Γράμματα Αναγνωστών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ: Γραμματα Aναγνωστων

«Ο συντοπίτης μου καπετάν Ερμής»

Κύριε διευθυντά
Παρακαλώ, επιτρέψτε μου λίγες λέξεις, γραμμένες ύστερα από το άρθρο του καθηγητή Στάθη Καλύβα («Κ» 22-4-2018), «Υποφέρουμε από εμφύλιο τραύμα;». Και παίρνει αφορμή από «τον θάνατο ενός άσημου και υπέργηρου κομμουνιστή οπλαρχηγού του Εμφυλίου». Θέλω να αποκαλύψω πως αυτός είναι ο καπετάν Ερμής, συμπατριώτης μου από την Ευρυτανία, ο δάσκαλος Βασίλης Πριόβολος και έφεδρος αξιωματικός. Μετά το τέρμα του πολέμου με την πρώτη εμφάνιση του ΕΛΑΣ στην Ευρυτανία, κατατάχθηκε σε αυτόν και πήρε το «βάπτισμα του πυρός» στον Γοργοπόταμο με την ανατίναξη της Γέφυράς του. Πρώτο σαμποτάζ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Υστερα συνέχισε να συμμετέχει σε πολλές μάχες κατά των Γερμανών, αναδειχθείς πολέμαρχος της Εθνικής Αντίστασης.

Φύγανε οι Γερμανοί και ενώ όλοι πιστεύαμε πως μπαίναμε σε μια ομαλή εθνική ζωή, «κακός δαίμων» εμπόδισε αυτήν την εξέλιξη. Η κομμουνιστική ηγεσία προχώρησε στον απαράδεκτο και εγκληματικό εμφύλιο πόλεμο, παίζοντας το ανθελληνικό παιχνίδι των Αγγλων. Οι Ελασίτες που πήγαν για την πατρίδα, εγκλωβίστηκαν στις πρώην ανταρτικές μονάδες τους και μετατράπηκαν σε πρόσωπο τραγωδίας.

Οταν σταμάτησε ο Εμφύλιος, ο «άσημος» που πέθανε πρόσφατα, προσχώρησε στην κοινοβουλευτική Αριστερά και η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου του εμπιστεύτηκε θέσεις ευθύνης. Πρόσφατα, λίγο πριν πεθάνει, συμμετείχε σε προσυνεδριακή μεγάλη εκδήλωση του νέου κόμματος της Κεντροαριστεράς. Χειροκροτήθηκε θερμά, και τον προσφώνησε η Φώφη Γεννηματά. Αυτός είναι «ο άσημος και υπέργηρος κομμουνιστής οπλαρχηγός του Εμφυλίου», που απόδειξε πως δεν ήταν καθόλου κομμουνιστής αλλά ανυποχώρητος πατριώτης.

Μ. Γρανιτσιωτης

Φτωχικό το σπίτι με πλούσια γλώσσα

Κύριε διευθυντά
Παίρνω αφορμή από την επιστολή του κ. Στέφου (Τετάρτη 25 Απριλίου 2018): «Τον Τρύφων αλλά και τον Σόλων», και συνεχίζω. Τώρα που ως Ελληνες πολίτες βλέπουμε να χάνουμε τόσα και τόσα –χρήματα, προικισμένα παιδιά που φεύγουν, νησιά που αμφισβητούνται–, θα έπρεπε τουλάχιστον να μην απεμπολούμε από μόνοι μας τη γλώσσα μας. Τη γλώσσα δεν μπορεί κανείς να μας την αμφισβητήσει, είναι το μόνο που μας απομένει, αναφαίρετο και πολύτιμο. Το μόνο που μας διαφοροποιεί μέσα στον πολτό της παγκοσμιοποίησης – και δυστυχώς δεν το συνειδητοποιούμε. Το «άκλιτο των ονομάτων» και η εξαφάνιση των πτώσεων, αν δεν είναι απλώς αγραμματοσύνη, είναι προφανώς εξομοίωση με την αγγλική που δεν έχει πτώσεις. Αλλοτε η ελληνική δάνειζε λέξεις και όρους σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες. Τώρα αποδομείται δανειζόμενη κακόγουστες απλοποιήσεις όπως το «επί κεφαλή της εταιρείας» και το «τον διευθύνων σύμβουλο».

Ε λοιπόν, όχι, πάει πολύ! Θα πρότεινα, η γλώσσα να γίνει η νέα «μεγάλη ιδέα» του ελληνισμού. Και εννοώ τη σωστή εκμάθησή της από τα παιδιά μας και τη διάδοσή της τουλάχιστον στις στρατιές των μεταναστών και των προσφύγων που μας κατακλύζουν. Θα έπρεπε –δεν ξέρω τι ισχύει– το πρώτο ζητούμενο για την άδεια παραμονής και εργασίας των όποιων αλλοδαπών να είναι η στοιχειώδης γνώση της ελληνικής. Εξάλλου πάντοτε Ελληνες εθεωρούντο οι «μετέχοντες της ελληνικής παιδείας», και το πρώτο σκαλοπάτι για την κατάκτηση της ελληνικής παιδείας είναι η γνώση της γλώσσας.

Ο ποιητής έλεγε: «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική το σπίτι φτωχικό...». Το σπίτι παραμένει φτωχικό, η γλώσσα θα παραμείνει ελληνική;

Κικη Αλατζογλου - Θεμελη

Δικαιώματα γηγενών και μεταναστευτικό

Κύριε διευθυντά
Αναφέρομαι στο πρωτοσέλιδό σας «Χώρα τράνζιτ του εγκλήματος» και συγκεκριμένα στο νησί της Χίου, όπου πέρασα τις διακοπές του Πάσχα. Η Χίος θεωρείται επισήμως από την Ε.Ε. transit point των μεταναστευτικών ροών. Αυτό δεν τηρείται, όπως παραδέχονται όλοι ανεξαιρέτως οι τοπικοί ιθύνοντες – οι ταυτοποιήσεις καθυστερούν πάρα πολύ. Προωθήσεις στην ενδοχώρα, σε άλλες χώρες της Ε.Ε., επιστροφές στην Τουρκία ή στις χώρες προελεύσεως γίνονται σε ανεπαρκή ποσοστά. Οι μετανάστες έρχονται, καταλύουν και με μεγάλες καθυστερήσεις ορισμένοι προωθούνται, άλλοι διαφεύγουν και λίγοι εγκαθίστανται (υπάρχουν γεννήσεις,  δημιουργείται ήδη μια μειονότητα σε συνεργασία με ανεύθυνες ΜΚΟ).

Το κέντρο συγκεντρώσεως ΒΙΑΛ (περίπου 1.600 άτομα σήμερα) αποτελεί υγειονομική βόμβα (ηπατίτιδα, AIDS, μολυσματικές ασθένειες κ.λπ.) όπου σωματική βία, βιασμοί, οικονομική εκμετάλλευση, χρήση και εμπόριο ναρκωτικών συμβαίνουν καθημερινά. Η διακίνηση γίνεται από εγκληματίες που έχουν εισρεύσει σαν μετανάστες και από μέλη διαφόρων ασύδοτων ΜΚΟ με την άτυπη νομική κάλυψη της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ. Τα χρηματικά έσοδα των ΜΚΟ δεν ελέγχονται, δεν φορολογούνται – κινούνται ελεύθερα σαν μετρητά.

Το αίσθημα ανασφάλειας στο νησί χτυπάει κόκκινο! Οικογένειες με παιδιά από τα χωριά Χαλκειός και Δαφνώνας, που βρίσκονται κοντά στη ΒΙΑΛ, φεύγουν από τα σπίτια τους διότι δεν αισθάνονται ασφαλείς και διότι φοβούνται μολύνσεις και μεταδοτικές ασθένειες. Ορισμένες γειτονιές της Χώρας έχουν χαρακτηριστεί άβατες, διότι διαμερίσματα νοικιάζονται σε Αφρικανούς μετανάστες για άδηλες χρήσεις, διακινούνται ναρκωτικά, γίνεται εμπόριο σαρκός, υπάρχει εγκληματικότητα, ενώ η αστυνομία κατά κανόνα δεν επεμβαίνει.  Το αίσθημα της κατάφωρης αδικίας επίσης χτυπάει κόκκινο στο νησί! Τα δικαστήρια και η αστυνομία δεν προστατεύουν την ασφάλεια και την περιουσία των νησιωτών. Καταπατούνται παράνομα αγροί, κτήματα και ιδιωτικά κτίσματα. Συνταξιούχοι του νησιού ζουν με μηνιαία έσοδα 480-650 ευρώ, ενώ κάθε ζευγάρι μεταναστών λαμβάνει 400 ευρώ τον μήνα, «συν» 50 ευρώ για κάθε παιδί, τροφή και στέγη ελεύθερα, όπως και ιατρική περίθαλψη και παιδεία. Ολα αυτά δεν φορολογούνται, ενώ οι συνταξιούχοι μας φορολογούνται για πολύ λιγότερα και βέβαια έχουν εργαστεί και πληρώσει για τις κοινωνικές παροχές που παρέχονται αδιακρίτως...

Ανασφάλεια, κοινωνική αδικία, παρανομία, εγκληματικότητα, έλλειψη υγιεινής, σκοτεινό μέλλον με συνεχώς αυξανόμενες ροές μεταναστών και ανεπαρκή κρατική μέριμνα, αδιαφορία από την Ε.Ε. Η καθημερινότητα στη Χίο επισκιάζεται και από την άμεση τουρκική απειλή και τα συχνά επεισόδια στις γειτονικές σχεδόν απροστάτευτες Οινούσσες, τις οποίες μπορεί να προσεγγίσει μια τουρκική τορπιλάκατος από τον Τσεσμέ γρηγορότερα από ό,τι μια ελληνική τορπιλάκατος από το λιμάνι της Χίου.

Η πρόσφατη απόφαση του ΣτΕ διευκολύνει τη μετεγκατάσταση των προσφύγων (κυρίως Αφρικανών οικονομικών μεταναστών και όχι Σύρων...) στην ενδοχώρα. Επιτέλους, πότε η κυβέρνησή μας θα εφαρμόσει μια αποτρεπτική πολιτική στο μεταναστευτικό; Πότε θα προστατεύσει τα συνταγματικά δικαιώματα των κατοίκων της Χίου και την ασφάλεια του πληθυσμού της;

Μιχαλης Μοσχος, Λονδίνο

Πάρκα για παιδιά, πάρκα για σκυλιά

Κύριε διευθυντά
Μεγάλη εντύπωση μου έκανε διαβάζοντας στην έγκριτη εφημερίδα σας, στη στήλη Γράμματα Αναγνωστών, της 19.04.2018 επιστολή του αναγνώστη Δημητρίου Μπαλτά με τίτλο «Κύριε ζωόφιλε, είστε αγενής»... για το καινούργιο πάρκο του σκοπευτηρίου της Καισαριανής και την κατάσταση που επικρατεί από τις ακαθαρσίες των σκύλων στην παιδική χαρά. Θέλω να συμπληρώσω ότι στα 40 χρόνια που έχω ως μόνιμος κάτοικος Ελσίνκι Φινλανδίας, δεν έχω δει ποτέ μου τα σκυλιά να εισέλθουν σε παιδικές χαρές αφού το κράτος έχει μεριμνήσει και για τους ζωόφιλους τα δικά τους περιφραγμένα πάρκα, με ειδικό κάδο για τις ακαθαρσίες, όπου καθαρίζεται μία φορά τον μήνα από συνεργείο του δήμου. Στον δήμο του Ελσίνκι αντιστοιχούν 40 πάρκα. Αξίζει να αναφέρω ότι ο κάθε ιδιοκτήτης κατοικιδίου έχει και τον απαραίτητο εξοπλισμό για περισυλλογή ακαθαρσιών εκτός των χωρών αυτών.

Γιωργος Θεοδωροπουλος, Ελσίνκι

Έντυπη

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ