθνών τότε μεθόδων (γερμανικής, ιταλικής, γαλλικής) στους διαφορετικούς τόπους (λιμάνια, σιδηροδρομικούς σταθμούς, πόλεις).

Πραγματοποίησε και κάτι ακόμη, που δείχνει αφενός το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου, αφετέρου γίνεται παράδειγμα προς μίμηση. Αμέσως μετά τα επιστημονικά αποτελέσματα κατάφερε να ψηφιστεί από τη Βουλή στις 18/2/1908 ο περίφημος νόμος ΓΕΝΒ «περί πωλήσεως της κινίνης από το κράτος, ώστε η διακίνηση να καταστεί φθηνή, εύκολη και ασφαλής».

Δεν ήθελε ο ίδιος ή κάποιος άλλος να καρπωθεί οικονομικά οφέλη από την εισαγωγή, φαινόμενο που σήμερα σπανίζει. Και όπως τονίζει στις σημειώσεις του: «…Εχομεν την πεποίθησιν ότι εκ της ευεργετικής δράσεως της κινίνης του κράτους θα προκύψει η απαλλαγή της χώρας από του μαστίζοντος ταύτην προαιωνίου εχθρού ούτινος η επίδρασις υπήρξε απαισία επί της ελληνικής φυλής από των αρχαιοτάτων ήδη χρόνων…».

Και το επέτυχεν ο Κωνσταντίνος Σάββας. Του οφείλουμε τουλάχιστον ένα ακόμη «ευχαριστώ».
Ι. Κ. Γεωργιου, Καρδιολόγος


Ρημαγμένος από τον χρόνο, σαν αφημένο πετρόχτιστο μνημείο σε χορταριασμένο τόπο, ο παλιός σταθμός στη Μαρμαριά Αρκαδίας· μόνο οι περαστικοί παλιοί επιβάτες κάνουν εκεί, με μια ματιά, στάση μνήμης. Ευτυχώς, πολλά από αυτά τα κτίρια έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα, συντηρώντας ένα σπουδαίο κεφάλαιο Ιστορίας. Ο επιστολογράφος της «Κ» θίγει το θέμα της κατάργησης «γραμμών», θυμίζοντας τον ζωτικό ρόλο, ιδιαίτερα στις μικρές κοινωνίες, που είχε το τρένο. Και ο σταθμάρχης, καταγραφέας λυτρωτικών αφίξεων και επώδυνων αναχωρήσεων, με τα ανταμώματα και τους αποχαιρετισμούς αγαπημένων, να περνούν πάντα στην ώρα της καρδιάς.

Συγχωριανοί, επιτέλους, φθάνει το τρένο «κι ας μην έρχεται ο κύριος νομάρχης»...

Κύριε διευθυντά
Πριν από έναν αιώνα και κάτι, επί Τρικούπη νομίζω, στα χωριά της πέρα Ρούμελης, της Λοκρίδας και σε όλα μέχρι τη Λαμία οι κάτοικοι είχαν κατέβει στη «γραμμή» –έτσι λεγόταν ο σιδηρόδρομος– μετα… βαΐων και κλάδων να υποδεχθούν το «θηρίο» που θα τους έφερνε σε επαφή με τον έξω κόσμο και θα τους λύτρωνε από την αγωνία της επικοινωνίας. Ηταν το τρένο που θα περνούσε από τα χωριά τους. Ηταν αυτό που θα τους έφερνε κοντά στον πολιτισμό, στην οικονομία, στην επαφή με νέους ορίζοντες. Ηταν η πρόοδος, η εξέλιξη, ο συγχρονισμός.
Αυτόν το ενθουσιασμό και το καμάρι των ταπεινών εκείνης της εποχής Ελλήνων, ύστερα από έναν και πλέον αιώνα, έρχονται η σύγχρονη τεχνολογία και οι μοντέρνες απαιτήσεις να τον ενταφιάσουν με την κατάργηση της ιστορικής σιδηροδρομικής γραμμής και διαδρομής Τιθορέας Αμφικλείας - Λιλαίας - Μπράλου - Λιανοκλαδίου Λαμίας.  Το τρένο ή η «γραμμή», όπως την έλεγαν, ήταν το μέσον εκείνο που πάντα, αργά ή στην ώρα του, θα περνούσε και θα μετέφερε χαρές, ελπίδες, αγωνία, σωτηρία γενεών και γενεών των ντόπιων Ρουμελιωτών. Αλλοτε με το καλάθι που πηγαινοερχόταν με το τρένο με τα πλυμένα ρούχα και τα φαγητά που η μάνα έστελνε στον γιο που σπούδαζε στην πρωτεύουσα, άλλοτε για τη γρήγορη μετάβαση όταν ήταν ανάγκη για νοσοκομεία και άλλοτε για να μεταβούν και επικοινωνήσουν με φίλους και γνωστούς. Και όταν έφταναν οι γιορτές, το τρένο ήταν αυτό που έκανε τις φαμελιές να ξανασμίγουν και να γιορτάσουν. Τώρα όμως με την κατάργηση της τοπικής αυτής γραμμής τα φώτα επικοινωνίας της περιοχής αυτής σβήνουν. Οι ιστορικοί σιδηροδρομικοί σταθμοί της Αμφίκλειας, του Μπράλου μέχρι το Λιανοκλάδι με τα περτρόκτιστα όμορφα κτίρια εγκαταλείπονται και ρημάζουν.

Η θρυλική Γέφυρα της Παπαδιάς - Γοργοπόταμου, το καμάρι της ενωμένης ηρωικής Αντίστασης, θα μένει ορφανή από το καθημερινό αγκάλιασμα με τα τρένα που… τώρα δεν θα περνούν και θα πρέπει να ζει με τις ιστορικές για την Ελλάδα αναμνήσεις της.

Είναι νομίζω καιρός η εταιρεία που έχει αναλάβει τη διαχείριση των σιδηροδρόμων, αντί της εγκατάλειψης και της αδρανοποίησης του τμήματος αυτού της διαδρομής, να σκεφτεί σοβαρά την κατά τον κοινωνικότερο και οικονομικότερο τρόπο αξιοποίησή της. Μερικές σκέψεις ανάδειξής της μπορεί να είναι π.χ. η τουριστική ένταξη του δικτύου Αθήνα ή Τιθορέα - Λιανοκλάδι με επισκέψεις σε πολιτιστικά και ιστορικά μέρη της διαδρομής, όπως Αμφίκλεια, Λιλαία - Γραβιά, Μπράλος μέχρι Λαμία. Ακόμα με το δίκτυο αυτό, όπως έδειξε μελέτη μας στο ΕΜΠ, μπορεί να ανακουφίζει τις όμορες περιοχές από σκουπίδια που να αποτίθενται στα ορύγματα των μεταλλευτικών εκμεταλλεύσεων Γκιώνας - Παρνασσού και από εκεί να φορτώνονται χρήσιμα αδρανή οικοδομικά υλικά από τις μεταλλευτικές εξωτερικές αποθέσεις για αποκατάσταση και του τοπίου. Ακόμα με μια σχετική επέκταση γραμμής –ήδη υπάρχει η μελέτη– η διαδρομή από Αμφίκλεια με το τρένο να φτάνει μέχρι το Χιονοδρομικό Κέντρο Παρνασσού και για μια ανάλογη προβολή του Εθνικού Δρυμού, αλλά και γιατί όχι και τους Δελφούς! Θέλει τόλμη και ενόραση μια προσπάθεια δημιουργίας, καθώς και η αποφυγή της απογοήτευσης των ονείρων των κατοίκων αυτού του όμορφου τμήματος της πατρίδας μας...

Κωστας Κασσιος, Ομότιμος καθηγητής ΕΜΠ, Αθήνα

Ο Στρατοκλής έσερνε τον χορό δημαγωγών

Κύριε διευθυντά
Δημαγωγοί υπήρχαν από τα αρχαία χρόνια και μάλιστα, σε κάθε κράτος μικρό ή μεγάλο, αλλά και σε αυτοκρατορίες. Ενας από τους πιο γνωστούς δημαγωγούς ήταν, στην αρχαιότητα, ο Αθηναίος Στρατοκλής. Αυθεντία στο είδος του. Οταν είχε ξεσπάσει ο πόλεμος στη στεριά και τη θάλασσα, μεταξύ των Αθηναίων και των συμμάχων τους, εναντίον των Μακεδόνων –περίπου το 322 π.Χ.– ο Στρατοκλής συνόδευε σαν φίλος, σαν ειδικός και σαν προστάτης τους Αθηναίους και τον στόλο τους. Δυστυχώς για τους Αθηναίους στη ναυμαχία με τους Μακεδόνες η επιθυμητή νίκη τους χάθηκε. Το πεζικό των Αθηναίων κατατροπώθηκε, ενώ το ναυτικό τους έχασε δεκάδες πολεμικά πλοία. Τότε ακριβώς ο δημαγωγός Στρατοκλής «σοφίστηκε» τη δράση του. Εβαλε δάφνινο στεφάνι στο κεφάλι του, ντύθηκε κατάλληλα, πέρασε από την περιοχή του Κεραμεικού κρυφά, έφθασε στην Αθήνα, φωνάζοντας και τραγουδώντας χαρούμενα, ότι οι Αθηναίοι κέρδισαν τους Μακεδόνες, σχεδόν εύκολα. Τότε ο λαός άρχισε τα γλέντια, τους χορούς, τα πανηγύρια και τις θυσίες των ζώων, περίπου δύο ημέρες.
Οταν όμως άρχισαν να έρχονται οι τραυματίες μαζί με τις σορούς, κατάλαβαν ότι είχαν γελαστεί από τον επιδέξιο δημαγωγό, τον Στρατοκλή. Αρχισαν να τον κυνηγούν με σκοπό να τον κακοποιήσουν.

Αυτός όμως ψύχραιμος και αναιδέστατος, τους κορόιδευε με χίλιους δυο τρόπους. Αυτός ήταν ο διαβόητος δημαγωγός Στρατοκλής.Μήπως και σήμερα δεν έχει η πατρίδα μας Στρατοκλήδες; Και βέβαια έχει, αλλά είναι αόρατοι και επιστήμονες στο είδος τους Μήπως πολλά ΜΜΕ και αρκετοί δημοσιογράφοι τους δεν είναι Στρατοκλήδες; Μήπως πολλοί δημαγωγοί πατριώτες μας δεν συνεργάζονται με ξένους για χίλιες δυο σκοπιμότητες εις βάρος της πατρίδας μας; Αλήθεια, τι κρίμα.
Σ. Ι. Βαρωσης, Επιχειρηματίας, Θεσσαλονίκη

Από την απέχθεια έως τον θαυμασμό

Κύριε διευθυντά
Τακτικός επιστολογράφος της «Κ» αναφέρθηκε στον «σοβαρό Δίωνα» των Συρακουσών και στον «Δημαγωγό Ηρακλείδη», τον οποίο προτίμησαν οι ψηφοφόροι, όπως πράττουν κατά κανόνα, χωρίς να θυμούνται το «όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι». Στη λίγο παλαιότερη και στην εντελώς πρόσφατη ιστορία μας, έχουμε παραδείγματα της ροπής μας προς τα ψευδή και ευάρεστα και της αποστροφής μας προς τα αληθή και δυσάρεστα. Πάντως, η επιστολή έγινε αφορμή να θυμηθώ την περίπτωση ενός άλλου άρχοντος των Συρακουσών, του Διοκλέους, ο οποίος, αφού ετάχθη αμείλικτος με την άποψη της σφαγής όλων ανεξαιρέτως των Αθηναίων αιχμαλώτων (τους οποίους η πάτριος δημαγωγία είχε στείλει «κουρμπάνι στη σφαγή» εν ονόματι του μεγαλείου των Αθηνών), θέσπισε νόμο να μην κατέρχεται ουδείς πολίτης ένοπλος στην Αγορά. Και ακολούθησαν τα εξής: Μια φορά ξεχάστηκε και κατέβηκε στην Αγορά οπλισμένος ο ίδιος. Του είπαν: –Παραβιάζεις τον δικό σου νόμο. –Μα τον θεό, όχι! απάντησε. –Του δίνω κύρος. Και τραβώντας το σπαθί του αυτοκτόνησε. Αλλά επειδή ο λόγος περί μεγαλείου, ας θυμηθούμε την περίπτωση ενός άλλου Ελληνος της Μεγάλης Ελλάδος, πολίτη των Συρακουσών, για τον οποίο ιστορεί ο Πλούταρχος:

Οταν ο γέροντας Νικόλαος ανέβηκε στο βήμα, κάποιον Αύγουστο του λήγοντος 5ου αιώνος π.Χ., το ακροατήριο βουβάθηκε. Ολοι ήταν βέβαιοι ότι θα καταδίκαζε την πρόταση να δείξουν ανθρωπιά οι Συρακούσιοι στις 7.000 Αθηναίων αιχμαλώτων και στους στρατηγούς τους, Νικία και Δημοσθένη, αφού είχε χάσει τους δύο γιους του στη μάχη κατά των Αθηναίων. Ομως ο Νικόλαος, με μια ομιλία που θα έπρεπε να διδάσκεται εκεί όπου οι νέοι διεθνολόγοι μελετούν τη Συνθήκη της Γενεύης για τους αιχμαλώτους πολέμου, είπε ότι «αν αποκλείσουμε την ιδέα του οίκτου για τους ηττημένους, θα θεσπίσουμε εναντίον μας έναν πικρό νόμο, που θα μείνει στον αιώνα τον άπαντα» και σχεδόν έπεισε τους πριν εξαγριωμένους Συρακούσιους. Τότε παρενέβη ο Γύλιππος, ο στρατηγός των συμμάχων Σπαρτιατών, και ξεκαθάρισε ότι μια πράξη επιεικείας προς τους Αθηναίους θα ήταν πράξη προδοσίας έναντι της Σπάρτης. Ουσιαστικά, επέβαλε την άποψή του. (Ομως, ενώ ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι ζήτησε τη θανάτωση των στρατηγών, ο Πλούταρχος κι ο Θουκυδίδης γράφουν ότι οι Συρακούσιοι που τους έσφαξαν το έκαναν παρά τη θέληση του Γυλίππου, ο οποίος νόμιζε ότι θα ήταν λαμπρός γι’ αυτόν θρίαμβος αν κουβαλούσε στη Σπάρτη ζωντανούς τους στρατηγούς.)

Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα ικανά να προκαλέσουν τον θαυμασμό ή την απέχθεια τόσο των πολιτών όσο και των πολιτικών και να παρακινήσουν σε μίμηση των πρώτων και την αποφυγή των δευτέρων. Ομως, ως γνωστόν, ισχύει το η Ιστορία διδάσκει αλλά ουδείς διδάσκεται.

Γερασιμος Μιχαηλ Δωσσας, Θεσσαλονίκη

Βενιζέλος, Κεμάλ, ιστορία και αλήθεια

Κύριε διευθυντά
Οι πολεμικές αναμετρήσεις μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, με την ουτοπία της «Μεγάλης Ιδέας» για εθνικοθρησκευτικές ιδεοληψίες, ήταν καταστροφικές και για τις δύο χώρες, όπως αναγνωρίστηκε αμφίπλευρα το 1930. Οταν συζητήθηκε στα Κοινοβούλια της Ελλάδας και της Τουρκίας η κύρωση της μεταξύ τους συμφωνίας σχετικά με την εφαρμογή της σύμβασης της Λωζάννης περί ανταλλαγής των ελληνοτουρκικών πληθυσμών, είπε μεταξύ άλλων ο Ελευθέριος Βενιζέλος (17. 6. 1930): »...Η ευθύνη βαρύνει και τας δύο Κυβερνήσεις. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κανένα συμφέρον να σταθμίσωμεν τας ευθύνας αυτάς, διά να ίδωμεν ποίον βαρύνουν περισσότερον. Θα ήτο άλλως τε δύσκολον ίσως να εύρει κανείς ποίος ευθύνεται περισσότερον. Εκείνο όμως το οποίον είναι βέβαιον είναι τούτο, ότι την σύμβασιν περί ανταλλαγής παρεβιάσαμεν πρώτοι ημείς, οι οποίοι, διότι είχομεν το μεγαλύτερο συμφέρον όπως εκτελεσθή η σύμβασις αυτή, είμεθα διά τούτο περισσότερον αδικαιολόγητοι... »! Και ο Μουσταφά Κεμάλ (γνωστός ως «Ατατούρκ» = πατέρας των Τούρκων): «... Βοήθησα τους ανθρώπους να κατανοήσουν ότι η Τουρκία, με το περιορισμένο ανθρώπινο δυναμικό που ήταν διαθέσιμο, δεν μπορούσε να τεθεί στη διάθεση του Χαλίφη, προκειμένου αυτός να εκπληρώσει την αποστολή, η οποία του είχε εμπιστευθή, δηλαδή την ίδρυση ενός κράτους, που να περικλείει το σύνολο του ισλαμικού κόσμου. Για αιώνες το έθνος μας ζούσε υπό την επιρροή αυτών των λανθασμένων ιδεών, και ορίστε ποιο ήταν το αποτέλεσμα! Χάσαμε παντού εκατομμύρια άντρες...»!

Ομως, όπως αποδεικνύεται, ορισμένοι λαοί δεν διδάσκονται σωστά από την Ιστορία τους. Και τούτο γιατί αρέσκονται να τη γράφουν στα μέτρα τους. Το ερώτημα είναι αν αντέχουμε την αλήθεια!

Γρηγορης Γ. Βαρελας, Οικονομολόγος, απόφοιτος Ινστιτούτου ΕDI της World Bank, Θρακομακεδόνες Αττικής

Η αναθεώρηση κρύβει παγίδες

Κύριε διευθυντά
Η αναθεώρηση του Συντάγματος δεν είναι μια απλή αλλαγή ενός οποιουδήποτε νόμου. Είναι ο βασικός νόμος ύπαρξης του κράτους, το θεμέλιο της δημοκρατίας. Παίζει λοιπόν, χωρίς προσεκτική μελέτη, με τη φωτιά η κ. Φώφη Γεννηματά, με την επιστολή προς Τσίπρα για «γενναία και προοδευτική τομή».

Επεσε στην παγίδα Τσίπρα με την προμελετημένη, μάλλον εν γνώσει του, άκαιρη πρόσκληση, που απηύθυνε έμμεσα, επιδιώκοντας να πετύχει τον στόχο αναθεώρησης ή, και αν όχι, οπωσδήποτε ένα γενικότερο αποπροσανατολισμό από τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που παλινδρομώντας αντιμετωπίζει η κυβέρνηση.

Ωστόσο είναι τελείως ακατάλληλη η κυβέρνηση Τσίπρα αλλά και η στιγμή για σοβαρή, ειλικρινά υπεύθυνη συνταγματική διορθωτική αναθεώρηση. Με άκρατη απερισκεψία και ανευθυνότητα ετοιμάζεται να ανατρέψει εκ βάθρων το ισχύον Σύνταγμα, να μεταβάλει ριζικά, συστήματα, δομές, οργάνωση, διοίκηση θεσμών, τα πάντα και στην ουσία την ίδια τη δημοκρατία, στην οποία δεν πιστεύει! Δεν σέβεται αρχές, ιστορία και παραδόσεις, θεσμούς. Κινείται βάσει προδιαγεγραμμένου σχεδίου. Και επειδή διαθέτει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στην παρούσα Βουλή (αν και σε ουσιαστικά μειοψηφική λαϊκή βάση), μπορεί να πετύχει τους σκοπούς του χωρίς να χρειάζεται καν πολλή-πολλή βοήθεια μεμονωμένων ατόμων ή άλλων κομμάτων. Αλλά η μελέτη αναθεωρήσεως, που πρέπει να γίνει, ανατίθεται στην, κατά το άρθρο 110 του Συντάγματος, κοινοβουλευτική επιτροπή που θα καθορίσει με απόφασή της η Βουλή και όχι η κυβέρνηση!

Γι’ αυτό κάποιες άστοχες δημαγωγικές δηλώσεις ή ενέργειες δεν πρέπει να παρασύρουν σε συζητήσεις αναθεώρησης, αλλά να αφεθούν στη νέα Βουλή που θα αντιπροσωπεύει τις πρόσφατες τάσεις!

Δημ. Γ. Σμυρλης, Συντ/χος λυκειάρχης

«Οι αστυνομικοί και τα Ι.Χ. μας»

Κύριε διευθυντά
Επί της οδού Θήρας 17 στεγάζεται το Αστυνομικό Τμήμα Κυψέλης. Στο τμήμα της οδού μεταξύ Πατησίων και Ιωάννου Δροσοπούλου, παρατύπως προφανώς, οι εκτελούντες υπηρεσίαν αστυνομικοί απαγορεύουν τη στάθμευση Ι.Χ. αυτοκινήτων, χρησιμοποιούντες μεγάλο μέρος της οδού για τη στάθμευση δικύκλων, αγνώστου στον γράφοντα προελεύσεως, ενώ στον εναπομένοντα χώρο σταθμεύουν τα υπηρεσιακά οχήματα αλλά και τα Ι.Χ. τοιαύτα των υπηρετούντων.

Πλέον τούτου, ακόμη χειρότερα και προκλητικότερα, σχεδόν καθημερινά, ιδιαίτερα μεταξύ 10.00 και 15.00, κλείνουν τον δρόμο τοποθετούντες εμπόδια, προκειμένου να σταθμεύσουν υπηρεσιακά και Ι.Χ. οχήματα. Αποτέλεσμα της αυθαιρέτου αυτής πράξεως είναι ότι πολλά αυτοκίνητα ανερχόμενα την οδό Θήρας, προκειμένου να εισέλθουν στην Ιωάννου Δροσοπούλου ή να συνεχίσουν ύστερα από αυτήν, να υποχρεούνται να ακολουθούν «περιπετειώδη» διαδρομή για να κατευθυνθούν προς αυτές. Και ευλόγως τίθεται το ερώτημα: Ποιος έδωσε το δικαίωμα αυτό στους αρμοδίους του Αστυνομικού Τμήματος Κυψέλης;

Γεωργιος Νικολιτσας

Ο Γκαίτε, ο Παντελής, το δημοτικό τραγούδι

Κύριε διευθυντά
Εχω ήδη στο παρελθόν εκφράσει τον θαυμασμό μου για τον περίτεχνο λόγο του κ. Παντελή Μπουκάλα, διακριτό ανάμεσα στα επίσης λίαν προσεγμένα κείμενα των λοιπών εκλεκτών συνεργατών σας. Αυτόν τον καιρό ανακαλύπτω ότι «η αγαπώ» του κ. Π.Μ. είναι το δημοτικό τραγούδι. «Η αγαπώ», για όσους δεν γνωρίζουν, είναι ο τίτλος του ενός από τους δύο πολυσέλιδους τόμους του εμβριθούς και πολύμοχθου έργου του. Και τούτο γιατί, για να γράψει ο συγγραφέας-ποιητής ένα πόνημα σαν κι αυτό, εκτός από ικανότητα, χρειαζόταν αγάπη, πολλή αγάπη για το δημοτικό τραγούδι. Το ίδιο ισχύει και για τον αναγνώστη για να μην τον κουράσει η πολλή «επιστημοσύνη», χαρακτηριστικό επίσης του πολυσχιδούς και χαρισματικού αυτού έργου. Τη χρειαζόμασταν αυτή την αναβάπτιση, γιατί το δημοτικό τραγούδι έπαψε προ πολλού να συγκινεί και να αναπαράγεται, όχι μόνο γιατί εξέλιπαν οι συνθήκες που το δημιούργησαν, αλλά γιατί έβαλε και η χούντα το χεράκι της. Ανακάτεψε εμβατήρια και δημοτικά και ο λαός μαζί με τα εμβατήρια, που δεν έφταιγαν, άλλωστε, σε τίποτε, σιχάθηκε και τα δημοτικά. «Παραδοσιακά» τα λένε τώρα, απαξιώνοντας να τα πουν με το όνομά τους. Η νεαρή εγγονή, εθισμένη στα θορυβώδη αμερικανικά και στα βαριά ρεμπέτικα που ακούει νυχθημερόν, έκλεισε κατάμουτρα στη γιαγιά το ραδιόφωνο γιατί λέει, δεν μπορεί να ακούει «αυτά τα βλάχικα», εδώ στο χωριό, παρακαλώ, στην καρδιά της Ρούμελης! Καρδιά; Ποια καρδιά;

Ο κ. Π.Μ. με το έργο του αυτό τοποθετεί το δημοτικό τραγούδι στις σωστές του, τεράστιες διαστάσεις. Κάτι παρόμοιο θα αισθανόταν και ο Γκαίτε, όταν κατά τη διάρκεια διάλεξής του στο Βερολίνο με θέμα το ελληνικό δημοτικό τραγούδι, είπε σε μια «ποιητική» έξαρση του λόγου του, αν θα μπορούσα να γράψω στίχους σαν και αυτούς, θα έσχιζα όλο το ποιητικό μου έργο.

Τέλος, έκπληξη αποτελεί και αυτό που ακούσαμε κατά την παρουσίαση του έργου του, ότι ο κ. Π.Μ. σπούδασε όχι αυτό που θα περίμενε κανείς, αλλά... οδοντίατρος! Δυο φορές εύγε, κύριε Μπουκάλα.

Ιωαννης Αθ. Μακρης, Καστέλλια Παρνασσίδος

Περί ασφαλούς υδροδότησης

Κύριε διευθυντά
Με αφορμή την πρόσφατη πολυήμερη διακοπή υδροδότησης στη Θεσσαλονίκη: Γιατί να υπάρχει ένας αγωγός με μεγάλη διάμετρο και όχι τρεις και ένας τέταρτος «ρεζέρβα» με μικρότερη διάμετρο, όπου οι τρεις να καλύπτουν την ποσότητα ύδατος παροχής; Τα πλεονεκτήματα γνωστά: εύκολη και συντομότερη κατασκευή, ασφαλής λειτουργία, κάλυψη εφεδρείας, κόστος σχεδόν το αυτό.

Ο επί 82 έτη αναγνώστης Αναστασιος Πετριδης, Καλλιθέα

Ο περιηγητής Λόεχερ και η πίστη Ελλήνων

Κύριε διευθυντά
Πρόσφατα ο κ. Τάκης Θεοδωρόπουλος στη στήλη του στην «Κ» αναφέρθηκε στο κατά πόσο το θρησκευτικό φρόνημα των Ελλήνων έχει «βάθος» ή απλώς είναι περισσότερο μία τυπική εκδήλωση και διαδικασία. Ξεφυλλίζοντας λοιπόν στην Παπαχαραλάμπειο βιβλιοθήκη της Ναυπάκτου την αθηναϊκή εφημερίδα «Εθνοφύλαξ» βρήκα στο φύλλο αυτής της 15.3.1874 ένα παραπλήσιο κείμενο ενός Γερμανού περιηγητή, το οποίο φρονώ, συμπλέει με τις αντιλήψεις του κ. Θεοδωρόπουλου. Το παραθέτω:

«Εθνοφύλαξ», 15.3.1874 – Ο Γερμανός περιηγητής Λόεχερ διηγείται εν τη «Γερμανική Εφημερίδι» της Αυγούστης κατ’ έκτασιν τας εις τας νήσους του Αιγαίου (και ιδίως τας κειμένας απέναντι των ακτών της Θράκης) περιοδείας του. Αι ιστορικαί, γεωγραφικαί και εθνολογικαί παρατηρήσεις του Γερμανού περιηγητή, συντεταγμέναι μάλιστα εις ύφος επαγωγόν, είναι άξιαι σημειώσεως. Αλλ’ επί πάσιν αι περί των Ελλήνων κρίσεις του σοφού Γερμανού είναι προϊόν απρολήπτου και φωτεινής διανοίας. Επαινεί κατ’ εξοχήν τους εν Θάσω και Σαμοθράκη οικούντας Ελληνας, εξαίρων την κοσμιότητα, την πολυμάθειαν και τα αγνά οικογενειακά αυτών ήθη. Εν μόνον μνημονεύει ελάττωμα, ότι οι νυν Ελληνες δεν είναι εν ειλικρινεί συνειδήσει φιλόθρησκοι, ότι φοιτώσιν εις την εκκλησίαν, ουχί εξ ενδομύχου ορμώμενοι ευλαβείας, αλλ’ υπείκοντες εις απλήν συνήθεια, και ωσανεί εφοίτουν εις λέσχην τινά και ουχί εις ιερόν προσευκτήριον. [...]

Αντωνης Ν. Βενετης, Μοναστηράκι Δωρίδος

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ